Uzasadnienie
F. Z. wniósł skargę do tutejszego Sądu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym i od nieruchomości za rok 2013.
Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2013 r. Referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości i ustanowienie pełnomocnika w osobie radcy prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła na pełnomocnika F. Z. w niniejszej sprawie radcę prawnego w osobie M. S.-R.
Na rozprawie w dniu 15 października 2013 r. oprócz skarżącego stawiła się radca prawny M. S.-R., która złożyła do protokołu wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając, że strona ani w całości, ani w części ich nie pokryła. Wyrokiem z dnia 15 października 2013 r. skarga F. Z. została oddalona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)
- - zwanej dalej P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych lub rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U z 2013 r., poz. 490 ze zm.). Zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu uregulowano w rozdziale 5, w § 15 do § 17 ww. rozporządzenia.
W § 15 pkt 1 rozporządzenia określono, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 (pkt 1) oraz niezbędne udokumentowane wydatki radcy prawnego (pkt 2). W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, a mianowicie łączne zobowiązanie pieniężne w kwocie 17.974 zł. Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia, w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawka minimalna wynagrodzenia za udział w rozprawie przed sądem I instancji jest obliczana na podstawie § 6 rozporządzenia. Według § 6 pkt 5 rozporządzenia stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy od 10.000 zł do 50.000 zł – 2.400 zł.
W sprawie wartość przedmiotu sprawy wynosiła 17.974 zł, a zatem powyżej 10.000 zł.
Orzekając zatem na podstawie § 2 ust. 1 w związku z § 15 pkt 1 rozporządzenia Sąd uznał, że radcy prawnemu z urzędu należy przyznać wynagrodzenie z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w kwocie netto 2.400 zł. Zdaniem Sądu wynagrodzenie takie jest adekwatne do stopnia zawiłości sprawy i nakładu pracy radcy prawnego. Wynagrodzenie to stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia ulega podwyższeniu o podatek VAT według obowiązującej w dniu orzekania 23 % stawki. Podatek ten wynosi 552 zł, co po dodaniu go do kwoty netto wynagrodzenia 2.400, daje kwotę brutto wynagrodzenia 2.952 zł. O zwrocie kosztów należało rozstrzygnąć na posiedzeniu niejawnym w oparciu o art. 224 P.p.s.a., gdyż Sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w wyroku.
Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.