Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2014 r. tutejszy Sąd odrzucił skargę "[...]" spółki z o.o. z siedzibą w J., na opisane w sentencji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...]. Postanowienie o odrzuceniu skargi zostało skutecznie doręczone stronie w dniu 27 sierpnia 2014 r. Wraz z postanowieniem stronie skarżącej doręczono prawidłowe pouczenie o zasadach i sposobie zaskarżenia takiego orzeczenia.
W piśmie z dnia 27 sierpnia 2014 r. zatytułowanym jako zażalenie, strona skarżąca wyraziła swoje niezadowolenie z wydanego w dniu 21 sierpnia 2014 r. postanowienia. Pismo to zostało sporządzone osobiście przez stronę skarżącą i zawierało informację, że zostało podpisane za pomocą podpisu elektronicznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - określanej dalej jako P.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, a więc również od postanowienia o odrzuceniu skargi, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W niniejszej sprawie strona skarżąca została prawidłowo pouczona, że na postanowienie o odrzuceniu skargi przysługuje skarga kasacyjna. Pouczenie zawierało stosowne informacje o sposobie i zasadach wnoszenia skargi kasacyjnej. W związku z powyższym Sąd uznał, że pismo z dnia 27 sierpnia 2014 r. zatytułowane jako "zażalenie" należało uznać za skargę kasacyjną i ocenić pod względem spełnienia wymogów stawianych temu środkowi zaskarżenia.
Zgodnie z art. 175 § 1 P.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Skargę kasacyjną może sporządzić też doradca podatkowy - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami oraz rzecznik patentowy - w sprawach własności przemysłowej (art. 175 § 3 P.p.s.a.). Przymus adwokacki zdefiniowany w § 1 art. 175 P.p.s.a nie obowiązuje jedynie wtedy, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie pismo będące skargą kasacyjną nie zostało sporządzone przez żadną z osób wymienionych w art. 175 § 1, § 2 i § 3 P.p.s.a a jest to brak nieusuwalny. W związku z powyższym skarga kasacyjna z dnia 27 sierpnia 2014 r. nie spełnia ustawowego obowiązku przymusu adwokacko – radcowskiego i z tego powodu, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 P.p.s.a.
Pismo będące skargą kasacyjną zostało przesłane pocztą elektroniczną i opatrzone podpisem elektronicznym. Należy wyjaśnić, że obecnie obowiązująca ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zezwala na wnoszenie do sądu administracyjnego, drogą elektroniczną, pism z podpisem elektronicznym. Taka możliwość pojawi się dopiero od dnia 11 lutego 2017 r. Należy bowiem wskazać, że w dniu 11 lutego 2017 r. wejdzie w życie ustawa z dnia 10 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 183). Na mocy tej ustawy do P.p.s.a. dodany zostanie art. 46 § 2a–2d, który będzie uprawniać strony do wnoszenia pism w formie dokumentu elektronicznego, z zachowaniem wymogów określonych w tych przepisach. Takie stanowisko przyjął również Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 12 maja 2014 r., sygnatura akt: I OPS 10/13 (tekst uchwały dostępny jest na stronie: www.orzecznia.nsa.gov.pl), w której stwierdził, że w aktualnym stanie prawnym w postępowaniu sądowoadministracyjnym – z uwagi na treść art. 46 P.p.s.a. nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r., poz. 262), w tym także za pośrednictwem organu administracji publicznej, za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
Zatem do dnia 11 lutego 2017 r. pisma procesowe strony powinny spełniać po pierwsze wymogi przewidziane w art. 46 § 1 P.p.s.a. W szczególności na podstawie art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać własnoręczny podpis strony. W niniejszej sprawie, mimo stosownego wezwania, pismo nie zostało podpisane w sposób zgodny z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a.
Mając na względzie powyższe Sąd odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 P.p.s.a., gdyż jest niedopuszczalna.