Uzasadnienie
Przedmiotem skargi R. P. (dalej: wnioskodawca/skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2019 r. nr [...], odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r., w kwocie 4.173 zł,
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 3 czerwca 2019 r. złożył wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. w kwocie 4.173 zł. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że kwota nadpłaconego podatku wynika z niesłusznego wykazania w zeznaniu rocznym przychodu z innych źródeł w kwocie 12.518,48 zł, które płatnik - Kliniczny Szpital Wojewódzki nr 2 w R. (dalej: Szpital/płatnik) w informacji PIT-11 wykazał jako mające powstać w związku z zapłatą przez płatnika, po kontroli Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, zaległych składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, należnych od umowy zlecenia za 2013 r. Złożył jednocześnie korektę zeznania PIT-37 za 2018 r., w której wykazał przychód/dochód z innych źródeł - 1.485 zł.
Wnioskodawca powołując się na orzeczenia sądowe podniósł, że wykazana w zeznaniu kwota 12.518,48 zł nie stanowi jego przychodu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r., o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1509 ze zm., dalej: u.p.d.o.f.). Jego zdaniem to płatnik jest zobowiązany obliczyć, pobrać z dochodów ubezpieczonych i opłacać należne składki za każdy miesiąc, w żadnym momencie ten obowiązek nie ciążył na podatniku - jako uprawnionym do ubezpieczenia i nie istniało żadne Jego zobowiązane w stosunku do płatnika. Wartość zaległych składek na ubezpieczenia, odprowadzonych przez płatnika z opóźnieniem nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i przychód ten nie powinien być wykazany w zeznaniu podatkowym.
Organ I instancji decyzją z [...] września 2019 r odmówił stwierdzania nadpłaty stwierdzając m.in., że "pracownik" jest zobowiązany do pokrywania swoim majątkiem części składek ubezpieczeniowych i na tym tle ustawodawca nie pozostawia mu dowolności, stąd też płatnik powinien je pobrać z wynagrodzenia "pracownika". Skoro zatem niezależnie od przyczyny obowiązek ten nie został wykonany, a płatnik zapłacił zaległe składki z własnego majątku i w zapłacie zaległych składek nie partycypował sam ubezpieczony, co więcej podatnik nie zwrócił płatnikowi środków pieniężnych wydatkowanych przez niego na zapłatę zaległych składek, to niewątpliwie uzyskał wymierne, definitywne i bezzwrotne przysporzenie majątkowe, stanowiące przychody z innych źródeł w rozumieniu art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f..
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. podzielił stanowisko organu I instancji. Organ odwoławczy podobnie jak organ pierwszej instancji uznał, że opłacenie przez szpital zaległych składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne w celu wywiązania się z obowiązków płatnika składek - w części, w której powinny być sfinansowane przez ubezpieczonego i które nie zostały przez skarżącego zwrócone (płatnikowi) w roku, w którym zostały zapłacone - stanowi nieodpłatne świadczenie generujące przychód podatkowy. W związku z tym skarżący zadeklarował w pierwotnym zeznaniu podatkowym należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 2018 r. w prawidłowej wysokości oraz uiścił ten podatek we właściwej kwocie. Z tego też względu nie wystąpiła nadpłata w podatku dochodowym od osób fizycznych.
Organ ten powołując się na zasadę powszechności opodatkowania (art. 9 ust 1 u.p.d.o.f.) oraz otwarty katalog przychodów z innych źródeł (art. 20 ust 1 u.p.d.o.f.) stwierdził, że za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie rozumie się te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie w majątku podatnika mające konkretny wymiar finansowy. Przychodem jest zatem każdy rodzaj świadczenia, które dana osoba (podatnik) otrzymuje kosztem majątku innej osoby. Takim świadczeniem jest m.in. wykonanie zobowiązania danej osoby przez inny podmiot.
W świetle powyższego, zdaniem organu odwoławczego, zapłacenie ze środków płatnika kwoty składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne (w tym zaległych) - w części, w której powinny być pokryte z dochodu osoby fizycznej (ubezpieczonego), skutkuje powstaniem przychodu po stronie tej osoby. Przy czym o sposobie opodatkowania przychodu decyduje kwalifikacja do właściwego źródła przychodów zdeterminowana m.in. rodzajem stosunku prawnego łączącego świadczeniodawcę ze świadczeń i obiorcą w momencie dokonania świadczenia.
Powołując się na przepisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tj.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1442 ze zm., obowiązujące w okresie, za który składki były należne) organ odwoławczy stwierdził, że wnioskodawca – ubezpieczony był w 2013 r. (również obecnie) zobowiązany do pokrywania ze swojego majątku części składek na ubezpieczenia społeczne i składkę na ubezpieczenie zdrowotne. Płatnik wprawdzie miał je obliczać, pobierać i wpłacać - jednak zawsze z wynagrodzenia ubezpieczonego. Jakkolwiek część składek na ubezpieczenie społeczne jest finansowana ze środków płatnika, to powołując się na pismo płatnika, wskazał, że wnioskodawca posiada zobowiązanie wobec Szpitala z tytułu odprowadzonych przez płatnika składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne od wypłaconych mu wynagrodzeń od umowy zlecenia w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2013 r..
Jak podkreślił organ, bez znaczenia jest w tym przypadku przyczyna nieobliczenia, niepobrania i niewpłacenia w terminie należnych składek. Jednocześnie, jeżeli płatnik podejmuje decyzję o zapłacie z własnego majątku zaległości - składek w części obciążającej ubezpieczonego i mimo dochodzenia - nie otrzyma ich zwrotu od ubezpieczonego - to ubezpieczony niewątpliwie uzyskuje wymierne, definitywne i bezzwrotne świadczenie majątkowe podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Taka właśnie sytuacja zaistniała w sprawie: Szpital z własnych środków zapłacił składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne należne od wynagrodzenia podatnika - w części płatnej przez podatnika. Podatnik nie zwrócił należności z tego tytułu, w związku z czym niewątpliwe po jego stronie nastąpiło przysporzenie majątkowe w wysokości niezwróconych płatnikowi środków pieniężnych odpowiadających wysokości tych składek.
W złożonej przez siebie skardze skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika – adwokata, zarzucił:
- 1) naruszenie art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że wartość zaległych składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne zapłaconych od umów zlecenia z 2013 r. przez Szpital do ZUS stanowiła dla skarżącego przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a w związku z tym, że Szpital miał obowiązek wykazania w informacji PIT-11 jako przychodu z innych źródeł kwoty zapłaconej zaległej składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne (część ubezpieczonego), podczas gdy przy prawidłowej wykładni tego przepisu należało stwierdzić, że wartość zaległych składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne zapłaconych od umów zlecenia z 2013r. przez Szpital do ZUS nie stanowiła dla skarżącego przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a w związku z tym, że Szpital nie miał obowiązku wykazania w PIT-11 jako przychodu z innych źródeł kwoty zapłaconej zaległej składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne w części pracowniczej, albowiem Szpital nie dokonał żadnego przysporzenia majątkowego, zwiększającego majątek skarżącego (on sam nie otrzymał też od płatnika nieodpłatnych świadczeń), a przyjęcie za prawidłowe stanowiska organu prowadziłoby do zakłócenia podstawowych zasad opodatkowania, w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, a mianowicie zakazu podwójnego opodatkowywania,
- 2) naruszenie art. 72 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. - dalej: O.p.), w związku z art. 73 O.p. w związku z art. 9 u.p.d.o.f. w związku z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. w związku z art. 20 u.p.d.o.f. – poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że wartość zaległych w/w składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne (część ubezpieczonego) stanowiła dla skarżącego przychód stanowiący "inne źródło przychodów", podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a w związku z tym, że Szpital miał obowiązek wykazania w informacji PU-11 jako przychodu z innych źródeł kwoty zapłaconej zaległej składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne (część ubezpieczonego) i w związku z tym od kwoty tej należny był podatek dochodowy, który nie stanowił nadpłaty tego podatku w rozumieniu art. 72 O.p., podczas gdy przy prawidłowej wykładni w/w przepisów należało przyjąć, że zapłacone przez Szpital zaległe składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne w części pracowniczej nie stanowiły przychodu z innych źródeł, a w związku z tym Szpital nie miał obowiązku wykazania w informacji PIT-11 jako przychodu z innych źródeł kwoty zapłaconej zaległej składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, co skutkowało tym, że przychód skarżącego za rok 2018 winien być pomniejszony o kwotę 12 518,48 zł, co z kolei powodowało, że pobrany i zapłacony przez skarżącego podatek dochodowy za rok 2018, co do kwoty 4 173 zł, stanowił nadpłatę podatku.
Wywodząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu skargi zaprezentowane zostało stanowisko przedstawione już w postępowaniu podatkowym, że z przepisów dotyczących ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych nie wynika, by wykazana w zeznaniu wartość składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, odprowadzonych przez płatnika z opóźnieniem, stanowiła dla skarżącego przychód w rozumieniu ustawy. jego zdaniem składki na ubezpieczenia społeczne, w części ubezpieczonego - jako świadczenie publicznoprawne - są wyłączane z podstawy opodatkowania. Z kolei przepisy regulujące zasady uiszczania składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne nie przewidują ewentualności przeniesienia odpowiedzialności płatnika tychże składek za nienależyte wywiązywanie się z nałożonych na tego płatnika obowiązków na osoby ubezpieczone. Uchybienie płatnika w zakresie zbyt późnej wpłaty składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne nie może być w żadnym razie uznane za świadczenie dokonane za ubezpieczonego.
Zdaniem skarżącego, stanowisko to jest zgodne z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt II FSK 1891/13. Skarżący zwrócił także uwagę, że w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, dokonano interpretacji art. 11 u.p.d.o.f., definiując pojęcie przychodu nie tylko ze stosunku pracy, lecz także z innych tytułów prawnych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Na wstępie zaznaczyć należy, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019r. poz. 2167), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Przeprowadzone w zakreślonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wydana została z istotnym naruszeniem przepisów prawa materialnego.
W ocenie Sądu, na tle ustalonego w sprawie, bezspornego stanu faktycznego, nie sposób zgodzić się z organami orzekającymi w sprawie, że u skarżącego w momencie zapłaty przez płatnika – Szpital, zaległych składek na ubezpieczenie społeczne w części, w której powinny być sfinansowane z dochodów podatnika, a także składek na ubezpieczenie zdrowotne, powstał przychód z innych źródeł (art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f.), podlegający opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Nieprawidłowe jest bowiem twierdzenie organu podatkowego, że ów przychód stanowi nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 20 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f...
W rozważanej kwestii spornej wskazania wymaga, że na temat skutków podatkowych opłacanych przez płatnika składek na ubezpieczenie społeczne i ich wpływu na obowiązek podatnika na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych wypowiadały się niejednokrotnie sądy administracyjne: Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 19 marca 2019 r. sygn. akt II FSK 864/17, z dnia 27 października 2015 r. sygn. akt II FSK 1891/13, dnia 5 kwietnia 2019 r. sygn. akt II FSK 1311/17 oraz wojewódzkie sądy administracyjne: Wyrok WSA w Kielcach z dnia 2 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Ke 119/20, WSA w Łodzi w wyroku z dnia 9 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Łd 1107/16, WSA w Gliwicach w wyrokach z dnia 12 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 1196/19 z dnia 15 maja 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 304/18; WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 16 stycznia 2019 r. sygn. akt I SA/Po 829/18, WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 1 lutego 2017 r. sygn. akt I Sa/Gd 781/16, WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 3 września 2019 r. sygn. akt I SA/Bd 430/19.
Co więcej w analogicznej sprawie innego podatnika, także będącego zleceniobiorcą Szpitala, który nie wypełnił w terminie swoich obowiązków jako płatnika składek, wypowiadał się już tut. Sądu w wyroku z dnia 16 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Rz 250/20, który zakwestionował tożsame stanowisko organów podatkowych jak w niniejszej sprawie. Zapatrywania prawne wyrażone w wymienionych wyrokach, skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.
Tak więc stwierdzić przychodzi, że w realiach kontrolowanej sprawy, uregulowanie zaległych składek stanowiło wywiązanie się przez zamawiającego z ustawowych obowiązków nałożonych na niego, jako płatnika. Kontrola przeprowadzona przez ZUS u zamawiającego wykazała bowiem niedopełnienie przez ten podmiot obowiązków płatnika związanych z obliczaniem, potrącaniem z dochodów ubezpieczonego, rozliczaniem oraz opłacaniem należnych składek za każdy miesiąc kalendarzowy w okresie od stycznia 2013 r. do grudnia 2013 r. z tytułu umowy cywilnoprawnej zawartej z podatnikiem.
Obowiązki płatnika składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne określa ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 266 ze zm. - dalej u.s.u.s.) oraz ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1373 ze zm. - dalej u.ś.o.z.). Czyni to m. in. w przepisach art. 17 ust. 1 i ust. 2 oraz w art. 46 ust. 1 u.s.u.s., a także w art. 85 u.ś.o.z. Z przepisów tych wynika, że relacja prawna zachodzi wyłącznie pomiędzy płatnikami składek a ZUS. Polega ona na tym, że wszelkie obowiązki dotyczące obliczania, rozliczania oraz opłacania należnych składek, a także potrącania z dochodów ubezpieczonych tych ich części, które są przez nich finansowane, spoczywają jedynie na płatnikach składek. W tym zakresie ubezpieczeni nie są bowiem adresatami norm, które nakładałyby na nich jakiekolwiek obowiązki.
To sprawia, że zasady określające sposób finansowania składek pozostają bez wpływu na obowiązek ich opłacania, który w przypadku, między innymi, składek za ubezpieczonych obciąża tylko płatników składek. Relacja prawna pomiędzy płatnikiem a ZUS ma więc charakter ekskluzywny, przy podstawowym znaczeniu tego określenia, że oznacza ono niedostępność dla innych podmiotów.
Stwierdzić zatem należy, że istniejący pomiędzy płatnikiem składek a ubezpieczonym stosunek prawny powoduje wprawdzie, że ubezpieczony podlega z tego tytułu ubezpieczeniom społecznym, jednakże stan ten nie wywołuje po jego stronie jakichkolwiek obowiązków względem ZUS, zwłaszcza zaś w zakresie obliczania, rozliczania oraz opłacania należnych składek na te ubezpieczenia. Wszystkie obowiązki w tym przedmiocie obciążają bowiem płatnika składek i to niezależnie od źródła finansowania owych składek. Dotyczy to również sytuacji, w której dochodzi do wypłaty ubezpieczonemu wynagrodzenia niepomniejszonego o składki podlegające sfinansowaniu z jego dochodu, późniejsza zapłata zaległych składek przez płatnika i niewystąpienie przez płatnika do ubezpieczonego o zwrot składek, które nienależnie zostały wypłacone w wynagrodzeniu.
Z powyższego wynika, że zamawiający, regulując zaległe składki na ubezpieczenie społeczne oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne, zrealizował - o czym już wspomniano - ciążący na nim obowiązek. Wykonania przez płatnika zaległego zobowiązania publicznoprawnego w powyższym zakresie, nie można utożsamiać z wykonaniem obowiązku za kogoś innego, tj. za skarżącego.
Konsekwencją niepobrania przez płatnika we właściwym czasie składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, było wypłacenie tych świadczeń w wyższej wysokości. W konsekwencji także pobranie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w wyższej wysokości niż należna. Przyjęcie za prawidłowe stanowiska organu podatkowego prowadziłoby do zakłócenia podstawowych zasad opodatkowania w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, a mianowicie zakazu podwójnego opodatkowywania.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. źródłami przychodów są inne źródła.
Stosownie do art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: (...) inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.
W myśl zaś art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. przychodami (co do zasady) są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Wskazać należy, że przychód podatkowy jest w istocie określonym przyrostem majątkowym i jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. O zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, którymi może on rozporządzać. Wartość świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, aby stanowiła przychód dodatkowy musi być otrzymana przez podatnika, a nie tylko postawiona do jego dyspozycji, jak w przypadku pieniędzy i wartości pieniężnych.
Podsumowując, Sąd stwierdza, że płatnik składek (były zleceniodawca), uiszczając w ramach swoich publicznoprawnych obowiązków, jako płatnik, zaległe składki na ubezpieczenie społeczne w części finansowanej przez skarżącego oraz zaległych składek na ubezpieczenie zdrowotne, nie dokonuje żadnego przysporzenia majątkowego zwiększającego majątek podatnika i osoby te nie otrzymują od płatnika nieodpłatnych świadczeń. Nie można więc przyjąć za organem podatkowym, że wystąpiło źródło przychodu, o jakim mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f..
Wobec powyższego uznać należało, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji narusza przepis art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. w związku z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., poprzez bezpodstawne przyjęcie, że po stronie skarżącego nie wystąpiła nadpłata w podatku dochodowym od osób fizycznych.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ winien uwzględnić wykładnię prawa, wyżej przedstawioną, której istota sprowadza się do uznania, że u skarżącego doszło do nadpłaty podatku, powstałej na skutek wykazania w zeznaniu rocznym przychodu z innych źródeł, które płatnik w informacji PIT-11 wykazał jako mające powstać w związku z zapłatą przez niego zaległych składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne.
W sposób nieuprawniony organ odwoławczy przywołał wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 1312/16 i WSA w Gdańsku z dnia 11 października 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 876/17 jakoby miały one potwierdzać stanowisko organu zajęte w niniejszej sprawie. Wyroki te odnoszą się po pierwsze do sytuacji prawnopodatkowej płatnika, a nie podatnika, a po wtóre, zwłaszcza w tym pierwszym, przywołuje się argumentację zbieżną ze wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia, a mianowicie, że: (...) dokonane przez płatnika - po przeprowadzonej przez ZUS kontroli - wpłaty (zaległych składek) miały na celu wywiązanie się przez stronę z jej obowiązków jako płatnika. Płatnik wykonał zatem ze zwłoką własne, wynikające z ustawy zobowiązanie publicznoprawne. W żadnym natomiast momencie obowiązek ten nie ciążył na uprawnionym z ubezpieczenia. (...) Wykonanie zaległego zobowiązania przez płatnika, w zakresie obliczenia, potrącenia z dochodu ubezpieczonego oraz odprowadzania składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne, nie można utożsamiać z wykonaniem obowiązku za kogoś innego".
Z przedstawionych względów zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a.
O kosztach postępowania nie orzeczono ze względu na treść art. 210 § 1 i 2 p.p.s.a. – brak stosownego żądania.