Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2016 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 1170/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przyznał Skarżącemu prawo pomocy w postaci ustanowienia adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w S. w związku z ww. postanowieniem, w piśmie z dnia 11 sierpnia 2016 r. wyznaczyła adwokata S.P. pełnomocnikiem skarżącego.
Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2010 r. sygn. akt II GPS 2/10 "Prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości lub ustanowienia adwokata (radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) przyznane stronie w sprawie ze skargi, na podstawie art. 244 i art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), obejmuje postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania w tej sprawie", co oznacza, że skarżący na mocy ww. postanowienia z dnia 30 czerwca 2016r. korzysta z prawa pomocy w niniejszej sprawie o sygn. akt I SA/Sz 1049/16.
W niniejszej sprawie skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu S.P. złożył w dniu 24 maja 2016 r. skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w Szczecinie 8 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 1170/14.
W piśmie procesowym z dnia 5 października 2016 r. potraktowanym przez Sąd jako uzupełnienie skargi o wznowienie postępowania, adwokat S.P. złożył wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Jednocześnie oświadczył, że koszty te nie zostały dotychczas pokryte w całości ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 18 listopada 2016r. sygn. akt I SA/Sz 1049/16 odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej zwanej: "p.p.s.a."), wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W przypadku adwokatów zagadnienie to normuje aktualnie, od 2 listopada 2016 r., rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1714). Mając na uwadze treść § 22 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, należało do rozpoznania wniosku o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w sprawie, zastosować przepisy dotychczasowe, tj. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2015 r., poz. 1801, dalej "rozporządzenie"), które obowiązywało, co do zasady, od 1 stycznia 2016 r. i utraciło moc z dniem 2 listopada 2016 r.
Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia opłata maksymalna wynagrodzenia adwokata w sprawie wynosi w pierwszej instancji 480 zł.
W myśl natomiast § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2 – 4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie do dyspozycji § 4 ust. 2 rozporządzenia, ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nie przekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
W rozpoznawanej sprawie stosownie do treści § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia, mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter przedmiotowej sprawy należało ustalić opłatę w wysokości ½ opłaty maksymalnej wskazanej w § 21 ust.1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, czyli ½ opłaty wynoszącej 480 zł, co stanowi kwotę 240 zł. Stawkę tę zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23%), co w konsekwencji daje kwotę 295,20 zł.
Z tych względów, na podstawie art. 250 w związku z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w związku § 21 ust. 1 pkt 2 lit. c w związku z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia, orzec należało jak na wstępie.