Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2015 r., sygn. I SA/Rz 931/15, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie przyznał skarżącemu prawo pomocy, zwalniając go od kosztów sądowych i ustanawiając dla niego adwokata, zaś Sąd, wyrokiem z dnia 5 listopada 2015 r., oddalił skargę skarżącego.
Pełnomocnikiem skarżącego została wyznaczona adwokat E. B., która w dniu 18 stycznia 2016 r., przedłożyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, od wyroku z dnia 5 listopada 2015 r., wnosząc jednocześnie o przyznanie jej wynagrodzenia za sporządzenie przedmiotowej opinii, które to wynagrodzenie nie zostało do tej pory uiszczone.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku adwokatów kwestię wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej z urzędu, jeżeli chodzi o sprawy, które nie zostały zakończone w danej instancji przed dniem 1 stycznia 2016 r. (§ 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz.1801)), reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz.461, zwane dalej: rozporządzeniem).
Zgodnie z § 2 ust.1 rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Z kolei § 2 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 b rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynoszą 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W niniejszej sprawie stawka minimalna za prowadzenie sprawy w pierwszej instancji wynosiła 240 zł, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia, w związku z tym wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej odpowiadać będzie 75 % tej kwoty (180 zł), jak stanowi z § 18 ust. 1 pkt 2 b rozporządzenia, gdyż pełnomocnik nie reprezentowała skarżącego w postępowaniu przed sądem I instancji.
Przyznane pełnomocnikowi wynagrodzenie zostało, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia, powiększone o kwotę podatku od towarów i usług, liczoną według stawki 23 %, tj. o 41,40 zł.
Mając na uwadze powyższe przyznano adwokatowi E. B. kwotę 221,40 zł, obejmującą należny podatek od towarów i usług w wysokości 41,40 zł.