Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 września 2010 r., sygn. akt I SA/Rz 618/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowo administracyjnego. Powyższe postanowienie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 22 września 2010 r. wraz z pouczeniem o przysługującej od tego postanowienia skardze kasacyjnej, terminie i sposobie jej wniesienia oraz o skutkach nie skorzystania z tego prawa.
W terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej A. N. wniósł pismo, które zatytułował "zażalenie na postanowienie z dnia 20 września 2010 r. w przedmiocie odrzucenia skargi o wznowienie postępowania". Jako podstawę prawną wskazał art. 194 § 1 P.p.s.a. jak również art. 77 pkt 2 Konstytucji cytując treść ostatniego z powołanych przepisów, tj., że ustawa nie może zamykać drogi sądowej.
W uzasadnieniu kwestionuje przyjęte przez Sąd stanowisko dotyczące uchybienia terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania, które stanowiło podstawę jej odrzucenia, ale z ostrożności procesowej, "na wypadek gdyby w rozumieniu Sądu został naruszony termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania" wnosi o jego przywrócenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że przedmiotem niniejszego postępowania jest zażalenie natomiast wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania Sąd uczynił przedmiotem odrębnego postępowania i rozstrzygnięcia.
Zażalenie dotyczy postanowienia odrzucającego skargę o wznowienie postępowania sądowo administracyjnego.
Wbrew temu co twierdzi skarżący postanowienie to nie zostało wymienione w art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – powoływanej dalej jako P.p.s.a. jako zaskarżalne w drodze zażalenia. Takiego środka nie przewidują również przepisy regulujące instytucję wznowienia postępowania.
Nie ulega jednak wątpliwości, że postanowienie odrzucające skargę o wznowienie postępowania jest postanowieniem kończącym sprawę, od którego zgodnie z art. 173 § 1 P.p.s.a. przysługuje skarga kasacyjna. Nieuzasadnione są więc obawy skarżącego o zamknięciu drogi sądowej.
O prawie jak i sposobie do złożenia tego środka, skarżący został pouczony w piśmie dołączonym do przesłanego mu odpisu postanowienia odrzucającego skargę o wznowienie postępowania, otrzymanym w dniu 22 września 2010 r.
Pomimo prawidłowego pouczenia skarżący wniósł do Sądu sporządzone przez siebie zażalenie. Z uwagi na to, że z treści tego zażalenia wynikało, że kwestionuje on zasadność postanowienia odrzucającego skargę o wznowienie, Sąd przyjął, że pismo to niezależnie od użytego przez skarżącego określenia nie jest zażaleniem lecz skargą kasacyjną, czyli jedynym prawnie dopuszczalnym środkiem zaskarżenia. Pomimo przyjętej na korzyść skarżącego interpretacji należało tak rozumianą skargę kasacyjną odrzucić jako niespełniającą bezwzględnego wymogu sporządzenia przez fachowego pełnomocnika, o którym mowa w art. 175 § 1 P.p.s.a., a o którym to skarżący został pouczony.
Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 178 P.p.s.a.