Uzasadnienie
Skarżący J. S. wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie dla niego adwokata. W związku z tym złożył oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym, zgodnie z którym pozostaje on we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, a jedynym źródłem ich utrzymania jest pobierana przez niego renta w wysokości 1 289 zł brutto miesięcznie, gdyż żona pozostaje bez pracy.
Podkreślając swoja trudną sytuację materialną skarżący zaznaczył, że jest ona spowodowana ponoszeniem wydatków na leczenie (380-460 zł miesięcznie), spłatę pożyczki (576 zł miesięcznie) oraz ubezpieczanie samochodu i opłaty komunalne.
W związku z niepełnym przedstawieniem sytuacji bytowej i rodzącymi się wątpliwościami co do wiarygodności tych informacji, zarządzeniem z dnia 7 lipca 2015 r. wezwano skarżącego do złożenia dodatkowego oświadczenie, między innymi poprzez uzupełnienie danych dotyczących prowadzonej przez jego żonę działalności gospodarczej. Skarżący nie ustosunkował się do tego wezwania w jakikolwiek sposób.
Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 100 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z brzmienia tego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia informacji, wskazujących na spełnienie przesłanek przyznania prawa pomocy, spoczywa na wnioskodawcy, który winien dokonać tego przede wszystkim poprzez złożenie pełnego i wiarygodnego oświadczenia na urzędowym formularzu, a także, na wezwanie, dodatkowego oświadczenia, wyjaśniającego wszelkie rozbieżności i wątpliwości.
W niniejszej sprawie skarżący złożył niepełne i wybiórcze oświadczenie co do swojej sytuacji rodzinnej i majątkowej, dlatego nie sposób jest na jego podstawie ustalić między innymi faktycznych źródeł jego utrzymania. Wniosek taki wynika przede wszystkim z tego, że wymienione przez skarżącego wydatki pochłaniają praktycznie całość zadeklarowanych dochodów. W tej sytuacji nie sposób więc wskazać jakie jest źródło finansowania chociażby zakupu żywności. Dodatkowo podkreślić należy, że w oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu podano, że żona skarżącego nie uzyskuje żadnych dochodów, tymczasem z informacji zawartej w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że H. S. prowadzi działalność gospodarczą.
W związku z powyższym zwrócono się do skarżącego o złożenie dodatkowego oświadczenia i przedłożenia odpowiednich dokumentów źródłowych. Skarżący nie ustosunkował się do przedmiotowego wezwania w jakikolwiek sposób. W tej sytuacji nie można uznać, że wykazał spełnienie przez siebie przesłanek uzyskania prawa pomocy, chociażby w zakresie częściowym, gdyż faktycznie odmówił współpracy z Sądem, w zakresie określenia swojej sytuacji majątkowej.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.