Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczeciniez 15 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 83/21

Uzasadnienie

Zaskarżoną w sprawie decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Dyrektor ARiMR") utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla powiatu [...] z siedzibą w P. (dalej: "Kierownik ARiMR") z dnia [...] nr [...], przyznającą pomoc finansową producentowi rolnemu J. K. (dalej: "Wnioskodawca", "Strona" lub "Skarżący") w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi w wysokości [...] zł oraz odmawiającą przyznania pomocy w pozostałej części objętej wnioskiem.

Z ustalonego na podstawie akt sprawy stanu faktycznego wynika, co następuje.

Skarżący złożył w dniu [...] października 2018 r. wniosek o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi. We wniosku wskazał, że wnioskuje o pomoc publiczną oraz oświadczył, że nie otrzymał innej pomocy publicznej w związku ze szkodami w uprawach rolnych spowodowanymi wystąpieniem w 2018 roku suszy lub powodzi. Oświadczył również, że w dniu wystąpienia szkody, co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem łąk i pastwisk, było ubezpieczonych co najmniej od jednego z ryzyk.

Wraz z wnioskiem złożył: wykaz działek ewidencyjnych i powierzchnię upraw, na których wystąpiły szkody, protokół oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie sporządzony przez właściwą Komisję, polisę ubezpieczeniową nr [...] wystawioną w dniu [...] października 2017 r. oraz aneks nr [...] do polisy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. wraz z potwierdzeniami przelewów.

Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. przyznał Wnioskodawcy pomoc finansową w kwocie [...]zł.

Organ I instancji pomniejszył przyznaną pomoc o 50% stawki, z uwagi na fakt, że w dniu wystąpienia szkód w uprawach, co najmniej 50% powierzchni w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem łąk i pastwisk, nie było ubezpieczonych od co najmniej jednego z ryzyk. Analiza całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, wykazała bowiem w ocenie organu, że całkowita powierzchnia upraw w gospodarstwie Wnioskodawcy, z wyłączeniem łąk i pastwisk, wynosiła 83,65 ha. Natomiast powierzchnia upraw rolnych ubezpieczonych wynosiła 25,54 ha i nie stanowiła 50% powierzchni upraw rolnych w gospodarstwie Wnioskodawcy (z wyłączeniem łąk i pastwisk).

W odwołaniu Strona zakwestionowała pomniejszenie płatności wskazując, że ubezpieczeniem została objęta powierzchnia 55,31 ha roślin oleistych oraz 10,30 ha zbóż ozimych, co łącznie dało powierzchnię 65,61 ha. Ponadto umowa ubezpieczenia obejmowała najczęściej występujące zjawiska w regionie.

W dniu [...] marca 2019 r. organ odwoławczy zwrócił się z zapytaniem do ubezpieczyciela o ww. aneks, który został złożony przez Stronę. W odpowiedzi z dnia [...] marca 2019 r. ubezpieczyciel wskazał, że na aneks do polisy nr [...] nie została wydana zgoda centrali ubezpieczyciela.

Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego Agencji decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo rozpatrzył wniosek Skarżącego, a zmniejszenia dokonał na podstawie § 13r ust. 12 rozporządzania Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobu realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U z 2015 poz. 187 ze zm.) – dalej: "rozporządzenie z dnia 27 stycznia 2015 r." lub "rozporządzenie".

Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy wskazał, że zgłoszona przez Skarżącego we wniosku o przyznanie pomocy finansowej powierzchnia gruntów wynosiła 83,65 ha, więc 50% powierzchni upraw rolnych w gospodarstwie rolnym skarżącego wynosiło zatem 41,82 ha. Skarżący przedłożył polisę ubezpieczeniową, z której wynikało, że ubezpieczeniem zostały objęte działki nr: [...] (rzepak ozimy 55,31 ha), [...] (pszenica ozima 1,52 ha), [...] (pszenica ozima 4,79ha), [...] i [...] (pszenżyto ozime 3,99 ha). Z powyżej wskazanych działek powierzchnia jaka mogła zostać zakwalifikowana do wyliczenia powierzchni ubezpieczenia wynosiła 26,22 ha tj. działki nr [...] (rzepak ozimy) o powierzchni 19,91 ha - powierzchnia deklarowana na działce we wniosku obszarowym), [...] (pszenica ozima) - 1,52 ha, [...] (pszenica ozima) - 4,79 ha, [...] i [...] (pszenżyto ozime) - 0,00 ha, ponieważ we wniosku obszarowym Strona zadeklarowała inną uprawę tzn. pszenżyto jare.

Organ odwoławczy zauważył przy tym, że w decyzji organu I instancji błędnie wskazano, że kwalifikowana powierzchnia wynosi 25,54 ha nie wpływa to jednak na odmienne rozstrzygnięcie w sprawie.

W ocenie organu, w sprawie nie było możliwości uznania aneksu do polisy, dotyczącej powierzchni działki [...], ponieważ zgodnie z informacją uzyskaną z centrali ubezpieczyciela nie została wyrażona zgodna na jej wydanie, czyli aneks został wydany niezgodnie z procedurą aneksowania, która zakładała konieczność wnioskowania o zgodę centrali ubezpieczyciela na wystawienie aneksu. Skoro ubezpieczyciel stwierdził, że aneksy są nieważne, to tym bardziej na ich podstawie nie można było przyznać Stronie płatności w pełnej wysokości.

Wnioskodawca zaskarżył ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 19 grudnia 2019 r. sygn. akt I SA/Sz 662/19 uchylił przedstawioną wyżej decyzję Dyrektora ARiMR z dnia [...] czerwca 2019 r.

Sąd wyjaśnił, że spór między stronami sprowadzał się do oceny czy Skarżący posiadał na dzień wystąpienia szkody ubezpieczenie upraw, a w istocie do oceny przedłożonego przez Skarżącego dokumentu w postaci aneksu do umowy ubezpieczenia.

W ocenie Sądu, przeprowadzona przez organ ocena przełożonego przez Skarżącego dokumentu w postaci aneksu była nieuzasadniona. Rację miał Skarżący, iż organ bezpodstawnie, na tym etapie postępowania, próbował zdeprecjonować wiarygodność i moc dowodową przedłożonego aneksu.

Sąd stwierdził, że nie można zaaprobować stanowiska organu w świetle, którego aneks nie spełnia wymogów formalno-prawnych, ponieważ nie zawiera zgody centrali ubezpieczyciela.

Zauważył, że Skarżący jest w posiadaniu polisy i aneksu do polisy, na której widnieje oznaczenie "nr zgody" centrali ubezpieczyciela wraz ze wskazanym numerem. Ze zgromadzonego materiału nie wynikało, aby została stwierdzona nieważność tak sporządzonego aneksu do polisy. Sam pogląd o nieważności tak zawartego aneksu do zawartej polisy tj. z uwagi na wewnętrzne regulacje obowiązujące w Towarzystwie Ubezpieczeniowym (brak zgody Centrali) był w ocenie Sądu niewystarczający do uznania, że zawarty aneks nie obowiązuje.

Sąd wskazał dalej, że żaden przepis (a nie wskazał go przynajmniej organ) nie przewiduje obowiązku zachowania wymienionych przez organ elementów w postaci "wymogów formalno-prawnych". Organ odwoławczy zatem samodzielnie wykreował wskazane wymagania.

Sąd przywołał dalej treść § 13r ust. 1 rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r. oraz § 13r ust. 12 rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r., i stwierdził, że niewątpliwie prawodawca nie uzależnia wypełnienia, wynikającego z § 13r ust. 12 rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r. obowiązku ubezpieczenia odpowiedniej powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym od konkretnego rodzaju ubezpieczonych upraw – poza zastrzeżeniem o wyłączeniu łąk i pastwisk, niemniej jednak wyraźnie wymaga, aby rolnik miał objętą ubezpieczeniem określoną powierzchnię upraw w gospodarstwie rolnym, a więc powierzchnię upraw występujących w gospodarstwie rolnym.

Sąd wyjaśnił dalej, że Skarżący dysponował w sprawie polisą z dnia [...] października 2017 r. z powierzchnią upraw 55,31 ha rzepaku ozimego, w której wskazano działkę ewidencyjną [...]. Aneksem z dnia [...] sierpnia 2018 r. agent ubezpieczeniowy wprowadził numery działek ewidencyjnych odpowiadające powierzchni ubezpieczonych działek.

Jeżeli organ odwoławczy, prowadząc postępowanie powziął wątpliwości w zakresie rzetelności przedłożonego przez Skarżącego dokumentu, to winien w ocenie Sądu przeprowadzić w tym zakresie postępowanie wyjaśniające. Sąd zwrócił uwagę, że organ podjął próbę wyjaśnienia okoliczności zawarcia aneksu występując do centrali ubezpieczyciela, jednak pominął osobę agenta czy Skarżącego, którzy mają wiedzę o okolicznościach sporządzenia aneksu jako uczestniczący w jego sporządzeniu. Umknęło też w ocenie Sądu uwadze organu, że aneks do umowy ubezpieczenia zawiera w oznaczeniu "nr polisy" numer inny niż wskazany w umowie ubezpieczenia (polisa z dnia [...].10.2017 r.) i tych okoliczności organ odwoławczy nie wyjaśnił, poprzestał bowiem na informacji centrali ubezpieczyciela o braku wyrażenia zgody na zawarcie aneksu.

Stąd uznając, że przyjęcie przez organ odwoławczy, iż brak zgody centrali ubezpieczyciela na zawarcie aneksu do polisy jest wystarczające do przyjęcia, że nie doszło do ubezpieczenia spornych upraw jest nieuzasadnione nie tylko z uwagi na wskazany wyżej brak takiej podstawy w rozporządzeniu z dnia 27 stycznia 2015 r.

Zdaniem Sądu mając na uwadze zawartą polisę, zakres ubezpieczenia, powyższe okoliczności związane z zawarciem aneksu nr 1, ewentualne omyłki w tym dokumencie mogą być uznane jedynie za wątpliwości wymagające wyjaśnienia.

Sąd przypomniał jeszcze, że na organie prowadzącym postepowanie spoczywa obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego – art. 77 § 1 k.p.a. Naruszenie tej zasady prowadzić może do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co może się skutkować niewłaściwym zastosowaniem przepisów prawa materialnego. Prowadząc postępowanie organ winien mieć na uwadze art. 75 § 1 k.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.

Sąd zalecił organowi, aby wyjaśniając wątpliwości zwrócił się do ubezpieczyciela - również agenta sporządzającego aneks, z żądaniem ich wyjaśnienia. Ubezpieczyciel (agent) powinien bowiem posiadać wiedzę w zakresie wszystkich istotnych okoliczności sporządzenia umowy oraz aneksu. Jeżeli wyjaśnienia ubezpieczyciela byłyby niewystarczające, organ może przesłuchać świadków – agenta ubezpieczeniowego, na okoliczności sporządzenia aneksu do umowy czy Skarżącego. Sąd stwierdził, że z akt sprawy wynikało jakoby organ w ogóle z tych środków dowodowych nie skorzystał.

W ocenie Sądu, dopiero po przeprowadzeniu postępowania we wskazanym zakresie organ, uwzględniając treść art. 80 k.p.a., może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji.

Dyrektor ARiMR, ponownie rozpoznając sprawę, wezwał agenta ubezpieczeniowego w piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r. (doręczonym [...] czerwca 2020 r.) do złożenia wyjaśnień w sprawie, w zakresie okoliczności sporządzenia aneksu nr 1 do polisy ubezpieczeniowej nr [...] dla Skarżącego (zwrócił uwagę, że polisa wystawiona dla Skarżącego miała nr [...]), wskazując, że na polisie widnieje zgoda nr [...].

W ww. wezwaniu Dyrektor ARiMR zobowiązał agenta do wyjaśnienia:

1. 1) rozbieżności pomiędzy numerem polisy ([...]) a numerem polisy wskazanym na aneksie ([...]); na kogo faktycznie została wystawiona polisa nr [...], a na kogo polisa nr [...];
2. 2) czy agent otrzymał zgodę Centrali na podpisanie aneksu nr 1 do polisy Skarżącego? Jeżeli tak, to jaki powód został podany do zmiany polisy?
3. 3) czy w dacie wystawienia aneksu nr 1 do polisy ochrona ubezpieczeniowa została skutecznie udzielona?
4. 4) na jakiej podstawie ustalana jest powierzchnia ewidencyjna działki wskazana na polisach; dlaczego w przypadku działki nr [...] na polisie Skarżącego powierzchnia działki ewidencyjnej przekracza jej powierzchnię ewidencyjno - gospodarczą?
5. 5) jakie są wytyczne Centrali dla agentów dotyczące sporządzenia aneksów?

Agent ubezpieczeniowy nie udzielił odpowiedzi organowi na ww. pytania.

Jak wynika z akt sprawy, Dyrektor ARiMR zobowiązał następnie ubezpieczyciela w piśmie z dnia [...] lipca 2020 r. do udzielenia odpowiedzi na ww. pytania.

Ubezpieczyciel wyjaśnił w piśmie z dnia [...] października 2020 r., że polisa o numerze [...] została wystawiona na Skarżącego (zam. P.

25) natomiast ubezpieczającym i ubezpieczonym na polisie o numerze [...] był P. K. (zam. P. 25). Centrala Ubezpieczyciela wydała jedynie zgodę na aneks o numerze [...] wystawionej na P. K.. Wyjaśnił dalej, że pośrednik, wnioskując o zgodę na aneks, wykazał jeden numer umowy ubezpieczenia - polisę [...], do którego pracownik Centrali poprosił o wyjaśnienie, w jakim celu aneks ten jest potrzebny oraz o załączenie wniosku o dopłaty bezpośrednie. Pośrednik przekazał informację, że klient potrzebuje aneksu do weryfikacji na potrzeby wystąpienia klęski suszy, gdyż część działek nie została wpisana, lecz tylko ubezpieczona ich powierzchnia. Załączono również 3 wnioski o dopłaty bezpośrednie - Panów K. oraz Pani K.. Centrala wydała zgodę na aneks do polisy o numerze [...], natomiast Pośrednik mylnie odczytał zgodę, jako dotyczącą wszystkich trzech klientów, którzy prowadzą gospodarstwo rodzinnie, a których wnioski o dopłaty załączone były w korespondencji. Ubezpieczyciel wyjaśnił, że aneks nr 1 do polisy [...] obowiązuje od daty jego wystawienia tj. od dnia [...] sierpnia 2018 r. Na aneksie wskazano datę obowiązywania zgodną z początkiem okresu ubezpieczenia na polisie, z uwagi na brak zmian ubezpieczonej powierzchni upraw oraz sumy ubezpieczenia. Ubezpieczyciel wskazał dalej, że powierzchnie działek ustalane są na podstawie deklaracji klientów. Dane dotyczące lokalizacji oraz powierzchni upraw weryfikowane są w przypadku wytypowania polisy do jesiennej kontroli stanu plantacji lub wystąpienia szkody. Agentów obowiązywała instrukcja aneksowania polis ubezpieczenia upraw rolnych, zgodnie z którą, każdorazowo, niezależnie od tego czy zmiana miała wpływ na składkę ubezpieczeniową lub odpowiedzialność Towarzystwa, należało za wnioskować o zgodę na jej dokonanie.

Po przeprowadzeniu ww. czynności w ramach ponownego rozpoznania sprawy, zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. Dyrektor ARiMR utrzymał w mocy decyzję Kierownika ARiMR z dnia [...] lutego 2019 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołał treść przepisów §13r ust. 1 pkt 2 oraz §13r ust. 12 rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r.

Organ ten wyjaśnił, że z ww. przepisów wynika, iż pomniejszenie wysokości udzielanej pomocy finansowej wystąpi, gdy nie zostanie ubezpieczona wymagana powierzchnia upraw rolnych, przez które należy rozumieć uprawy na gruntach ornych oraz uprawy trwałe, ale z wyłączeniem trwałych użytków zielonych (łąk i pastwisk - upraw wyłączonych ze zmianowania przez okres pięciu lat i dłużej). Kryterium sposobu użytkowania gruntu rolnego stanowi w omawianej sytuacji prawnej decydujące rozróżnienie trwałego użytku zielonego od upraw na gruncie ornym.

Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, wskazał, że powierzchnia gospodarstwa rolnego Strony z wyłączeniem łąk i pastwisk wynosiła 83.65 ha (wartość z protokołu szacowania szkód), zatem powierzchnia jaka winna być ubezpieczona wynosi 41,82 ha. Przedstawił następnie działki, powierzchnię i rośliny objęte polisą ubezpieczeniową Strony: działka nr [...] o powierzchni 55,31 ha rzepak ozimy; działka nr [...] o powierzchni 1,52 ha pszenica ozima; działka nr [...] o powierzchni 4,79 ha pszenica ozima; działki nr [...] i [...] o powierzchni 3,99 ha pszenżyto ozime. Dyrektor ARiMR stwierdził, że z powyżej wskazanych działek powierzchnia jaka mogła zostać zakwalifikowana do wyliczenia powierzchni ubezpieczenia wynosi 26,22 ha, ponieważ we wniosku obszarowym Strona zawnioskowała uprawę rzepaku ozimego na powierzchni 19,91 ha (na działce nr [...], a na działkach [...] i [...] zadeklarowała inną uprawę, tzn. pszenżyto jare, a nie pszenżyto ozime.

Wyjaśnił przy tym, że błędne wyliczenie przez organ I instancji, że przyjęta powierzchnia do wyliczenia powierzchni ubezpieczenia wynosiła 25,54 ha, nie miało wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie.

Dyrektor ARiMR wyjaśnił dalej, że nie uznał aneksu do polisy dotyczącej powierzchni działki nr [...], ponieważ zgodnie z informacją uzyskaną z centrali Ubezpieczyciela, nie została wyrażona zgoda na jej wydanie, czyli "aneks jest niebyły", z uwagi na fakt, że został wydany niezgodnie z procedurą aneksowania.

Wskazał dalej na wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, opisany wyżej wyrok w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 662/19 z dnia 19 grudnia 2019 r.

Odnosząc się dalej do stanowiska Ubezpieczyciela, że centrala wydała zgodę na aneks do polisy o numerze [...] wystawionej na P. K., natomiast pośrednik mylnie odczytał zgodę, jako dotyczyłaby ona wszystkich trzech klientów oraz do obowiązku uzyskania zgody na aneks, organ stwierdził, że agent ubezpieczeniowy nie mógł wystawić aneksu dla Skarżącego, ponieważ nie otrzymał zgody centrali Ubezpieczyciela na takie działanie, a co w konsekwencji spowodowało brak możliwości uznania przez organy ARiMR, że Strona miała ubezpieczony wymagany areał, uzasadniający wypłacenie płatności w pełnej wysokości.

Dyrektor ARiMR wyjaśnił dalej, że odstąpił od przesłuchania Strony na okoliczność zawarcia aneksu do umowy, ponieważ kwestie wymagające wyjaśnienia zostały przedstawione w piśmie ubezpieczyciela. Odnosząc się do wyjaśnień ubezpieczyciela, Dyrektor ARiMR stwierdził, że: "w niniejszej sprawie można uznać, że agent ubezpieczeniowy popełnił błąd, ponieważ jak wynika to z pisma Centrali, na każdy aneks musi być wydana zgoda Centrali Agencji."

W ocenie tego organu, istotne w sprawie jest to, że pośrednik nie wystąpił do ubezpieczyciela o zgodę na aneks dla Skarżącego.

Mając na uwadze powyższe, Dyrektor ARiMR stwierdził, że, wbrew twierdzeniom Strony zawartym w odwołaniu, nie posiadała ona ubezpieczonych 50% powierzchni użytków rolnych w gospodarstwie oraz że nie ma znaczenia dla wypłaty pełnej kwoty płatności, iż ubezpieczenie obejmowało zjawiska najczęściej występujące w regionie, ponieważ nie został spełniony kolejny warunek ubezpieczenia 50% upraw.

W skierowanej do Sądu skardze na opisaną wyżej decyzję, Skarżący, reprezentowany przez adwokata, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji, zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") poprzez niedokonanie czynności w postępowaniu administracyjnym w taki sposób aby uwzględnić związanie oceną prawną, jak również wskazaniami Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego co do dalszego postępowania, które wskazały na konieczność wykonania konkretnych czynności w postępowaniu dowodowym przy tym zastrzeżeniu, że przepisy prawa nie uległy zmianie,
2. - art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie w toku postępowania wykonania wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego tj. przesłuchania pracownika ubezpieczyciela na okoliczności związane z zawarciem umowy ubezpieczenia, co skutkowało całkowitym brakiem poszanowania przez organ administracji interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli w tym samego Skarżącego,
3. - art. 7a k.p.a. poprzez odejście od obowiązku interpretowania wątpliwości co do treści normy prawnej opisanej art. 10 c ust. 10 ustawy o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich tj. z dnia 22 lutego 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 477), w związku z rozwiązaniami zawartymi między innymi w kodeksie cywilnym odnośnie umowy ubezpieczenia, a tym samym rozstrzyganie wątpliwości na niekorzyść Strony, co skutkowało zaniechaniem w toku postępowania wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

W uzasadnieniu skargi przedstawił szczegółową argumentację, wskazując min., że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zalecił w wydanym w sprawie wyroku, wykonanie przez odpowiednich czynności z agentem firmy ubezpieczeniowej i zalecił organowi, że dopiero uzyskanie stanowiska agenta pozwoli na odpowiednie zastosowanie przepisów prawa cywilnego dotyczącego umowy ubezpieczenia, a właściwie oceny, jaki zakres wzajemnych zobowiązań był ustalony przez Skarżącego oraz ubezpieczyciela. Powołując się na treść art. 65 § 1 i § 2 k.c. stwierdził dalej w uzasadnieniu skargi, że zaproponowane przez organ administracji "obejście" zobowiązania Sądu nie może skutkować tak konkretnymi ww. ustaleniami.

Skarżący wskazał dalej, że wewnętrzne przepisy nie mogą być źródłem zobowiązania dla rolnika, który wybiera ofertę ubezpieczyciela. Zwrócił uwagę na regulacje k.c. dotyczące umów ubezpieczenia (art. 809 k.c., art. 811 k.c.).

Odnosząc się do kwestii przedmiotu umowy ubezpieczenia, wskazał dalej, że skoro jego wolą było ubezpieczenie wszystkich działek, to nie sposób uznać, iż niektóre działki gruntu były z tej umowy ubezpieczenia wyłączone.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje

W pierwszym rzędzie należy wyjaśnić, że sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym na podstawie przepisu art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze m.), zgodnie z którym przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Przewodniczący Wydziału I zarządzeniem z dnia 16 marca 2021 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odmiennej oceny przez organy administracji i Skarżącego możliwości przyznania pomocy finansowej w związku z powstaniem w jego gospodarstwie rolnym szkody w wyniku wystąpienia w 2018 r. suszy. Przyznając Skarżącemu wnioskowaną pomoc, organy wskazały, że pomoc tę należało pomniejszyć o 50% - na podstawie § 13r ust. 12 rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r. - gdyż Skarżący nie ubezpieczył co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem łąk i pastwisk, od co najmniej jednego z ryzyk, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, bowiem firma ubezpieczeniowa poinformowała, iż nie wyraziła zgody na zawarcie aneksu do umowy ubezpieczenia, którym to aneksem doprecyzowano powierzchnie działek, na których znajdowały się uprawy.

Według Skarżącego, organ odwoławczy nie wykonał zaleceń sądu zamieszczonych w wyroku z dnia 19 grudnia 2019 r. sygn. akt I SA/Sz 662/19 i nie dokonał czynności z agentem ubezpieczeniowym, a zamiast tego dokonał "obejścia" tego zobowiązania zwracając się jedynie z pismem do Ubezpieczyciela.

Nadto Skarżący powołał się na przepisy art. 65 § 1 i 2 oraz 809 i 811 k.c. z których wynika, że ubezpieczyciel powinien potwierdzić zawarcie umowy dokumentem ubezpieczenia, a w razie wątpliwości umowę uważa się za zawartą z chwilą doręczenia ubezpieczającemu dokumentu ubezpieczenia.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uwzględnił przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

W myśl art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Stosownie do art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Zauważyć też należy, że badana sprawa była już przedmiotem rozpoznania przed tutejszym Sądem zakończoną prawomocnym wyrokiem z dnia 19 grudnia 2019 r. sygn. akt I SA/Sz 662/19.

Podkreślić należy zatem, że w myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Naruszenie przez organy administracyjne postanowień art. 153 p.p.s.a. uzasadnia możliwość powtórnego zaskarżenia aktu lub czynności na tej podstawie i spowoduje uchylenie ich przez sąd administracyjny. Stanowi to gwarancję przestrzegania przez te organy związania orzeczeniem tego sądu (Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi J. Tarno, wydanie 3, Warszawa 2008, str. 376 i nast.).

W orzecznictwie podkreśla się, iż działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania także i samego sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97 oraz z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, LEX 745376).

Rozpoznając wniesioną skargę w granicach tak zakreślonych kompetencji, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zakreślając ramy prawne rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że przepisy prawa materialnego znajdujące zastosowanie przy udzielaniu pomocy finansowej rolnikom, których uprawy dotknęły straty spowodowane suszą, zawarte są zarówno w aktach prawa krajowego jak i w aktach prawa unijnego. Tym samym, określenie warunków koniecznych, których spełnienie jest niezbędne przy ubieganiu się o przyznanie pomocy z tego tytułu, wymaga odwołania się do obu rodzajów aktów prawnych.

Jak wynika z art. 4 i nast. ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2014 r. poz. 1438 ze zm.), podmiotem właściwym w sprawach szeroko rozumianego wpierania rolnictwa i obszarów wiejskich jest Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W art. 4 ust. 6 ustawy prawodawca krajowy zawarł delegację ustawową, stosownie do której szczegółowe zasady realizacji powierzonych Agencji zadań dookreślają przepisy wydanego przez Radę Ministrów rozporządzenia.

Korzystając z powyższej delegacji, Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 27 stycznia 2015 r. Zgodnie z brzmieniem § 13r ust. 1 pkt 1-3 rozporządzenia, w 2018 i 2019 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich, powstałe na powierzchni uprawy objęły co najmniej 30% danej uprawy oraz jednocześnie będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 702/2014 z dnia 25 czerwca 2014 r. uznającego niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.Urz.UE.L.193.1); dalej: "rozporządzenie nr 702/2014".

Stosownie także do § 13r ust. 2 rozporządzenia, pomoc, o której mowa w ust. 1, jest udzielana na warunkach określonych w przepisach rozporządzenia nr 702/2014 oraz zgodnie z przepisami o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej - w przypadku gdy szkody, o których mowa w ust. 1 pkt 2, oszacowane przez komisję, o której mowa w § 5 ust. 5, wynoszą powyżej 30% średniej rocznej produkcji rolnej w gospodarstwie rolnym z trzech ostatnich lat poprzedzających rok, w którym wystąpiły te szkody, albo z trzech lat w okresie pięcioletnim poprzedzającym rok, w którym wystąpiły szkody, z pominięciem roku o najwyższej i najniższej wielkości produkcji, albo zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze; dalej: "rozporządzenie nr 1408/2013", oraz przepisami o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej - w przypadku gdy szkody, o których mowa w ust. 1 pkt 2, oszacowane przez komisję, o której mowa w § 5 ust. 5, wynoszą nie więcej niż 30% średniej rocznej produkcji rolnej, o której mowa w pkt 1.

Zgodnie natomiast z § 13r ust. 4 rozporządzenia, pomoc, o której mowa w ust. 1, jest przyznawana w drodze decyzji kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta rolnego, na wniosek tego producenta rolnego złożony na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję na jej stronie internetowej.

W § 13r ust. 5 rozporządzenia wskazane zostały wymogi jakie powinien spełniać wniosek producenta rolnego o przyznanie pomocy, zaś w § 13r ust. 6 pkt 1 rozporządzenia wskazano, że do wniosku, o którym mowa w ust. 4, dołącza się kopię protokołu oszacowania szkód, o którym mowa w § 5 ust. 5, który poza informacjami, o których mowa w § 5 ust. 8, zawiera informacje o powierzchni upraw rolnych, na której powstały szkody spowodowane wystąpieniem w 2019 r. suszy lub powodzi. Nadto w § 13r ust. 7 rozporządzenia określono sposób liczenia wysokości pomocy, wskazując, że wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, ustala się jako iloczyn deklarowanej przez producenta rolnego we wniosku, o którym mowa w ust. 4, powierzchni uprawy, na której powstały szkody spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi, oraz stawki pomocy, której wysokość będzie uzależniona od rodzaju uprawy.

Natomiast, w § 13r ust. 12 rozporządzenia określono przypadek pomniejszenia tej pomocy, wskazując, że pomoc, o której mowa w ust. 1, pomniejsza się o 50%, jeżeli w dniu wystąpienia szkód w uprawach rolnych co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem łąk i pastwisk, nie było ubezpieczonych co najmniej od jednego z ryzyk, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3.

Zgodnie z przywołaną regulacją prawną, pomoc finansową przyznaje się producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi, a pomoc tę pomniejsza się o 50%, jeżeli w dniu wystąpienia szkód w uprawach rolnych co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem łąk i pastwisk, nie było ubezpieczonych co najmniej od jednego z ryzyk, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3.

Wskazać także należy, że w wiążącym w niniejszej sprawie prawomocnym wyroku Sąd zalecił, aby organ odwoławczy poczynił ustalenia faktyczne co do powierzchni ubezpieczonych upraw rolnych w gospodarstwie rolnym Skarżącego w związku z podpisaniem aneksu do umowy ubezpieczenia, co pozwoli na ustalenie, czy Skarżący ubezpieczył co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem łąk i pastwisk, co najmniej od jednego z ryzyk, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3.

Według składu orzekającego w sprawie, organ odwoławczy - stosując się do zaleceń Sądu, na podstawie art. 153 p.p.s.a. - poczynił zalecone ustalenia faktyczne. Organ ten bowiem wezwał do złożenia wyjaśnień agenta ubezpieczeniowego, który podpisał ze Skarżącym aneks do umowy, a wobec braku odpowiedzi agenta na to wezwanie, analogicznych wyjaśnień zażądał od firmy ubezpieczeniowej, która w piśmie z dnia [...] listopada 2020 r. wskazała, iż wydała jedynie zgodę na aneks o numerze [...] do polisy wystawionej na P. K., a nie na aneks sporządzony do polisy Skarżącego. Wyjaśniono też, że w aneksach sporządzonych do wszystkich 3 polis (Skarżącego, jego ojca i siostry) wskazano datę obowiązywania zgodną z początkiem okresu ubezpieczenia na polisach, z uwagi na brak zmian ubezpieczonej powierzchni upraw oraz sumy ubezpieczenia. Wskazano, że powierzchnie działek ustalane są na podstawie deklaracji klientów, zaś dane dotyczące lokalizacji oraz powierzchni upraw weryfikowane są w przypadku wytypowania polisy do jesiennej kontroli stanu plantacji lub wystąpienia szkody.

Firma ubezpieczeniowa wyjaśniła także, że agentów obowiązywał dokument "Instrukcja aneksowania polis ubezpieczenia upraw rolnych", zgodnie z którą każdorazowo, niezależnie czy zmiana wpływa, czy nie na składkę ubezpieczeniową lub odpowiedzialność towarzystwa, należało zawnioskować o zgodę.

Zatem, ustalenia te zostały poczynione w zakresie wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia i spełniały zalecenia Sądu.

Jednak, w ocenie Sądu, analizując ponownie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ odwoławczy błędnie ocenił ten materiał i w rezultacie doszedł do wadliwego wniosku, jakoby Skarżący nie posiadał ubezpieczonych co najmniej 50% powierzchni upraw rolnych, co skutkowało pomniejszeniem pomocy o 50%,

Ustalono, że zgłoszona przez Skarżącego we wniosku o przyznanie pomocy finansowej powierzchnia gruntów wynosiła 83,65 ha, więc 50% powierzchni upraw rolnych w gospodarstwie rolnym Skarżącego wynosiło 41,82 ha

Z akt sprawy wynika, że Skarżący do ochrony ubezpieczeniowej zgłosił 10,3 ha zbóż ozimych oraz 55,31 ha rzepaku ozimego o łącznej sumie ubezpieczenia wynoszącej [...] zł na powierzchni upraw wynoszącej 65,61 ha. Skarżący przedłożył bowiem polisę ubezpieczeniową, z której wynika, że ubezpieczeniem zostały objęte działki, powierzchnie i rośliny: dz. [...], rzepak ozimy - pow. 55,31 ha, dz. [...], pszenica ozima – 1,52 ha, dz. [...]- pszenica ozima – 4,79 ha, dz. [...] i [...] - pszenżyto ozime – 3,99 ha.

Natomiast w aneksie do umowy, który dotyczył wyłącznie uprawy rzepaku ozimego na pow. 55,31 ha, również wykazano wyłącznie tę samą powierzchnię upraw rzepaku ozimego, a jedynie dokonano jej rozdzielenia na poszczególne powierzchnie działek, o tej samej łącznej sumie ubezpieczenia. Wyraźnie też wskazano iż zmiana obowiązuje od dnia 16 października 2017 r. tj. od dnia rozpoczęcia ochrony wynikającej z pierwotnej umowy ubezpieczenia.

Zatem, z tego wynika, że aneksem do umowy ubezpieczenia nie zmieniono ani rodzaju uprawy, ani powierzchni upraw rzepaku ozimego, ani też sumy ubezpieczeniowej, lecz wskazano precyzyjnie powierzchnie poszczególnych działek ewidencyjnych na których znajdowała się uprawa rzepaku ozimego, tak aby było to zgodne z deklaracją wniosku o płatności bezpośrednie.

Z powyższego wynika, że - wadliwie oceniając ustalenia faktyczne poczynione w sprawie - organ odwoławczy przekroczył granice swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), gdyż przypisał istotne i nadmierne znaczenie aneksowi zawartemu do umowy ubezpieczenia, uznając istnienie tego aneksu za decydujące o prawie Skarżącego do zakresu pomocy finansowej, jak też uznając ten aneks za nieistniejący, wobec braku zgody centrali firmy ubezpieczeniowej na jego zawarcie.

Zdaniem Sądu zgromadzone w ponownie przeprowadzonym postępowaniu dowody (w tym pismo treść pisma Ubezpieczyciela z dnia [...] października 2020 r.) jednoznacznie potwierdzają, iż w związku z aneksem nastąpił błąd w komunikacji wewnętrznej u Ubezpieczyciela – tj. między Agentem (Pośrednikiem) a Centralą, skutkiem czego Pośrednik mylnie odczytał uzyskaną zgodę, jako zgodę na zawarcie aneksu również ze Skarżącym. Jednak, co już zauważył Sąd w wiążącym w niniejszej sprawie wyroku z dnia I SA/Sz 662/19, "przyjęcie przez organ odwoławczy, że brak zgody Centrali Towarzystwa Ubezpieczeniowego na zawarcie aneksu do polisy jest wystarczające do przyjęcia, że nie doszło do ubezpieczenia spornych upraw jest nieuzasadnione". Powyższym stanowiskiem Sąd obecnie rozpoznający sprawę jest związany.

Zatem opisany przez Ubezpieczyciela błąd w komunikacji miedzy Centralą a Pośrednikiem, nie może ujemnie wpływać na sytuację Skarżącego. Skarżący nie miał podstaw by sądzić, że Agent był nieumocowany do zawarcia stosownego aneksu, zresztą Ubezpieczyciel takiego twierdzenia nie podnosi. Z aneksu zaś wynikało, iż zmiany (co należy ponownie podkreślić) mają charakter jedynie doprecyzowania i obowiązują od początku okresu ubezpieczenia tj. od dnia [...] października 2017 r.

Sąd zauważa, że stanowisko takie wyraził również działający w imieniu Ubezpieczyciela – Agent J. M. - w znajdującym się w aktach sprawy (k.90) piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. skierowanym do Skarżącego. Wyjaśnił on, że w ramach umowy został ubezpieczony m.in. rzepak ozimy na powierzchni 55,31 ha na sumę ubezpieczenia [...] zł. Wskazał również że do polisy został sporządzony aneks, który miał na celu uszczegółowienie – wskazanie poszczególnych działek wchodzących w skład pola. Wyraził też stanowisko, iż wynika z tego niezbicie, że Skarżący wskazał do ubezpieczenia cały posiadany areał rzepaku o powierzchni 55,31 ha i uprawa ta skutecznie została objęta ubezpieczeniem zgodnie z wymogami ustawy. Sporządzenie uszczegółowiającego aneksu nie powoduje zmiany faktycznego, a ma jedynie charakter porządkujący. Dlatego też w aneksie wskazano datę obowiązywania zmian na dzień 16.10.2017 czyli początek ochrony ubezpieczeniowej wskazanej w polisie. Natomiast data sporządzenia samego aneksu nie ma znaczenia dla skuteczności umowy ubezpieczenia wskazanej uprawy na polu o łącznej powierzchni 55,31 ha.

Wtórne natomiast znaczenie ma omyłkowo wpisany w aneksie błędny numer pierwotnej polisy, wobec zgodności jej pozostałych elementów. Nadto, dokładna analiza akt sprawy, w tym argumentacja Skarżącego przedstawiona w piśmie z dnia [...] lipca 2019 r., będącym skargą sądowoadministracyjną na poprzednio wydaną decyzję przez ten organ w sprawie (k-94-98), wydaje się wiarygodna w świetle pozostałych okoliczności sprawy. W istocie bowiem to już WSA w Szczecinie w wyroku I SA/Sz 662/19 sygnalizował możliwość istnienia omyłek w dokumencie aneksu. Strona zaś w piśmie z dnia [...] lipca 2019 r., wyjaśniła, że agent ubezpieczeniowy, który ubezpieczał zarówno uprawy Skarżącego, jego ojca jak i siostry, wadliwie wskazał w dwóch z trzech aneksów ten sam numer umowy ubezpieczeniowej, który dotyczył tylko jednej z umów tj. umowy z ojcem P. K., zamiast powołać trzy odrębne numery tych umów. Centrala firmy ubezpieczeniowej wydała zgodę tylko co do jednego z aneksu, który odpowiadał poprawnemu numerowi jednej z umów, tj. umowie zawartej z P. K. (ojcem Skarżącego) i co do tego podmiotu organ nie kwestionował prawa do pomocy finansowej.

Natomiast, podobnie jak w sprawie Skarżącego, organy Agencji zakwestionowały prawo siostry Skarżącego do pełnej pomocy finansowej (na tej samej podstawie prawnej), uznając, że ta sama wada aneksu do umowy ubezpieczeniowej skutkować powinna obniżeniem płatności o 50% (skarga M. K. zarejestrowana została w tut. Sądzie pod sygn. akt I SA/Sz 82/21).

Zatem, z analizy i prawidłowej oceny prawnej zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należało wyprowadzić wniosek, że oczywiste błędy pisarskie w aneksie do umowy ubezpieczeniowej zawartej ze Skarżącym również nie mogły mieć istotnego i decydującego znaczenia dla oceny, czy Skarżący zgłosił do ubezpieczenia ponad 50% upraw w gospodarstwie rolnym. Skoro, te oczywiste błędy pisarskie nie miały wpływu na ustalenie powierzchni upraw i sumy ubezpieczeniowej, a uszczegółowienie rodzaju upraw w aneksie do umowy było zgodne z deklaracją wniosku o płatności bezpośrednie, to organ nie powinien był pomniejszać płatności o 50% płatności.

Mając powyższe okoliczności na uwadze sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. - uznając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisu art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, orzekł jak w pkt 1. sentencji wyroku.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto w pkt 2. wyroku, na podstawie do art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. Na zasądzony zwrot kosztów postępowania składają się: wpis od skargi w wysokości [...] zł, pobrany od Skarżącego na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221 poz. 2193 ze zm.); koszty zastępstwa procesowego adwokata w kwocie [...]zł, ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2005 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).

Na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a., sąd wskazuje, aby organy przy ponownym rozpoznaniu sprawy wzięły pod uwagę przedstawione zastrzeżenia dotyczące oceny dowodu w postaci aneksu do umowy ubezpieczeniowej i oceniły go zgodnie ze stanowiskiemi Sądu.