Uzasadnienie
W dniu 4 marca 2022 r. G. N. i J. N. wnieśli skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 14 lutego 2022 r. nr [...] odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy C. z 4 lutego 2011 r. nr [...] ustalającej opłatę adiacencką, uzupełniając zarzuty tej skargi pismem wniesionym 1 kwietnia 2022 r.
Powyższa skarga została wywiedziona na tle stanu faktycznego sprawy, w której decyzją z 4 lutego 2011 r. Wójt Gminy C. ustalił skarżącym opłatę adiacencką w wysokości [...] zł w związku ze wzrostem wartości nieruchomości spowodowanej zatwierdzeniem projektu podziału położonej w K. działki nr [...].
W dniu 22 kwietnia 2011 r. skarżący wnieśli do SKO o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji, wskazując, że mimo brania czynnego udział w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Wójta, o wydaniu rozstrzygnięcia dowiedzieli się w wyniku odebrania pisma o wezwaniu do zapłaty kwoty opłaty adiacenckiej i wizyty w Urzędzie Gminy, gdzie zostali poinformowani o zastępczym doręczeniu decyzji administracyjnej z 4 lutego 2011 r. Wnioskodawcy wskazali, że w czasie kiedy próbowano doręczyć przesyłkę przebywali na urlopie w C., natomiast w skrzynce pocztowej nie odnaleźli informacji o awizowaniu przesyłki. Wyrazili przypuszczenie, że brak informacji o możliwości odbioru przesyłki mógł być podyktowany specyficzną konstrukcją skrzynek pocztowych, które w trakcie silnych mrozów mogą pozostać otwarte na skutek unieruchomienia zakrycia skrzynki (daszka), co mogło spowodować wywianie korespondencji, bądź jej zniszczenie przez zamarznięcie kartek.
W ocenie skarżących uchybienie terminowi do złożenia odwołania nastąpiło bez ich winy, natomiast wniesienie odwołania nastąpiło w terminie 7 dni od dnia uzyskania wiedzy o wydanej decyzji. Do wniosku załączyli odwołanie od ww. decyzji.
Pismem z 13 czerwca 2011 r. skarżący podnieśli zarzut nienaniesienia stosownych adnotacji o fakcie złożenia przesyłki na określony czas w placówce pocztowej, co w ich opinii ma znaczenie dla skuteczności doręczenia zastępczego korespondencji urzędowej. W ocenie wnioskodawców ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki nie wynika kiedy i gdzie pozostawiona była przesyłka w placówce pocztowej, a także gdzie pozostawiono informację o pozostawieniu przesyłki. Okoliczności te uzasadniają tezę o braku winy w naruszeniu terminu do wniesienia odwołania, uprawniając do skutecznego wniesienia o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.
Postanowieniem z 14 lutego 2022 r. Kolegium odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i powołując treść art. 58 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071; dalej: "K.p.a."), podkreśliło brak uprawdopodobnienia zaistnienie przesłanek, które przemawiałyby za uznaniem, że przeszkoda, która uniemożliwiła dochowania terminu na wniesienie odwołania była niemożliwa do pokonania przy zachowaniu należytej staranności. Powołując się na okoliczność wyjazdu urlopowego wnioskodawcy nie uprawdopodobnili, że niedochowanie terminu na złożenie odwołania nastąpiło bez ich winy. Okoliczność wyjazdu na urlop w kontekście dotrzymania terminów prawa materialnego nie stanowi wystarczającego powodu pozwalającego na usprawiedliwienie ich nieobecności, pozwalające na prolongatę terminu wynikającego z art. 129 § 2 K.p.a. Ponadto skarżący mieli możliwość zabezpieczenia skutecznego zastępstwa w toku czynności procesowych trybie określonym w art. 43 K.p.a (doręczenia korespondencji dorosłemu domownikowi), czy zgodnie z normą prawną określoną w art. 33 K.p.a. (ustanowienie pełnomocnika).
Tym bardziej, że wobec skutecznego doręczenia informującego o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego posiadali wiedzę, a także powinni spodziewać się, iż wydanie decyzji administracyjnej kończącej postępowanie administracyjne może nastąpić niezwłocznie po upływie terminu określonego w wezwaniu, a więc od 27 października 2010 r.
Kolegium stwierdziło dochowanie procedury z art. 44 ustawy K.p.a., co pozwoliło mu na uznanie, że doszło do skutecznego doręczenia ww. decyzji. Decyzje były dwukrotnie awizowane w placówce pocztowej w C., co potwierdzają adnotacje "awizo - nie zastano", opatrzone datą 8 lutego 2011 r. i podpisem osoby doręczającej pismo oraz okrągłą pieczęcią placówki pocztowej w C. z informacją o dacie [...] (pierwsze awizowanie) oraz adnotacje "awizo", opatrzone datą 15 lutego 2011 r. i podpisem osoby doręczającej pismo oraz okrągłą pieczęcią placówki pocztowej w C. z informacją o dacie [...] (drugie awizowanie).
Nadto przesyłka została opatrzona dodatkowym opisem "zwrot nie podjęto w terminie" wraz z datą 23 lutego 2011 r. i podpisem pracownika placówki pocztowej oraz okrągłą pieczęcią placówki z informacją o dacie [...]. Organ podkreślił, że wnioskodawcy nie zaprzeczają, iż byli nieobecni w analizowanym okresie w miejscu stanowiącym adres do doręczeń pism urzędowych, informując jedynie, że nie powzięli informacji o możliwości odebrania pisma urzędowego w placówce pocztowej, powołując się na prawdopodobne uszkodzenie skrzynki pocztowej, bądź ewentualne utratę jej zawartości na skutek działania czynników atmosferycznych.
W ocenie Kolegium zarówno przy doręczaniu decyzji nie doszło do błędów proceduralnych. Nadto, ani organ, ani pracownik operatora pocztowego nie może odpowiadać utrzymanie niewłaściwego stanu technicznego skrzynki pocztowej oraz braku zabezpieczenia przed ewentualnym zaginięciem prawidłowo dostarczonej korespondencji. Nie jest zatem możliwa do ustalenia okoliczność zagubienia (utraty) informacji o możliwości odbioru przesyłki z decyzją, pomimo iż zgodnie z opisem koperty była ona awizowana w wyniku niezastania adresatów pisma pod wskazanym adresem. Za ewentualne wady użytkowe powinien odpowiadać właściciel nieruchomości. Uzasadnione jest zatem domniemanie, że pismo urzędowe z 4 lutego 2011 r. zostało doręczone w sposób zastępczy, zgodnie z art. 44 K.p.a.
Zdaniem organu w sprawie doszło również do przekroczenia 7-dniowego terminu z art. 58 § 2 K.p.a. na złożenie wniosku o przywrócenie terminu na wniesienie odwołania, co wyklucza możliwość przychylenia się do jego pozytywnego rozpatrzenia z przyczyn formalnych. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ wskazał, że pierwszym pismem, z którego wnioskodawcy faktyczne mogli się dowiedzieć o wydanej decyzji jest upomnienie odebrane 29 marca 2011 r., co potwierdzają również skarżący. Tym samym wystąpienie z wnioskiem dopiero pismem z 21 kwietnia 2011 r. jednoznacznie dowodzi o przekroczeniu terminu z art. 58 § 2 K.p.a. Skarżący wypełnili natomiast drugi warunek skutecznego przywrócenia terminu, załączając do wniosku odwołanie od decyzji. Jednakże ze względu na niewystarczające uprawdopodobnienie przesłanki braku winy oraz dochowania terminu określonego w art. 58 § 2 K.p.a. wniosek należało rozpatrzyć odmownie.
W skardze na powyższe postanowienie, wnosząc o jego o uchylenie w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, skarżący zarzucili mu naruszenie:
- 1. art. 44 K.p.a przez przyjęcie domniemania prawnego, że decyzja z 4 lutego 2011 r. została skutecznie doręczona skarżącym, pomimo, iż nie zostały spełnione wymagania formalne doręczenia zastępczego przewidziane w tym przepisie przez nieprzestrzeganie poszczególnych wymogów doręczenia zastępczego;
- 2. art. 58 K.p.a przez błędne uznanie, że w sprawienie nie zostały spełnione przesłanki konieczne do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu skargi strona nie zgodziła się z przyjętą przez Kolegium wykładnią przepisów i dokonaną subsumpcją stanu faktycznego. Podkreśliła, że fikcja doręczania zastępczego wynikająca z art. 44 K.p.a może zostać przyjęta dopiero wówczas, jeżeli wszystkie wynikające z tego przepisu obostrzenia formalne dotyczące prób doręczenia zostały dopełnione przez organ. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej decyzję z 4 lutego 2011 r. nie znajduje się żadna z wymaganych informacji koniecznych dla skutecznego doręczenia zastępczego w trybie ww. przepisu. Nie wynika z niego, ani kiedy ani czy w ogóle przesyłka była pozostawiona w placówce pocztowej, nie wynika również gdzie pozostawiono ewentualne zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki. Informacja byłaby o tyle istotna, gdyż w tym okresie skrzynki pocztowe były uszkodzone. Faktycznie na kopercie znajduje się informacja o awizowaniu, ale jedynie o drugim awizowaniu przesyłki w dniu 15 lutego 2011 r. Natomiast nie ma żadnej informacji kiedy dokonano pierwszego awizowania.
Znajduje się jedynie pieczęć z datą 7 lutego 2011 r., jednak z uwagi na brak jakiejkolwiek adnotacji i podpisu pracownika operatora pocztowego nie można ustalić jaka czynność została dokonana w tym dniu. W tej sytuacji brak było podstaw do przyjęcia, że decyzja z 4 lutego 2011 r. została doręczona w trybie doręczenia zastępczego w dniu 23 lutego 2011 r.
Skarżący zaznaczyli również, że decyzja została im przekazana w dniu [...] C.. Dopiero wówczas, zaniepokojeni odebranym 28 marca 2011 r. wezwaniem do zapłaty i brakiem odpowiedzi na ich pismo z 4 kwietnia 2011 r., osobiście zapoznali się z treścią decyzji i odebrali jej egzemplarz. Zatem 14-dniowy termin do wniesienia odwołania mógłby realnie zacząć biec skarżącym dopiero od 19 kwietnia 2011 r., a w konsekwencji złożone 22 kwietnia 2011 r. odwołanie zostało wniesione w terminie. Podkreślili, że wniosek o przywrócenie terminu złożyli w terminie wynikającym z art. 58 § 2 K.p.a. Z treści upomnienia z 28 marca 2011 r. nie wynika, że został nałożony na nich decyzją Wójta obowiązek zapłaty. Upomnienie wzywa do zapłaty nie powołując się, poza numerem sprawy, na decyzję Wójta z 4 lutego 2011 r. Skarżący, którzy nie ze swoje winny nie mieli pojęcia o tym, że była wydana decyzja, podejmowana próba jej doręczenia, byli przekonani, iż jest to dalszy etap prowadzonego postępowania przez organ.
W piśmie z 4 kwietnia 2011 r. domagali się od Wójta odpowiedzi na swoje pismo ze stycznia 2011 r. i wyjaśnienie kwestii upomnienia. Ponieważ nie uzyskali odpowiedzi, 18 kwietnia 2011 r. udali się osobiście o Urzędu Gminy i dopiero wówczas zostali uświadomieni o wydaniu decyzji i wtedy ustała przeszkoda uniemożliwiająca im wniesienie odwołania. Dochowali należytej staranności, starając się wyjaśnić zaistniałą sytuację. Skarżący dodali, że fakt ich przebywania w okresie próby doręczenia decyzji na urlopie nie zwalnia organu z konieczności dotrzymania proceduralnych wymogów doręczenia zastępczego.
Skarżący nawet po powrocie nie znaleźli druków awizowania. Skrzynki pocztowe w K. to skrzynki zgrupowane razem, mające jedno wspólne zadaszenie. Z uwagi na zamarzanie zamków w okresie prób doręczania decyzji daszek pozostawał otwarty, co powodowało wywiewanie przesyłek z poszczególnych skrzynek.
W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, Kolegium podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu.
Sąd zważył, co następuje
Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.").
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Istotą sporu w kontrolowanej sprawie jest ocena, czy organ odwoławczy podjął prawidłowe rozstrzygnięcie rozpoznając wniosek skarżących o przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z 4 lutego 2011 r.
Materialnoprawną podstawą zaskarżonego postanowienia jest art. 58 K.p.a., zgodnie z którym w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1), przy czym prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, a jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2), natomiast przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3). Z kolei art. 59 § 1 i 2 K.p.a. stanowi, że o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej, a od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie, zaś o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia.
Zastosowanie art. 58 § 1 K.p.a wymagało ustalenia w pierwszej kolejności, że doszło do uchybienia terminu do dokonania czynności w postępowaniu przed organem administracji. Przy ustalaniu tej okoliczności, gdy uchybiony termin dotyczy złożenia odwołania od decyzji, najpierw organ rozpoznający wniosek o przywrócenie terminu zobowiązany jest do stwierdzenia, czy skutecznie doręczono wnioskodawcy decyzję i w jakiej dacie. Dopiero to ustalenie pozwala organowi na stwierdzenie, czy istotnie doszło do uchybienia terminu. W przypadku pozytywnego ustalenia tej okoliczności, w dalszej kolejności organ bada, czy składając wniosek strona zachowała 7-dniowy termin uregulowany przepisem art. 58 § 2 K.p.a. i dopełniła czynności, do dokonania której żąda przywrócenia terminu. Następnie organ bada, czy wnioskodawca uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy.
Podkreślić należy, że ocena przesłanek zastosowania w sprawie art. 58 K.p.a. musi odbywać się z odwołaniem do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności konkretnego przypadku, przy uwzględnieniu wszelkich koniecznych środków dowodowych, z uwzględnieniem słusznego interesu strony, a wszelkie niedające się wyjaśnić okoliczności nie mogą być interpretowane na jej niekorzyść (por. wyrok WSA w Opolu z 1 sierpnia 2013 r., II SA/Op 162/13 - wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Prowadząc postępowanie w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu organ powinien zatem, stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., podejmować działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy istotnego dla jej rozstrzygnięcia i dokonać oceny na podstawie całokształtu wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego. Dopełnienie wskazanych obowiązków co do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i dokonania na jego podstawie oceny, ma na celu realizację - wynikającego z art. 8 K.p.a. - wymogu prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, nawet wtedy, gdy rozstrzygnięcie nie uwzględnia ich żądań (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 21 grudnia 2018 r., III SA/Wr 459/18).
Należy także podkreślić, że przy ocenie okoliczności sprawy o przywrócenie terminu należy wypośrodkować, aby z jednej strony nie doprowadzać do pochopnego przywracania terminu, z drugiej zaś, aby na skutek nadmiernej surowości nie zamknąć stronie drogi do obrony jej praw.
Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdza, że w kontrolowanej sprawie nie została prawidłowo zbadana pierwsza przesłanka w postaci uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W zaskarżonym postanowieniu organ w zasadzie nie ustalił kiedy rozpoczął dla skarżących bieg terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta. Błędnie natomiast przyjął, że decyzja ta została każdemu ze skarżących skutecznie doręczona w trybie art. 44 K.p.a. Wprawdzie na kopertach znajdujących się w aktach administracyjnych na kartach 21 i 22, doręczyciel zamieścił stosowne adnotacje o awizowaniu przesyłek w dniu 8 lutego 2011 r. oraz po raz drugi w dniu 15 lutego 2011 r., a następnie, że w dniu 23 lutego 2011 r. przesyłki zwrócono do nadawcy jako niepodjęte w terminie, jednak w orzecznictwie trafnie przyjmuje się, że samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma pieczęci urzędu pocztowego i daty czy wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia pisma ustanowione w art. 44 K.p.a. Bezwarunkowo konieczna jest wyraźna adnotacja, że doręczyciel zawiadomił adresata o przesyłce w sposób określony w art. 44 K.p.a. (zob. postanowienie NSA z 14 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 935/11).
Tymczasem analiza treści zwrotnych potwierdzeń odbioru każdej z przesyłek nie pozwala na przyjęcie, że doręczyciel zawiadomił skarżących o przesyłce w sposób określony w art. 44 K.p.a. W świetle art. 44 § 1 pkt 1 K.p.a doręczyciel miał obowiązek wskazania, że przesyłka będzie przechowywana w placówce pocztowej i skonkretyzowanie, w której dokładnie placówce. Tymczasem na obu zwrotnych potwierdzeniach odbioru doręczyciel nie zaznaczył, czy przesyłki te zostały pozostawione w placówce pocztowej, ani nie określił nazwy tej placówki, w której miały zostać pozostawione przesyłki.
Ponadto w świetle poglądów doktryny, zawiadomienie o złożeniu pisma w placówce pocztowej (awizo) będzie skuteczne tylko wtedy, gdy zachowa się ustaloną w przepisie § 2 kolejność miejsc, w których adresat może z nim się zapoznać i skorzystać z możliwości odbioru pisma. W pierwszej kolejności jest to zbiorcza skrzynka oddawcza. Jeżeli taka skrzynka nie została zainstalowana lub jest uszkodzona, doręczyciel operatora wyznaczonego będzie mógł pozostawić zawiadomienie w jednym z miejsc wymienionych we wspomnianym przepisie (B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 13, s. 271).
Tym samym domniemanie doręczenia przewidzianego w art. 44 § 1-4 K.p.a. pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia tylko wówczas, gdy wszystkie przesłanki przewidziane w tym artykule zostały spełnione, w tym dokonano adnotacji przez doręczyciela, czy i gdzie pozostawił zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru (por. postanowienie NSA z 16 października 2012 r., sygn. akt II GSK 1758/11). Natomiast wobec zastosowania przez organ tzw. "żółtego" blankietu potwierdzenia odbioru na przesyłce brak jest jakichkolwiek informacji doręczyciela o tym, czy i w jaki sposób powiadomił adresata o miejscu odbioru przesyłki. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że treść formularza dowodu doręczenia nie stanowi (i nie powinna stanowić) przeszkody w dopełnieniu tego obowiązku. Fakt, że nie zawiera on rubryki na uczynienie adnotacji o sposobie zawiadomienia adresata o pozostawieniu korespondencji w placówce pocztowej nie stanowi okoliczności uzasadniającej przyjęcie, że doszło do skutecznego doręczenia przesyłki.
Jest oczywiste, że jakiekolwiek formularze bądź instrukcje nie mogą uchylić tego ustawowego wymogu (por. wyrok NSA z 12 lutego 2010 r., II OSK 350/09 oraz wyrok WSA w Gdańsku z 21 marca 2013 r., III SA/Gd 789/12). Przepis art. 44 K.p.a. bezwzględnie wymaga dla przyjęcia prawidłowości doręczenia zastępczego zamieszczenia informacji o miejscu odbioru awizowanej przesyłki. Natomiast w kontrolowanej sprawie doręczyciel ani na dokumentach "potwierdzenie odbioru", ani na kopertach zawierających doręczane decyzje, nie zawarł wymaganych adnotacji.
Wobec powyższego nie można przyjąć, że sporne przesyłki były prawidłowo dwukrotnie awizowane i tym samym prawidłowo doręczone. Warunkiem przyjęcia przez organ, że nastąpiło doręczenie zastępcze jest dysponowanie przez organ niebudzącymi wątpliwości dowodami potwierdzającymi, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 44 K.p.a. Musi istnieć pewność, co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas (por. postanowienie NSA z 17 sierpnia 2011 r., II GSK 794/10).
Tym samym odnotowanie (w niniejszym przypadku tylko na kopertach zawierających przesyłki) wyłącznie informacji o awizowaniu, bez podania nazwy placówki, w której miała zostać pozostawiona przesyłka oraz bez podania miejsca pozostawienia zawiadomienia, nie spełnia wymogu określonego w art. 44 § K.p.a., to zaś nie pozwala uznać skuteczności takiego doręczenia. W ocenie Sądu adresaci pisma (decyzji z 4 lutego 2011 r.), w tym przypadku oboje skarżący, nie powinni ponosić negatywnych konsekwencji niezawinionych przez siebie uchybień przy doręczaniu im korespondencji, będących wynikiem zaniedbań organu lub podmiotu dokonującego doręczenia. Jeśli organ stoi na stanowisku, że nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji w trybie art. 44 K.p.a., to na nim spoczywa ciężar dowodu wskazującego na prawidłowość doręczenia zastępczego.
Zaznaczenia również wymaga, że ze skierowanego do organu pierwszej instancji pisma skarżących z 4 kwietnia 2011 r. (k. 31-32 akt administracyjnych), wynika, iż 28 marca 2011 r. odebrali oni upomnienie do zapłaty opłaty adiacenckej, ale nie została im przesłana decyzja o naliczeniu tej opłaty i nie znają jej ostatecznej wysokości, co uniemożliwia im złożenie odwołania. Jednocześnie skarżący wnieśli o anulowanie upomnienia i przesłanie im decyzji. Natomiast w rozpoznawanej skardze wyjaśnili, że decyzja została im przekazana 18 kwietnia 2011 r. w Urzędzie Gminy C., gdzie udali się zaniepokojeni brakiem odpowiedzi organu na ich pismo z 4 kwietnia 2011 r. Tam osobiście zapoznali się z treścią decyzji i odebrali jej egzemplarz. Podkreślenia wymaga, że na każdym z potwierdzeń odbioru decyzji z 4 lutego 2011 r. znajduje się "podpis odbiorcy", który następnie został przekreślony. Brak tam natomiast daty odbioru przesyłek.
Okoliczność ta umknęła uwadze organu odwoławczego, natomiast w świetle braku prawidłowego doręczenia zastępczego obojgu skarżącym decyzji Wójta wyjaśnienie i przeanalizowanie tej okoliczności ma zasadnicze znaczenie z punktu widzenia terminowego wniesienia odwołania przez skarżących. Zgodnie bowiem z przepisem art. 42 § 2 K.p.a. pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Niezbędne jest zatem wyjaśnienie, czy i w jakiej dacie skarżącym doręczono decyzję Wójta, skoro doręczenie zastępcze okazało się nieskuteczne.
Należy również wskazać, że brak prawidłowego zbadania ze wskazanych wyżej powodów okoliczności doręczenia skarżącym decyzji Wójta z 4 lutego 2011 r. stało się również podstawą do uchylenia przez tut. Sąd wyrokiem wydanym 29 września 2022 r. w sprawie I SA/Po 261/22 postanowienia Kolegium z 14 lutego 2022 r., stwierdzającego uchybienie przez skarżących terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Wójta.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, w tym także treść wspomnianego wyżej wyroku o sygn. I SA/Po 261/22, Sąd stwierdza, że SKO wadliwie oceniło zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci potwierdzeń odbioru przesyłek zaadresowanych do skarżących, zawierających decyzję z 4 lutego 2011 r. Ponadto Kolegium nie wyjaśniło kwestii doręczenia im decyzji Wójta w siedzibie organu pierwszej instancji, w tym podpisów odbiorcy zamieszczonych na potwierdzeniach odbioru. Powyższe uchybienia naruszają regulacje zawarte w art. 44 § 1 pkt 1 i § 2, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a naruszenia te mogą mieć - w okolicznościach kontrolowanej sprawy - istotny wpływ na jej wynik. Prawidłowe ustalenie kwestii doręczenia skarżącym decyzji z 4 lutego 2011 r., tj. czy skutecznie została doręczona, a jeśli tak, to kiedy, pozwoli dopiero Kolegium na rozpatrzenie wniosku skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i wydanie odpowiedniego rozstrzygnięcia. W konsekwencji Należy stwierdzić, że Kolegium wadliwie przystąpiło do oceny spełnienia w tej sprawie pozostałych przesłanek przywrócenia terminu, w tym braku winy w jego uchybieniu.
Ponownie rozpatrując sprawę, SKO uwzględni ocenę prawną przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu. Po wyjaśnieniu, czy i w jakiej dacie skarżącym doręczono decyzję Wójta, skoro doręczenie zastępcze okazało się nieskuteczne, rozważy ponownie, czy wniesione przez skarżących w dniu 22 kwietnia 2011 r. odwołanie było dopuszczalne, a jeśli tak, to czy wniesiono je w terminie. Dopiero te ustalenia pozwolą Kolegium na dalsze procedowanie na wnioskiem skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i wydanie stosownego do poczynionych ustaleń rozstrzygnięcia. Organowi odwoławczemu z uwagi na jedenastoletnie zastanawianie się nad problemem zasadności wniosku skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 12 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami, prowadzącymi do jej załatwienia.
Również art. 35 § 1 K.p.a. obliguje organy administracji publicznej do załatwiania sprawy bez zbędnej zwłoki, a jego § 3 wyznacza im na jej załatwienie miesiąc od dnia otrzymania. Nie ulega wątpliwości, że przytoczone wyżej regulacje zostały w kontrolowanej sprawie rażąco naruszone.
Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie, o kosztach postępowania orzekając na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).