Uzasadnienie
A. W. w piśmie z dnia 16 stycznia 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Sz. z dnia [...] r. nr [...] wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z wnioskiem tym zwróciła się na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. do organu podatkowego oraz na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. do sądu.
Uzasadniając wniosek, Skarżąca wskazała, że "wykonanie decyzji przed prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym wiązać się będzie z niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącej szkody majątkowej".
Organ II instancji odpowiadając na pytanie Sądu, poinformował, że z uwagi na wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez uiszczenie zaległości wynikającej z tej decyzji wraz z odsetkami w wyniku przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego, rozstrzyganie w przedmiocie wstrzymania jej wykonania stało się zbędne, a postępowanie bezprzedmiotowe.
Organ dodał, że kwota sporu w przedmiotowej sprawie stanowi kwotę [...] zł, będącą różnicą pomiędzy wysokością zobowiązania wykazanego przez podatniczkę w złożonej w dniu 2 stycznia 2012 r. korekcie zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2010 - PIT-36L w kwocie [...] zł, a zobowiązaniem określonym w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Sz. z dnia [...] r. znak: [...] w kwocie [...] zł. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że zgodnie z informacją uzyskaną od Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. Skarżąca nie posiada zaległości z tytułu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. - kwota [...] zł została przez Skarżącą uregulowana w dniu 20 maja 2013 r. Zatem na dzień złożenia przez Stronę skarżącą wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie istniało zobowiązanie wymagające realizacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm. - zwaną dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. A zatem, przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły niezwłocznego wykonywania aktu lub czynności organu.
Stosownie do przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu.
Z przytoczonej regulacji prawnej wynika, że na mocy przepisów art. 61 p.p.s.a. zarówno organ administracji publicznej jak i sąd są uprawnieni do przyznania stronie ochrony tymczasowej. Ustawodawca w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazał przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest wstrzymanie przez sąd wykonania aktu lub czynności. Niemniej zauważyć wypada, że sąd może orzec o przyznaniu ochrony tymczasowej tylko w odniesieniu do aktów, które podlegają wykonaniu, a zatem nie można wstrzymać wykonania decyzji, która została już wykonana, niezależnie od tego czy dokonała tego strona dobrowolnie czy też nastąpiło to w drodze egzekucji administracyjnej.
W orzecznictwie podkreśla się, że warunkiem wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest jej niewykonanie do czasu rozpatrzenia wniosku. Wstrzymanie wykonania decyzji lub aktu nie ma zastosowania w sytuacji, gdy decyzja objęta skargą została wykonana.
Nie spowoduje bowiem odwrócenia już zaistniałych następstw wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 15 lutego 2012 r., II GSK 132/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, zaznaczyć należy, że Sąd będąc uprawnionym do rozpoznania wniosku Strony skarżącej o przyznanie ochrony tymczasowej, stwierdził, iż nie zachodzą przesłanki uzasadniające uwzględnienie tego wniosku. Ze zgromadzonego materiału dowodowego (a w szczególności z informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B.) wynika, że zaległość wynikająca z zaskarżonej decyzji w kwocie [...] zł została uiszczona. Zatem wstrzymanie wykonania wykonanej już decyzji nie wywołałoby żadnych skutków prawnych, bowiem brak byłoby czynności nadających się do wykonania, a zatem takich które możnaby wstrzymać (por. postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2010 r., II GSK 779/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl)
Z tych względów należało, na podstawie art. 63 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzec jak w sentencji.