Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 maja 2011 r., sygn. I SA/Rz 402/12 Sąd odrzucił skargę T. S.na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia (...) listopada 2011 r., nr (...) w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok, w kwocie 12 267 zł z uwagi na jej niedopuszczalność, jako że została ona wniesiona na decyzję nieostateczną w administracyjnym toku instancji.
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. I SA/Rz 402/12, skarżącej przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie dla niej radcy prawnego.
Ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącej – radca prawny A. C.- przedłożyła w dniu 18 lipca 2012 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 31 maja 2012 r. w przedmiocie odrzucenia skargi wraz z wnioskiem o przyznanie jej wynagrodzenia z tytułu udzielonej z urzędu pomocy prawnej, której koszty nie zostały opłacone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Jak stanowi art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej: p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Jeżeli chodzi o radców prawnych, kwestia przyznawania wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej z urzędu została uregulowana przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm., zwanego dalej: rozporządzeniem).
W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b cyt. rozporządzenia, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przysługuje wynagrodzenie w wysokości 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Ponadto § 2 ust. 3 rozporządzenia stanowi, że w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (23 %).
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd przyznał radcy prawnemu A. C. kwotę 180 zł, stanowiącą 75 % stawki minimalnej (zgodnie z § 14 ust. 2, pkt 1 lit. c stawka ta w niniejszej sprawie wynosi 240 zł), jako że nie reprezentowała ona skarżącej w I instancji, podwyższoną o kwotę podatku od towarów i usług, wynoszącą 41,40 zł. Wysokość stawki minimalnej Sąd ustalił w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 1 lit c, ponieważ pełnomocnik została ustanowiona w sprawie na etapie, na którym udzielona skarżącej pomoc prawna, sprowadzała się do oceny podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę z przyczyn formalnych, tym samym pełnomocnik nie zajmowała się merytorycznym aspektem sprawy, tj. kwestią związaną z określeniem wysokości zobowiązania podatkowego.