Uzasadnienie
Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2017 r., I SA/Rz 591/16, sprostował zarządzenie własne z dnia 1 lutego 2017 r. o pozostawieniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania; w zarządzeniu została popełniona omyłka dotycząca nazwy organu na którego decyzję została wniesiona skarga – wpisano bowiem Dyrektora Izby Celnej w [...] zamiast prawidłowo Dyrektora Izby Skarbowej w [...]. W uzasadnieniu postanowienia wskazano na błąd w nazwie organu, a czyniąc sprostowanie powołano się na przepis art. 156 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., w skrócie P.p.s.a.), stanowiący o możliwości działania Sądu w postaci sprostowania niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych albo innych oczywistych omyłek, popełnionych zarówno w wyrokach jak również w postanowieniach. W postanowieniu wyjaśniono podstawę prawną działania referendarza, tj. art.167, art. 167a § 1 P.p.s.a.
Od postanowienia referendarza z dnia 19 kwietnia 2017 r. o sprostowaniu omyłki w zarządzeniu skarżący wniósł sprzeciw, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia jak również uchylenia zarządzenia z dnia 1 lutego 2017 r., którym pozostawiono wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, z uwagi na niezastosowanie się pomimo wezwania i niezłożenie wniosku w wymaganej przez prawo formie, tj. na urzędowym formularzu.
W uzasadnieniu sprzeciwu skarżący podniósł, że istotnym jest aby prawidło wskazane były strony postępowania, a pomiędzy Dyrektorem Izby Skarbowej a Dyrektorem Izby Celnej występują różnice, które nie sposób byłoby opisać w niniejszym piśmie (sprzeciwie). Referendarz wydając zarządzenie z dnia 1 lutego 2017 r. orzekał w zupełnie innym niż istniejący stan sprawy; z kolei w zaskarżonym postanowieniu referendarzowi uciekło z pola widzenia, że sprawa dotyczy przyznania prawa pomocy skarżącemu znajdującemu się w bardzo trudnej sytuacji finansowej. Do ubiegania się przez niego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym istnieją konstytucyjne przesłanki, których przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia oraz go poprzedzającego (zarządzenia), referendarz mógł nie wziąć pod uwagę z uwagi na błędne oznaczenie stron postępowania.
Skarżący raz jeszcze podkreślił, że zarządzenie o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, zostało wydane w innym niż istniejący stan faktyczny, a to powinno prowadzić do uchylenia zarówno postanowienia o sprostowaniu omyłki w zarządzeniu jak również samego zarządzenia o pozostawieniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Takie same kompetencje posiada również Sąd w przypadku wydania przez referendarza postanowienia o sprostowaniu omyłki; z treści bowiem art. 167 P.p.s.a wynika, że przepisy Rozdziału 10 Orzeczenia sądowe ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio do zarządzeń przewodniczącego. Natomiast stosownie do art. 167a § 1 P.p.s.a., do zarządzeń oraz postanowień referendarza sądowego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zarządzeń przewodniczącego oraz postanowień sądu. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Na wstępie poniższych rozważań z cała stanowczością stwierdzić należy, że podniesiona w sprzeciwie argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim zarządzenie referendarza z dnia 1 lutego 2017 r. o pozostawieniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 kwietnia 2017 r. sygn. I SA/Rz 591/16 utrzymane zostało w mocy. Sąd potwierdzając trafność tego rozstrzygnięcia przyznał rację, że skarżący pomimo wezwania do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu i pouczeniu o skutkach niedopełnienia tego obowiązku (wezwanie odebrano osobiście), nie dopełnił ustawowego obowiązku. Konsekwencją powyższego było prawidłowe postępowanie referendarza, tj. pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W takim przypadku nie dochodzi do badania przesłanek przyznania prawa pomocy zgodnie z art. 246 P.p.s.a., w następstwie działania samego skarżącego, który pomimo prawidłowego wezwania nie wywiązał się z nałożonego obowiązku.
Wobec powyższego w żadnym razie nie doszło do sytuacji, w której zarządzenie wydane zostało w innym niż istniejący stan faktyczny. Popełniona omyłka pisarka została sprostowana prawidłowo, tj. Dyrektora Izby Celnej w [...] zastąpiono organem, który faktycznie wydał w tej sprawie decyzję, tj. Dyrektor Izby Skarbowej w [...]. Dodać w tym miejscu należy, że nie doszło do mylnego oznaczenia innych elementów zaskarżonej decyzji, tj. daty, przedmiotu numeru, co nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że nie może być mowy o innej sprawie niż będąca przedmiotem skargi, a tym bardziej "innym niż istniejący stan faktyczny".
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.