Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzje Burmistrza Miasta N. nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. odmawiającą zatwierdzenia podziału nieruchomości uregulowanej w KW [...], położonej w N., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewid. Nr [...] obr. [...], na działki: [...] o pow. [...] m2, i [...] o pow. [...] m2.
Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Burmistrz Miasta N. odmówił zatwierdzenia podziału nieruchomości uregulowanej w KW [...] położonej w N., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewid. Nr [...] obr. [...] na działki: [...] o pow. [...] m2, i [...] o pow. [...] m2. W uzasadnieniu wskazano, że nie jest możliwe zatwierdzenie podziału, albowiem Ośrodek Dokumentacji [...] Zarządu [...] nie stanowi państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w myśl ustawy Prawo Geodezyjne i Kartograficzne, zatem przedłożona dokumentacja nie może zostać przyjęta do rozpatrzenia.
Od decyzji odwołanie złożył [...] Zarząd [...].
W wyniku rozpatrzenia odwołania organ odwoławczy uznał, że o tym, czy i jakie dokumenty winny być przyjęte do zasobu decydują przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. 2005 Nr 240 poz. 2027), wraz z przepisami wydanych na podstawie tej ustawy rozporządzeń, a nie przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Zgodnie z art. 40 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne Państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny służy gospodarce narodowej, obronności państwa, nauce, kulturze i potrzebom obywateli. Gromadzenie i prowadzenie zasobu należy do Głównego Geodety Kraju – w zakresie zasobu centralnego, marszałków województw – w zakresie zasobów wojewódzkich i starostów – w zakresie zasobów powiatowych. Jakie materiały stanowią treść tych zasobów określa rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 15 maja 2001 r. w sprawie określania rodzajów map, materiałów fotogrametrycznych i teledetekcyjnych, stanowiących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, których rozpowszechnianie, rozprowadzanie oraz reprodukowanie w celu rozpowszechniania wymaga zezwolenia, oraz trybu udzielania tych zezwoleń (Dz. U. Nr 56 poz. 588). Z tego rozporządzenia, ani też z rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnianie tych baz (Dz. U. Nr 78 poz. 837) nie wynika, że materiały dotyczące danych o gruntach terenów zamkniętych nie podlegają zgłoszeniu w zasobie geodezyjnym i kartograficznym.
Definicja terenów zamkniętych została określona w art. 2 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne – przez tereny zamknięte rozumie się tereny o charakterze zastrzeżonym ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa, określone przez właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych.
Zgodnie z art. 12 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wykonawca prac geodezyjnych jest obowiązany zgłosić do organów, o których mowa w art. 40 ust. 3, prace przed przystąpieniem do ich wykonywania, a po wykonaniu prac przekazać powstałe materiały lub informacje o tych materiałach do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Ustawodawca nie przewidział tu wyjątków, a zatem oznacza to, że zgłoszeniu podlegają wszystkie prace. Jedyne ograniczenie dotyczące terenów zamkniętych wynika z ustępu 3 tego artykułu,
Podziały nieruchomości o których mowa w art. 96 i 97 ustawy o gospodarce nieruchomościami odbywają się na zasadach ogólnych z tego względu do sporządzenia i gromadzenia materiałów powstałych w trybie tego postępowania obowiązują przepisy dotyczące zasobu geodezyjnego i kartograficznego, które nie przewidują żadnego wyłączenia dla terenów zamkniętych w sprawie gromadzenia materiałów geodezyjnych i kartograficznych określających przebieg granic tych gruntów.
Należy zauważyć, że z art. 97 ust. 1 pkt 8 ustawy wynika, że podstawą wydania decyzji o podziale nieruchomości jest mapa z projektem podziału. Skoro w przepisie tym nie ma szczególnego wymogu dotyczącego tej mapy, to tym samym muszą obowiązywać w tym zakresie przepisy ogólne wynikające z ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a więc muszą obowiązywać zasady wskazane w przytoczonych wyżej przepisach. Również z art. 87 ust. 1 b ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że mapa z projektem podziału, jako dokument przedłożony do wydania decyzji zatwierdzającej podział, winna być przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zasób ten należy rozumieć jako zasób, o którym mowa w art. 40 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] Zarząd [...] wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
Skarżący zarzucił:
- 1) obrazę art. 12 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przez błędne przyjęcie, że obowiązki nałożone tym przepisem dotyczyły [...] Zarządu [...], podczas gdy art. 10 ust. 6 tej ustawy wyłącza stosowanie art. 12 w stosunku do jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej, a [...] Zarząd [...] jest taką jednostką,
- 2) obrazę art. 40 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przez błędne przyjęcie jakoby przepis ten miał zastosowanie do materiałów zgromadzonych przez Ośrodek Dokumentacji [...] Zarządu [...] dotyczy terenów zamkniętych, podczas gdy materiały te nie stanowią państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego,
- 3) obrazę art. 97 ust. 1 b ustawy o gospodarce nieruchomościami polegającą na błędnej jego interpretacji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest uzasadniona, gdyż decyzje organów obu instancji naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Zarówno skarżący jak i organy obu instancji w swoich decyzjach powołują się na to, że nieruchomość objęta zaskarżonymi decyzjami stanowi tzw. teren zamknięty. Natomiast w aktach sprawy brak jest w ogóle dowodów, które potwierdzałyby, że nieruchomość ta stanowi teren zamknięty. Fakt ten powinien wynikać w sposób niewątpliwy ze zgromadzonej dokumentacji, a tak nie jest w rozpoznawanej sprawie. Uznanie, że nieruchomość podlegająca podziałowi stanowi teren zamknięty jest istotne z tego względu, że do takich terenów przepisy prawa regulujące podział nieruchomości przewidują szereg odrębności, które przy podziale takich terenów muszą być uwzględnione. Braki w materiale dokumentacyjnym nie pozwalają na niewątpliwą ocenę, czy przedmiotowa nieruchomość stanowi teren zamknięty, a tym samym na ocenę jakie przepisy prawa winny być zastosowane do podziału tej nieruchomości. Dlatego organ winien przede wszystkim uzupełnić materiał dokumentacyjny w tym zakresie.
Na znajdującej się w aktach administracyjnych mapie sytuacyjnej działki nr [...] z podziałem znajduje się klauzula, z treści której wynika wprost, że mapa ta została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i stanowi własność Skarbu Państwa z powołaniem się na art. 40 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Powołane przepisy stanowią:
- - art. 40 ust. 2 – Państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, składający się z zasobu centralnego, zasobów wojewódzkich i zasobów państwowych, stanowi własność Skarbu Państwa i jest gromadzony w Ośrodkach dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej.
- - art. 40 ust. 3 – gromadzenie i prowadzenie państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (...) należy do:
- 1. Głównego Geodety Kraju – w zakresie zasobu centralnego;
- 2. marszałków województw – w zakresie zasobów wojewódzkich;
- 3. starostów – w zakresie zasobów powiatowych.
Mając na uwadze treść tych przepisów i wspomnianą klauzulę znajdującą się na powołanej mapie należałoby uznać, że mapa ta została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w rozumieniu powołanego art. 40 ust. 2 i 3 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Natomiast skarżący argumentuje, że powołany art. 40 nie ma zastosowania do materiałów gromadzonych przez Ośrodek Dokumentacji [...] Zarządu [...] dotyczących terenów zamkniętych, gdyż materiały te nie stanowią państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zachodzi więc sprzeczność między tym twierdzeniem skarżącego a treścią dokumentu – mapy, załączonego do wniosku o podział nieruchomości. Sprzeczność ta nie została przez organy obu instancji wyjaśniona. Wymaga więc uzyskania od skarżącego wyjaśnienia dlaczego powołując się na to, że materiały dotyczące podziału przedmiotowej nieruchomości nie stanowią państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w rozumieniu art. 40 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne i, że przepis ten nie miał zastosowania, jednocześnie opatruje te materiały klauzulą o przyjęciu ich do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego na podstawie art. 40 ust. 2 i 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Powołując się na obowiązek wynikający z art. 12 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne organ nie rozważył czy w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca wyłączenie tego obowiązku z mocy art. 10 ust. 6 tej ustawy, który stanowi, że do jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej, wykonujących prace geodezyjne i kartograficzne, oraz innych wykonawców działających na zlecenie tych jednostek nie stosuje się m.in. przepisu art. 12.
Powyższe uchybienia postępowania administracyjnego wskazują, że zaskarżone decyzje zapadły z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa, co uzasadnia ich uchylenie.
Ponownie rozpatrując sprawę organy uwzględnią wszystkie uwagi zawarte w niniejszym uzasadnieniu.
Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 201 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.