Uzasadnienie
Postanowieniem z 27 kwietnia 2021 r. nr DO.1.7614.438.2020.AŁ Minister Rozwoju, Pracy i Technologii, po rozpatrzeniu wniosku S. G. (dalej jako skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własne postanowienie z 17 listopada 2020 r. nr DO.1.7614.438.2020.JS, w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wojewoda Łódzki decyzją nr GN-IV.7533.426.2012.MK z 30 października 2013 r. stwierdził nabycie, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Powiat P., prawa własności nieruchomości, położonej w gm. P., obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0235 ha, zajętej pod drogę powiatową nr [...] relacji [...].
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z 28 października 2015 r. nr DOI-2-7712-54-TJ/14 utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody Łódzkiego z 30 października 2013 r.
Zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 2283/15, oddalił jego skargę na powyższą decyzję Ministra infrastruktury i Rozwoju z 28 października 2015 r.
Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 21 lutego 2017 r. w sprawie sygn. akt I SA/Wa 1396/16, oddalił skargę S. G. o wznowienia postępowania sądowego zakończonego ww. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 2283/15.
Wcześniej jeszcze pismem z 20 sierpnia 2016 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 28 października 2015 r. - wskazując, iż w tożsamej sprawie nr DO.1-6614-1319/2016AP, zakończonej decyzją z 8 sierpnia 2016 r., a dotyczącej działki nr [...] tj. nieruchomości sąsiedniej, której jest właścicielem, wydano inne rozstrzygnięcie, niż w stosunku do działki nr [...].
Minister Rozwoju pismem z 22 lipca 2020 r. zwrócił się do skarżącego o wskazanie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji z 28 października 2015 r., a nieznanych Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) oraz o wskazanie, kiedy dowiedział się on o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania.
W odpowiedzi na to pismo skarżący oświadczył, że o okolicznościach do wznowienia postępowania dowiedział się po otrzymaniu decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 8 sierpnia 2016 r. - która uchylała decyzję Wojewody Łódzkiego z 31 października 2013 r. stwierdzającą nabycie, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Powiat P., prawa własności nieruchomości, położonej w gm. P., obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0019 ha, zajętej pod drogę powiatową nr [...] relacji [...].
Ponieważ istnieje rozbieżność pomiędzy ww. decyzją dotyczącą działki nr [...], a decyzją z 28 października 2015 r. dotyczącą działki nr [...] (przy czym działki te są położone obok siebie i ich sytuacja jest taka sama) - dlatego też wnosi on o wyjaśnienie tych rozbieżności.
Postanowieniem nr DO.1.7614.438.2020.JS z 17 listopada 2020 r. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonego ostateczną decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 28 października 2015 r.
Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, S. G. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej ww. postanowieniem Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 17 listopada 2020 r.,
Po rozpoznaniu tego wniosku Minister Rozwoju, Pracy i Technologii postanowieniem z 27 kwietnia 2021 r. nr DO.1.7614.438.2020.AŁ utrzymał w mocy własne postanowienie z 17 listopada 2020 r. nr DO.1.7614.438.2020.JS w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu podniósł, że niedopuszczalność wznowienia postępowania wystąpi m. in. w przypadku, gdy już we wstępnej fazie postępowania można jednoznacznie stwierdzić, że nie istnieją jakiekolwiek podstawy wznowienia. Może do niej dojść wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń strony wyprowadzić wniosek o braku wskazania podstaw wznowienia postępowania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 382/18, LEX nr 2522051).
S. G. w piśmie z 2 sierpnia 2020 r. wskazał, iż sytuacje działek nr [...] (którą obejmuje decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 8 sierpnia 2016 r.) i nr [...] (którą obejmuje decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 28 października 2015 r.) są bliźniacze i argumentacja przedstawiona w decyzji z 8 sierpnia 2016 r. stanowi podstawę do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. zakończonego decyzją z 28 października 2015 r.
Zatem z treści pisma skarżącego wynika, że nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, dotyczą niezgodnej z jego oczekiwaniami oceny materiału dowodowego przez organ administracji w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z 28 października 2015 r.
W związku z tym Minister uznał - odnosząc się do wskazanej podstawy wznowienia postępowania - że nie jest to przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 k.p.a., gdyż nie uzasadnia żądania wznowienia postępowania odmienna ocena dowodu, który był znany. Nowe okoliczności faktyczne dotyczą tylko dowodów nowo odkrytych lub okoliczności zgłoszonych po raz pierwszy w postępowaniu, a więc takich, o których organ nie wiedział bez względu na przyczyny braku tej wiedzy.
Nowej okoliczności nie stanowi zatem odmienna ocena okoliczności lub dowodów znanych już wcześniej organowi, gdyż w takiej sytuacji nie ma miejsca ujawnienie nowych okoliczności lub dowodów, a tylko odmienna ocena tego samego stanu faktycznego (M. Jaśkowska, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz aktualizowany. LEX/el 2021 Sama zmiana oceny dowodów nie może stanowić podstawy do podważenia trwałości decyzji w trybie wznowienia postępowania. Chodzi zatem o nowe okoliczności faktyczne, nie zaś o ponowną ocenę, lecz inaczej dokonaną (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1874/17, LEX nr 2768136).
Minister dodał, że z akt sprawy wynika, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 2283/15 oddalił skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 28 października 2015 r.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z przywołanego przepisu prawa wynika, że jakkolwiek sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi - co nie oznacza, że jest zwolniony z obowiązku oceny legalności zaskarżonego aktu wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony - to zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 listopada 2020 r., sygn.. akt II GSK 783/20, LEX nr 3090218).
Oddalenie skargi na decyzję organu jest zawsze wynikiem oceny, że poddany kontroli Sądu wojewódzkiego akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 września 2018 r., sygn. akt II OSK 104/18, LEX nr 2574197).
Podsumowując Minister stwierdził, że w wyniku wydania wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z 5 kwietnia 2016 r., decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 28 października 2015 r. pozostaje w obrocie prawnym - zatem słuszne jest stanowisko odmawiające wszczęcia postępowania
Na ww. postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył S. G..
W skardze przedstawił postępowania administracyjne dotyczące działek nr [...] i [...] - stwierdzając, że jest bałagan i wnosi o jego wyjaśnienie i rozwiązanie. Podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko - że nie ma pretensji odnośnie decyzji dotyczącej działki nr [...], lecz nie zgadza się z decyzją dotyczącą działki nr [...]. Skoro sytuacja obu działek jest taka sama, to decyzje też powinny takie same, dlatego też należy wznowić postępowanie dotyczące działki nr [...].
W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju, Pracy i Technologii wniósł o jej oddalenie - podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odniósł się też do zarzutów zawartych w skardze -stwierdzając, iż stanowią one w istocie polemikę ze stanowiskiem Ministra zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a co za tym idzie nie mogą one prowadzić do zmiany przedmiotowego rozstrzygnięcia. Dodał, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane po uwzględnieniu i wszechstronnej analizie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz oparte zostało na ugruntowanym stanowisku prezentowanym w orzecznictwie zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo – administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżone postanowienie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania postanowienia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 27 kwietnia 2021 r. utrzymujące w mocy własne postanowienie z 17 listopada 2020 r. odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 28 października 2015 r.
Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia należy wskazać, iż zostało ono wydane w ramach postępowania prowadzonego w trybie art. 145 i następnych k.p.a. - regulującego nadzwyczajne postępowanie administracyjne służące weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych przez pryzmat przesłanek wznowieniowych, określonych w art. 145 § 1, art.145a § 1, art. 145aa § 1 i art. 145b §1 k.p.a.
Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte co najmniej jedną z kwalifikowanych wadliwości procesowych, wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1, art.145a § 1, art. 145aa § 1 i art. 145b §1 k.p.a.
W przypadku złożenia przez stronę podania o wznowienie postępowania organ administracji - przed ewentualnym wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania - w pierwszej kolejności bada, czy podanie o wznowienie postępowania oparte jest na ustawowych przesłankach wznowienia enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1, art.145a § 1, art. 145aa § 1 i art. 145b §1 k.p.a. oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a.
W przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1, art.145a § 1, art. 145aa § 1 i art. 145b §1 k.p.a. bądź nie został zachowany termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 § 1 k.p.a. - organ administracji, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., wydaje postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodne z zasadami określonymi w art. 150 i 151 k.p.a.
Zatem w przypadku, gdy z twierdzeń wynikających z samego wniosku o wznowienie postępowania w sposób oczywisty wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia postępowania - organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie.
Skarżący, jako podstawę wznowienia postępowania, wskazał przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji a nieznanych organowi, który ją wydał.
Jednakże - mimo żądania przez organ sprecyzowania swojego żądania - nie uczynił tego, nie wskazał żadnych nowych dowodów czy okoliczności faktycznych.
Przez cały czas postępowania powoływał się tylko na odmienną interpretację materiału dowodowego zgromadzonego w tożsamych sprawach dotyczących sąsiednich działek nr [...] i nr [...]. Podnosił, że w sprawie dotyczącej działki nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z 8 sierpnia 2016 r. uchylił decyzję Wojewody Łódzkiego z 31 października 2013 r. stwierdzającą nabycie przez Powiat P. prawa własności tej nieruchomości. Natomiast odnośnie działki nr [...] - Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z 28 października 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Łódzkiego z 30 października 2013 r. stwierdzającą nabycie przez Powiat P. prawa własności tej nieruchomości.
Oceniając ten zarzut Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości podzielił pogląd i argumentację Ministra, że inna (według skarżącego błędna) ocena stanu faktycznego pod względem prawnym, dotycząca podobnych nieruchomości, nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania. Sama zmiana oceny dowodów nie może - w sposób oczywisty - stanowić podstawy do podważenia trwałości ostatecznej decyzji w trybie wznowienia postępowania. Istotą sprawy o wznowienie postępowania jest bowiem wyjście na jaw nowych dowodów lub okoliczności faktycznych - a nie ich ponowna ocena, lecz inaczej dokonana.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie bezsporny jest fakt braku formalnych podstaw do wznowienia postępowania - co uzasadniało zastosowanie przez organ art. 149 § 3 k.p.a.
W związku z powyższym niecelowe było już badanie przez organ zachowanie przez skarżącego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
Należy też mieć na uwadze, iż kwestionowana decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 28 października 2015 r. została oceniona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z 5 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 2283/15, oddalił skargę S. G. na powyższą decyzję - uznając ją za zgodną z prawem.
Dlatego też trudno uznać za zasadne stanowisko skarżącego - który uważa za prawidłową decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 8 sierpnia 2016 r., która nie podlegała kontroli Sądu, a nie decyzję tego organu z 28 października 2015 r., która została poddana kontroli Sądu.
Podsumowując, Sąd uznał, że postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii jest zgodne z prawem, zaś zarzuty skarżącego są niezasadne.
Stwierdzić też należy, że organ wnikliwie, wszechstronnie i rzetelnie rozpatrzył stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierował przy rozstrzyganiu sprawy. Uzasadnił przekonująco swoje postanowienie - zyskując całkowitą aprobatę Sądu
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.