Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na opisane na wstępie postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, skarżący M. G. złożył wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia (omyłkowo wskazując, że wniosku o wstrzymanie wykonania "zaskarżonej decyzji") oraz o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w określonych okolicznościach organ, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, może na wniosek lub z urzędu wstrzymać wykonanie aktu lub czynności (art. 61 § 2), a po przekazaniu skargi do sądu administracyjnego sąd ten może to uczynić na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3). Zatem wstrzymanie przez sąd zaskarżonego aktu lub czynności zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie.
W rozpoznawanej sprawie wniosek Skarżącego nie mógł zostać uwzględniony przez Sąd. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego zainicjowanego skargą M.G. jest bowiem ocena legalności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w S. w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. W tym miejscu wyjaśnić trzeba, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania (por. postanowienie NSA z 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II GZ 306/15).
Skutków materialnoprawnych, ze względu na zakres i charakter prawny, nie wywołuje postanowienie w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Uznanie przez organ za niezasadne zarzutów zgłoszonych przez stronę w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie powoduje powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony, nie nakłada na skarżącego nowych praw lub obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu. Tym samym wstrzymanie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest możliwe (por. postanowienie NSA z 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II GZ 306/15, postanowienie NSA z 19 listopada 2015 r., sygn. akt II FZ 737/15, postanowienie NSA z dnia 26 styczni a2016 r. sygn. akt II GSK 3589/15, dostępne w internetowej bazie orzeczeń: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Odnosząc się z kolei do wniosku Skarżącego o wstrzymanie czynności egzekucyjnych wyjaśnić należy, że przepisy procedury sądowoadministracyjnej przewidują możliwość jedynie wstrzymania wykonania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, na podstawie których prowadzona jest egzekucja, nie udzielają natomiast Sądowi kompetencji do wstrzymania czynności egzekucyjnych czy też samego postępowania egzekucyjnego. Wstrzymanie czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego możliwie jest w przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.; zwana dalej: "u.p.e.a."), a organem władnym do wstrzymania takiego postępowania, jest organ sprawujący nadzór nad egzekucją, a więc organ wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji.
Konkludując, z uwagi na fakt, że Sąd nie ma kompetencji do wstrzymania postępowania egzekucyjnego, wniosek Skarżących należało oddalić.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.