Uzasadnienie
W dniu 16 kwietnia 2012r. do tutejszego Sądu wpłynęła skarga T.B. na, opisaną w sentencji postanowienia, decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2009r. z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości. Przedmiotowa decyzja, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2012r. [....], którą doręczono stronie w dniu 28 marca 2012r. wraz z prawidłowym pouczeniem, iż przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.
Zarządzeniem z dnia 16 maja 2012r. sąd wezwał skarżącą do prawidłowego wskazania organu, daty oraz numeru skarżonej decyzji, w odpowiedzi na które to wezwanie skarżąca podkreśliła, iż przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [..] listopada 2011r. nr [...]
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie z uwagi na zaskarżenie nieostatecznej decyzji organu I instancji, względnie o oddalenie skargi z przyczyn merytorycznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli przepisy takich środków nie przewidują, wniesienie skargi jest dopuszczalne dopiero po wezwaniu organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a.).
Z powyższego wynika, że skargę do sądu administracyjnego, można wnieść na akt administracyjny ostateczny, który został wydany w wyniku rozpoznania wniesionego przez stronę przysługującego jej środka zaskarżenia (w niniejszej sprawie odwołania). Zatem sąd może rozpoznać merytorycznie skargę, która została wniesiona od decyzji po wyczerpaniu dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, a nie bezpośrednio od orzeczenia wydanego w I instancji. Skarga do sądu administracyjnego, złożona bezpośrednio od orzeczenia wydanego przez organ administracyjny I instancji jest niedopuszczalna niezależnie od tego czy strona wyczerpała, czy też nie, przysługujące jej w postępowaniu administracyjnym środki zaskarżenia (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 21 maja 2008r., nr II SA/Bk 721/07 Legalis).
Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że wniesiona skarga dotyczy decyzji z dnia 4 listopada 2011r. wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, a więc decyzji organu I instancji.
W wyniku wniesionego przez skarżącą odwołania od tej decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego, która to decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o przysługującej skarżącej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.
Wbrew pouczeniu, skarżąca nie zaskarżyła orzeczenia organu II instancji, tj. decyzji z dnia 27 marca 2012r. od której przysługiwała skarga do sądu administracyjnego, ale orzeczenie organu I instancji, na które służyło odwołanie do organu II instancji.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Do tych sytuacji należy zaliczyć m.in. wniesienie skargi na orzeczenie organu I instancji, niezależnie od tego czy skarga dotyczy wprost aktu organu I instancji niepoddanego uprzednio instancyjnej kontroli administracyjnej, czy też dotyczy bezpośrednio orzeczenia pierwszoinstancyjnego poddanego kontroli instancyjnej. Zatem w przypadku, gdy strona nie skarży orzeczenia organu wydanego w wyniku instancyjnej kontroli administracyjnej, a orzeczenie pierwszoinstancyjne, skutkuje to obligatoryjnym odrzuceniem skargi.
Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie.