Uzasadnienie
W piśmie z dnia 27 czerwca 2014 r. skarżący R. K. wniósł do Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]r. znak [...] orzekającej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej R.K. jako członka zarządu "[...]" S.A. z siedzibą w S. za zaległości tej spółki z tytułu w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia i listopad 2008 roku, styczeń, luty i listopad 2009 roku oraz styczeń i kwiecień 2010 r. w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...] zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej wysokości [...] zł.
Skarżący złożył na rozprawie przed sądem w dniu 15 stycznia 2015 r. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Jak wynika z protokołu rozprawy, skarżący wskazał w uzasadnieniu wniosku, że w jego ocenie, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które polegać mają na nagłej i nieodwracalnej utracie pracy. Wyjaśnił, że "tytuł egzekucyjny pozbawia go wszelkich przychodów, a wykonanie pracy wiąże się z poniesionymi przez niego kosztami, co uniemożliwia mu wykonanie tej pracy. Powyższe spowodowałoby, że nie mógłby stawić się w pracy, a to spowodowałoby, że w przyszłości uniemożliwionoby mu wykonywanie tej pracy.". Skarżący dodał, że pracuje w charakterze l.d. poza S., tj. na terenie B. i ponosi z tego tytułu wysokie koszty związane z dojazdem i zakwaterowaniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).
Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (post. NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 337/12).
Wskazać należy, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym poprzez wstrzymanie wykonania aktu jest zatem wyjątkiem od zasady wykonalności decyzji ostatecznej i następuje wyłącznie na wniosek strony skarżącej, która winna wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez nią aktu wywoła skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3. Z kolei na Sądzie spoczywa obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny okoliczności zarówno wskazanych we wniosku, jak i w nim niepodniesionych, ale możliwych do ustalenia na podstawie akt sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 497/12, dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, Lex nr 192964).
Rozpoznając wniosek skarżącego, Sąd stwierdził, że skarżący niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków upatruje głównie w związku z brakiem środków pieniężnych spowodowanych zajęciem egzekucyjnym, tj. zajęciem przychodów w stopniu uniemożliwiającym kontynuowanie czynności zawodowych l.d. w innej części P. (wysokie koszty w związku z przejazdem ze S. do B.). Skarżący nie wskazał w jakiej sytuacji finansowej się znajduje, nie uprawdopodobnił, że zajęcie egzekucyjne pozbawia go wszelkich przychodów i uniemożliwia mu wykonywanie pracy.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskujący ograniczył się bowiem wyłącznie do ogólnikowego powołania się na zajęcie wszystkich przychodów i brak środków na wykonywanie czynności zawodowych l.d. Skarżący w ogóle nie podał żadnych konkretnych danych dotyczących aktualnej sytuacji finansowej i stanu majątkowego, jak też nie udokumentował w żaden sposób aktualnej sytuacji ekonomicznej i ewentualnego wpływu na nią wykonania zaskarżonej decyzji, co mogłoby umożliwić określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Powołane przez skarżącego okoliczności nie mogą zatem stanowić podstawy do uwzględnienia jego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W takiej zaś sytuacji Sąd nie może przeprowadzać postępowania wyjaśniającego z urzędu, w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w postępowaniu sądowym, ani – tym bardziej – domniemywać okoliczności, które przemawiałyby za pozytywnym rozpoznaniem wniosku strony. Brak bowiem należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny.
Należy także zaznaczyć, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, Sąd w wyroku rozstrzygnie na nowo, stosownie do treści art. 152 p.p.s.a., czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane.
Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, i dlatego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.