Uzasadnienie
Przedmiotem skargi G. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], [...], w sprawie podatku od towarów i usług za marzec 2011 r.
W skardze zawarto wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Pismem z dnia 9 grudnia 2016 r. starszy referendarz sądowy wezwał skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, wezwanie należało wykonać w terminie 7 dni licząc o dnia jego doręczenia pod rygorem pozostawienia wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania. Wezwanie doręczono skarżącemu 21 grudnia 2016 r. (k. 43 i 44 akt sądowych). Mimo upływu wyznaczonego terminu wskazana czynność nie została wykonana.
W związku z powyższym starszy referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 1 lutego 2017 r. postanowił pozostawić wniosek G. K. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Od tego zarządzenia skarżący złożył sprzeciw wnosząc o jego zmianę.
W zarządzeniu starszego referendarza sądowego z dnia 1 lutego 2017 r. sygn. I SA/Rz 591/16 o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania - została popełniona omyłka dotycząca nazwy organu na którego decyzję została wniesiona skarga; wpisano bowiem Dyrektora Izby Celnej w P. zamiast prawidłowo Dyrektora Izby Skarbowej w R. W związku z powyższym postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2017 r. starszy referendarz sądowy sprostował wydane przez siebie zarządzenie z dnia 1 lutego 2017 r. w ten sposób, że w zarządzeniu w wersie 10 od góry jako organ postanowił wpisać Dyrektora Izby Skarbowej w R. w miejsce Dyrektora Izby Celnej w P. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.).
Z treści art. 252 § 2 P.p.s.a. wynika, że wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast art. 257 P.p.s.a. stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W pierwszej kolejności Sąd stwierdził, że podniesione w sprzeciwie okoliczności, że w przedmiotowej sprawie skarżący nie otrzymał wezwania do nadesłania wniosku na urzędowym formularzu, nie zasługują na uwzględnienie. Wbrew ocenie strony w aktach sądowych sprawy na karcie 44 zalega zwrotne potwierdzenie odbioru ww. wezwania referendarza sądowego z dnia 9 grudnia 2016 r., a co istotne na tym dowodzie doręczenia skarżący własnoręcznie podpisał, że w dniu 21 grudnia 2016 r. otrzymał przesyłkę zawierającą omawiane wezwanie.
Słusznie zauważył referendarz sądowy, że skarżący był wzywany o nadesłanie wypełnionego wniosku na formularzu PPF i mimo pouczenia o skutkach nie zastosowania się do jego treści nie nadesłał on wniosku o prawo pomocy w formie przewidzianej prawem, tj. na druku urzędowym PPF. W konsekwencji powyższego starszy referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 1 lutego 2017 r. - zasadnie pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Mając powyższe na względzie, Sąd postanowił - utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie, na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a.