Uzasadnienie
E.M. wniosła o przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi opisanej w sentencji niniejszego postanowienia.
Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2012 r. (sygn. akt I SA/Rz 93/12) ustanowiono dla skarżącej adwokata, zaś Okręgowa Rada Adwokacka w piśmie z dnia 14 maja 2012 r. wyznaczyła adwokata B.K. Wyznaczony adwokat nie sporządził skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 marca 2012 r. i nie wydał opinii o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od ww. wyroku W piśmie z dnia 5 sierpnia 2013 r. wniósł na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) o przyznanie wynagrodzenia za wykonane czynności pełnomocnika procesowego skarżącej, informując jedynie, że tym pełnomocnikiem został wyznaczony w dniu 14 maja 2012 r. przez Okręgowa Rade Adwokacką w R. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Ustanowienie przez sąd pełnomocnika dla strony spełniającej przesłanki do przyznania takiej pomocy oznacza, że Skarb Państwa przejmuje ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu, a sąd jako dysponent środków publicznych odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Nie oznacza to jednak powstania w sposób automatyczny zobowiązania Skarbu Państwa do ponoszenia tych kosztów, co uzasadniałoby żądanie wniosku jakie zostało złożone w niniejszej sprawie. Odnośnie adwokatów zasady ich wynagradzania zostały uregulowane w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) i z treści tego Rozporządzenia wynika, że zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej następuje na wniosek. Zgodnie z § 20 ww. Rozporządzenia wniosek ten powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Oświadczenie to jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca - w tym wypadku adwokata - nie została wynagrodzona, a zatem zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982r. – Prawo o adwokaturze (Dz.U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188 ze zm.). Stanowisko takie odnośnie tychże koniecznych elementów wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wyraził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 14 października 1998r. sygn. akt IICKN 687/98 OSNC 1999/3 poz.63.
W konsekwencji Sąd Najwyższy uznał, iż taki niepełny wniosek podlega oddaleniu jako nieuzasadniony, zaś niezłożenie oświadczenia o jakim wyżej mowa nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku i dlatego nie podlega ewentualnemu uzupełnieniu.
Rozpoznający wniosek w pełni podziela to stanowisko.
Dodać na marginesie należy, że badając taki wniosek należy ustalić i ocenić czy pomoc prawna rzeczywiści została udzielona. Tylko wtedy pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu należy się wynagrodzenie, gdy pomocy tej rzeczywiście udzielił (zob. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. OZ 720/04, orzeczenie dostępne w: https://cbois.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej zaś sprawie brak jest w jej aktach –poza pełnomocnictwem dla aplikanta do zapoznania się z aktami oraz ewentualnego pobrania kserokopii dokumentów z tych akt – jakichkolwiek dokumentów w postaci choćby opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej czy innego pisma procesowego, które wskazywałyby na zaangażowanie pełnomocnika w wykonywanie tej pomocy prawnej.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.