Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] - po rozpatrzeniu odwołania B. K. - utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], ustalającą odpłatność za pobyt T.M. w Domu Pomocy Społecznej w R. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] T. M. został skierowany do Domu Pomocy Społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych w R., na pobyt stały z uwagi na zły stan zdrowia.
W związku z tym w dniu 14 stycznia 2014 r. Burmistrz Miasta i Gminy P. decyzją nr [...] ustalił odpłatność miesięczną za jego pobyt w Domu Pomocy Społecznej w R. od dnia umieszczenia go w tym domu, w ten sposób, że odpłatność miała być ponoszona przez zainteresowanego w wysokości 70% jego dochodu tj. w kwocie [...] zł miesięcznie, a pozostała część przez jego córkę B. K. w wysokości [...] zł miesięcznie oraz syna R. M. w kwocie [...] zł miesięcznie.
Na skutek wniesionego przez B. K. odwołania, decyzja powyższa została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]. Kolegium uznało, iż organ pierwszej instancji nie dołożył należytej staranności przy ustalaniu, jaka jest faktyczna sytuacja dochodowa dzieci T. M. Następnie decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] (zmienioną orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]) Burmistrz Miasta i Gminy P.ponownie ustalił odpłatność miesięczną za pobyt T. M. w Domu Pomocy Społecznej w R. ustalając, że odpłatność ta będzie ponoszona przez niego w wysokości 70% jego dochodu a pozostała część przez jego córkę B. K. oraz syna R. M. Decyzja ta - na skutek odwołania B. K. - również została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] - z uwagi na okoliczność, iż odpłatność została ustalona z od dnia [...] stycznia 2014 r., to jest z datą wsteczną. Ustalenie odpłatności możliwe jest natomiast wyłącznie w okresach miesięcznych, licząc od dnia wydania decyzji o ustaleniu wysokości opłaty.
Rozpoznając sprawę po raz kolejny Burmistrz Miasta i Gminy P. decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], ponownie ustalił odpłatność miesięczną za pobyt T. M. w Domu Pomocy Społecznej w ten sposób, że odpłatność ta będzie ponoszona przez zainteresowanego w wysokości 70% jego dochodu tj. w kwocie [...] zł, zaś pozostała część będzie ponoszona przez jego córkę B. K. w kwocie [...]zł oraz przez syna R. M. w wysokości [...]zł.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że w toku postępowania ustalono, iż T. M. jest osobą rozwiedzioną, posiada dwoje dzieci: córkę i syna, którzy zobowiązani są na podstawie art. 61 ustawy o pomocy społecznej do ponoszenia odpłatności za pobyt ojca w domu pomocy społecznej. W toku prowadzonego postępowania zwrócono się do Ośrodka Pomocy Społecznej w O. z prośbą o przeprowadzenie wywiadów środowiskowych u dzieci T. M. w celu ustalenia możliwości partycypowania przez nich w koszach jego utrzymania w domu pomocy społecznej. Jednak pomimo wielokrotnych ponagleń B. K. (córka) i R. M. (syn) nie nawiązali współpracy ani z Ośrodkiem Pomocy Społecznej w O. ani z Ośrodkiem Pomocy Społecznej w P. Następnie organ pierwszej instancji powołał treść art. 64 ustawy o pomocy społecznej zawierający przesłanki umożliwiające zwolnienie zobowiązanych osób od ponoszenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej i wyjaśnił, że z uwagi na brak współpracy B. K. i R. M. z Ośrodkiem Pomocy Społecznej postanowił o zobowiązaniu ich do ponoszenia odpłatności za pobyt T. M. w domu pomocy społecznej w wysokości po [...] zł. Powołał się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2012 r. sygn. akt VIII SA/Wa 937/11, w którym Sąd wskazał, że dla ustalenia odpłatności nie mają znaczenia przyczyny umieszczenia w domu pomocy społecznej, zaś obowiązki małżonka i krewnych takiej osoby są zależne wyłącznie od ich sytuacji dochodowej. Okoliczności dotyczące sytuacji rodzinnej, czy majątkowej nie mają zatem znaczenia dla ustalenia obowiązku ponoszenia opłaty.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyła B. K. zarzucając organowi naruszenie art. 10 § 1 i art. 61 § 4 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak poinformowania jej o nowym postępowaniu toczącym się z urzędu w sprawie oraz o jego zakończeniu. We wniosku zawarła ponadto wniosek o zwolnienie jej z opłaty argumentując go tym, że T. M. nie uczestniczył w jej wychowaniu, znęcał się nad rodziną, "maltretował fizycznie i psychicznie".
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej jako "SKO"/"organ") utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazało, iż zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania. W art. 61 ust. 1 tej ustawy określone zostały natomiast osoby zobowiązane do wnoszenia opłat za pobyt w domu pomocy społecznej. Są nimi w kolejności obowiązku wnoszenia opłat: mieszkaniec domu pomocy społecznej (a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka), małżonek, zstępni przed wstępnymi oraz gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej. W art. 61 ust. 2 określono wysokość opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszonej przez poszczególne podmioty. Zgodnie zaś z art. 64 ww. ustawy osoby wnoszące opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej można, na ich wniosek, zwolnić częściowo lub całkowicie z tej opłaty.
W dalszej części uzasadnienia Kolegium wyjaśniło, że zarówno skierowanie jak i ustalenie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej, następuje w drodze decyzji administracyjnej na podstawie art. 59 ust.1 ustawy o pomocy społecznej.
W decyzji, o której mowa w tym przepisie doznają konkretyzacji przepisy ustawy poprzez: określenie kwoty opłaty za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej, wskazanie osoby (osób) zobowiązanych do jej ponoszenia z kręgu podmiotów wymienionych w przepisach ustawy, ustalenie przypadających na nich kwot opłaty oraz ewentualne zwolnienie, stosownie do art. 64, w całości lub w części.
Organ zauważył, że uzależniając wysokość opłaty wnoszonej przez małżonka, zstępnych bądź wstępnych mieszkańca domu pomocy społecznej od kryterium dochodowego nie zawarto w ustawie jakichkolwiek szczególnych przepisów dotyczących metod obliczania dochodu tych osób, co powoduje, iż znajdzie dla nich zastosowanie art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej.
Następnie wskazał, że w trakcie postępowania w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej, organ winien rozpoznać wnioski o zwolnienie z opłaty o jakich mowa w art. 64 - bowiem zwolnienie jednego bądź kilku podmiotów może mieć wpływ na powstanie, względnie na wielkość obowiązku uiszczenia opłaty ciążącego na podmiotach zobowiązanych w dalszej kolejności, w tym również na gminie.
W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę, w sposób prawidłowy ustalił wysokość opłaty za pobyt T. M. w domu pomocy społecznej. Właściwie również ustalono krąg osób zobowiązanych do odpłatności. Zastosowano się także do wskazań zawartych w decyzji kasacyjnej SKO z dnia [...] lutego 2015 r.
Jak wynika z wcześniejszych ustaleń organu pierwszej instancji, B. K. w latach [...] osiągała roczny dochód rzędu kolejno [...] zł i [...] zł. Zdaniem organu jej sytuacja majątkowa nie uległa najpewniej drastycznemu pogorszeniu w okresie pomiędzy uchyleniem poprzedniej decyzji i ponowną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy P., ponieważ, gdyby taka sytuacja nastąpiła skarżąca podniosłaby tę okoliczność w odwołaniu. Kolegium zauważyło, że organ pierwszej instancji kilkakrotnie zwracał się do B. K. o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, jednakże z uwagi na brak jakiejkolwiek współpracy z jej strony próby te pozostały bezskuteczne. Znajdujące się natomiast w aktach sprawy dokumenty przesłane przez Urząd Skarbowy stanowiące o kwocie uzyskanego dochodu w pełni przemawiają za uznaniem, iż sytuacja majątkowa skarżącej jest bardzo dobra. W kontekście dochodów R. M.organ nie posiadł stosownych informacji, jednakże poczynił niezbędne kroki prawne, aby takie informacje uzyskać tj. wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Urzędu Skarbowego.
Nie sposób zatem, w ocenie SKO, odmówić należytej staranności organowi pierwszej instancji przy gromadzeniu materiału dowodowego celem ustalania, jaka jest faktyczna sytuacja dochodowa skarżącej i jej brata. Jednocześnie Kolegium wskazało, że skarżąca nie współpracowała z organem w toku prowadzonego postępowania w celu wyjaśnienia swojej sytuacji materialnej. Nie złożyła ona żadnych dowodów przemawiających za możliwością zwolnienia jej z ustalenia opłaty za pobyt jej ojca w domu pomocy społecznej na podstawie art. 64 ustawy o pomocy społecznej. Z akt wynika również, iż celowo nie złożyła oświadczenia o dochodach.
Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO wyjaśniło, że skarżąca nie wykazała, iż brak zawiadomienia jej o zebraniu materiału dowodowego w jakikolwiek sposób uniemożliwiło jej dokonanie konkretnej czynności przed organem pierwszej instancji lub przytoczenie nowych okoliczności. Wskazało przy tym, że skarżąca doskonale wiedziała o toczącym się postępowaniu oraz o przyczynach wcześniejszego uchylenia decyzji Burmistrza Gminy i Miasta [...], które dotyczyły naruszenia prawa materialnego a nie błędów w prowadzonym postępowaniu.
Organ wskazał poza tym, iż obowiązek partycypowania w opłacie za pobyt w domu pomocy społecznej członka rodziny wynika z wiodącej w pomocy społecznej zasady pomocniczości, w myśl której powinności rodziny wyprzedzają obowiązki władz publicznych. Okoliczność, że ojciec skarżącej był alkoholikiem, znęcał się nad rodziną i nie utrzymywał żadnych kontaktów z dziećmi pozostaje bez znaczenia przy ocenie prawidłowości zaskarżonej decyzji. Wynikający z ustawy obowiązek ponoszenia opłat za pobyt w domu pomocy społecznej przez małżonka i krewnych istnieje bez względu na to, jak mieszkaniec domu pomocy społecznej zachowywał się w stosunku do członków swojej rodziny. Ponadto Kolegium wskazało, iż w razie realnego i udokumentowanego pogorszenia sytuacji majątkowej strony będą mogły skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 64 ustawy o pomocy społecznej.
Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. B. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając organowi:
- - rażące naruszenie prawa tj. art. 61 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 163) polegające na jego błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu, poprzez ustalenie wysokości opłaty za pobyt ojca w domu pomocy społecznej, bez zawarcia umowy, o której stanowi art. 103 ust. 2 ww. ustawy;
- - rażące naruszenie art. 59 ust. 1 i dalszych ustawy o pomocy społecznej oraz art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego polegające na określeniu obowiązku poniesienia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej za okres sprzed daty orzekania;
- - rażące naruszenie art. 7, art. 75 §1, art. 77 § 1 i art. 124 § 2 w zw. z art. 107 §3 kpa polegajcie na nie zebraniu i rozpatrzeniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i załatwienia sprawy bez uwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu strony, uchybiając obowiązkowi podjęcia wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo – administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżone orzeczenie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego orzeczenia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga w zasadniczej części jest niezasadna i w tym zakresie podlega oddaleniu, natomiast zasadna jest w zakresie określenia daty ustalającej termin odpłatności za pobyt.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (j.t Dz.U. z 2015r. poz. 163) – dalej jako u.p.s.
Zgodnie z art. 59 § 1 tej ustawy decyzję o skierowaniu do domu pomocy społecznej i decyzję ustalającą opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy właściwej dla tej osoby w dniu jej skierowania do domu pomocy społecznej. W przypadku niniejszej sprawy był to Burmistrz Gminy i Miasta P. Stosownie natomiast do art. 60 ust. 1 ww. ustawy pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny i w art. 61 ust. 1 określone zostały osoby zobowiązane do wnoszenia opłat za pobyt w domu pomocy społecznej. Zasada kolejności przyjęta w tym przepisie oznacza, że w sytuacji, gdy osoba umieszczona w domu pomocy społecznej nie jest w stanie ponosić kosztów pobytu w placówce, obowiązek wnoszenia opłat spoczywa na małżonku, w następnej kolejności na zstępnych, w dalszej kolejności na wstępnych, a jeszcze w dalszej na gminie. Decyzja o ustaleniu opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej indywidualizuje przewidziany w przepisach art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 i 2 obowiązek ponoszenia opłat za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej przez wymienione w tych przepisach osoby (podmioty).
Zgodnie zaś z art. 61 ust. 2 u.p.s. opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszą: mieszkaniec domu, nie więcej jednak niż 70% swojego dochodu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, nie więcej niż 70% tego dochodu; małżonek, zstępni przed wstępnymi - zgodnie z umową zawartą na podstawie art. 103 ust. 2 u.p.s. oraz gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatami wnoszonymi przez wymienione wyżej osoby.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że jak wynika z nadesłanych przez organ akt administracyjnych sprawy T. M. jest osobą rozwiedzioną, posiada dwoje dzieci B. K. i R. M. Utrzymuje się z emerytury w wysokości [...] zł miesięcznie. Kwota ta jest niewystarczająca, aby pokryć średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca Domu Pomocy Społecznej w R., do którego został on skierowany, a który wynosił w 2015 r. [...] zł. Prawidłowo zatem organ pierwszej instancji ustalił krąg osób zobowiązanych do ponoszenia opłaty za jego pobyt w domu pomocy społecznej wskazując po zainteresowanym również jego dzieci. Bez względu bowiem na sytuację rodzinną oraz stosunki w niej panujące B. K. i R. M. pozostają zstępnymi T. M., którzy zobowiązani są, na podstawie powołanego wcześniej art. 61 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, do ponoszenia opłaty za pobyt ojca w domu pomocy społecznej.
Odnosząc się natomiast do podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego braku zawarcia umowy, o której mowa art. 103 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej wskazać należy, że jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych obowiązek wnoszenia opłaty przez konkretną osobę, czy osoby spośród kręgu podmiotów zobowiązanych na mocy art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.s. kreuje nie umowa, ale decyzja administracyjna o ustaleniu opłaty wydana na podstawie art. 59 ust. 1 u.p.s. Z brzmienia art. 103 ust. 2 u.p.s. wynika bowiem, że celem takiej umowy nie jest nawiązanie cywilnoprawnego stosunku zobowiązującego do ponoszenia opłat za pobyt w domu pomocy społecznej, ale ustalenie wysokości opłaty wnoszonej przez zobowiązane osoby. A zatem dotyczy ona opłaty, której obowiązek ponoszenia został już wcześniej ustalony. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 62/14 obowiązek partycypowania w kosztach utrzymania osoby skierowanej do domu pomocy społecznej powinien zostać określony już w decyzji o skierowaniu do domu pomocy społecznej i o ustaleniu opłaty za pobyt - jak miało to miejsce w niniejszej sprawie.
Zawarcie umowy ma zaś na celu umożliwienie małżonkowi, zstępnym i wstępnym zadeklarowanie opłacania wyższego odsetka opłaty aniżeli wynika to z przepisów o minimalnych obciążeniach wynikających art. 61 ust. 2 lit. a) i b) u.p.s.
Podkreślić w tym miejscu należy, że obowiązki małżonka i krewnych osoby skierowanej do domu pomocy społecznej uzależnione są - zgodnie z art. 61 ust. 2 u.p.s. - wyłącznie od ich sytuacji dochodowej. Okoliczności dotyczące sytuacji rodzinnej czy majątkowej nie mają zatem znaczenia dla ustalenia obowiązku ponoszenia opłaty przez zobowiązanego. Mogą natomiast stanowić podstawę do wydania przez organ administracji publicznej rozstrzygnięcia o zwolnieniu z obowiązku ponoszenia w całości lub w części ustalonej opłaty na podstawie art. 64 ustawy o pomocy społecznej.
W sprawie niniejszej brak było jednak podstaw do zastosowania ww. przepisu. Jak wynika z materiału dokumentacyjnego zebranego w aktach sprawy, skarżąca nie złożyła oświadczenia o dochodach, a także nie współpracowała z organem nie podając tym samym żadnych okoliczności, które mogłoby stanowić podstawę do zwolnienia jej z obowiązku ponoszenia opłaty. Wniosek o zwolnienie z tego obowiązku, zawarty w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, skarżąca argumentowała (i argumentację tę powtórzyła również w złożonej do Sądu skardze) alkoholizmem T. M. oraz jego sposobem traktowania rodziny, jak również brakiem zainteresowania i kontaktów w późniejszym okresie. Okoliczności te, choć niewątpliwie trudne dla skarżącej z punktu widzenia relacji rodzinnych, nie mogły jednak stanowić podstawy zwolnienia jej z opłaty za pobyt T. M. w domu pomocy społecznej. Wspomniany wcześniej art. 64 u.p.s. przewiduje bowiem konkretne przypadki w których możliwe jest zwolnienie z ww. opłaty tj.: osoby te wnoszą opłatę za pobyt innych członków rodziny, występują uzasadnione okoliczności, zwłaszcza długotrwała choroba, bezrobocie, niepełnosprawność, śmierć członka rodziny, straty materialne powstałe w wyniku klęski żywiołowej lub innych zdarzeń losowych, małżonkowie, wstępni zstępni utrzymują się z jednego świadczenia lub wynagrodzenia, osoba obowiązana do wnoszenia opłaty jest w ciąży lub samotnie wychowuje dziecko.
Skarżąca nie przedstawiła jednak żadnych dowodów uzasadniających zwolnienie jej z ponoszenia takiej opłaty. Na marginesie zauważy należy, że jak słusznie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji w przypadku zmiany sytuacji skarżącej nic nie stoi na przeszkodzie aby złożyła ona wniosek o zwolnienie z wnoszonej opłaty wraz ze stosowanymi dowodami potwierdzającymi wystąpienie okoliczności umożliwiających zwolnienie ją w części w całości z ponoszonego przedmiotowej opłaty.
Również pozostałe zarzuty nie uzyskały aprobaty Sądu – z wyjątkiem zarzutu dotyczącego określenia terminu ustalającego odpłatność za pobyt.
Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych decyzje o ustaleniu wysokości opłaty za pobyt mają charakter konstytutywny, a więc twórczy i wywołują skutki ex nunc – od dnia ich wydania. Ustawodawca nie upoważnił organu pomocy społecznej do określenia daty wcześniejszej obowiązku ponoszenia opłat przez zobowiązanego, niż data wydania decyzji o ustaleniu opłaty. Przepisy ustawy nie pozwalają stwierdzić, że obowiązek uiszczenia opłaty w określonej wysokości powstaje z mocą wsteczna wobec decyzji konkretyzującej ten obowiązek. Organ pomocy społeczne powinien zatem ustalić wysokość opłaty od dnia wydania decyzji.
Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji - obie w zakresie, w jakim ustalały odpłatność za pobyt od dnia 1 do 31 marca 2015 r., gdyż decyzja organu I instancji została wydana w dniu 31 marca 2015 r.
Natomiast - na podstawie art. 151 ww. ustawy - Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie uznając, iż organy obu instancji wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy jej rozstrzyganiu. Uzasadniły przy tym przekonująco swoje stanowisko w sposób spełniający wymagania określone w art. 107 § 3 kpa - zyskując całkowitą aprobatę Sądu.
Zaś o kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 206 cyt. ustawy.