Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 21 czerwca 2010 r. odrzucił skargę I. D.na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn (wartość przedmiotu sporu: [...]zł).
Na urzędowym formularzu PPF (uzupełnionym pismem z dnia 29 lipca 2010 r.) I. D. złożyła wniosek o przyznanie adwokata z urzędu celem sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od ww. orzeczenia. Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata. Odpis postanowienia został doręczony w dniu 30 sierpnia 2010 r. Dziekanowi Okręgowej Rady Adwokackiej celem wyznaczenia adwokata z urzędu dla skarżącej.
Ustanowiony w sprawie pełnomocnik pismem z dnia 5 października 2010 r., wystąpił do Sądu z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Uzasadniając wniosek adwokat R. G. wskazał, że w sprawie sporządzono opinię o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 czerwca 2010 r. Pełnomocnik oświadczył jednocześnie, że koszty nie zostały uiszczone w całości lub w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie zaś z art. 244 § 2 ww. ustawy ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Natomiast, na podstawie przepisu art. 250 ww. ustawy, wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W myśl przepisu art. 258 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków, orzeka sąd na posiedzeniu niejawnym.
Przepis § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.) stanowi, że za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka minimalna wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki; w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zgodnie z przepisem § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a tego rozporządzenia, w sprawie której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna stosuje się stawkę minimalną obliczoną na podstawie § 6 ww. rozporządzenia. Stosownie zaś do § 6 pkt 5 tego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10.000 zł do 50.000 zł – 2.400 zł.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, ustanowił dla skarżącej I. D. adwokata postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2010 r., a więc po wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi przez Sąd pierwszej instancji. Zatem pełnomocnik R. G. nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, stąd też Sąd przyznał pełnomocnikowi z urzędu, wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości [...] zł.
Koszty te stanowią 75% stawki minimalnej (2400 zł) oraz obejmują 22% podatku od towarów i usług (1800 zł + 394 zł). Ustalając stawkę minimalną w kwocie 2.400 zł, Sąd miał na uwadze wartość przedmiotu sporu w wysokości [...] zł, która mieści się w przedziale powyżej 10.000 zł do 50.000 zł zgodnie z § 6 pkt 5 ww. rozporządzenia. Koszty te należało powiększyć o stawkę należnego podatku od towarów i usług, tj. w wysokości 22% na podstawie przepisu art. 41 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.).
Z tych względów, orzec należało jak na wstępie, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.