Uzasadnienie
Postanowieniem z 28 lutego 2017 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 210/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia od udziału w sprawie Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] od rozpoznania spraw o świadczenia z pomocy społecznej.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowienie o odmowie wyłączenia pracownika organu, wydane na podstawie art. 24 k.p.a. jest niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji, gdyż nie kończy postępowania w sprawie i nie jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Nie ma zatem waloru postanowienia, o którym mowa w art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a Nie podlega więc zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Z tego względu, Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną.
W dniu [...] października 2017 r. (data stempla biura podawczego) skarżąca złożyła skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem z 28 lutego 2017 r. wskazując na wyjście na jaw nowych okoliczności i dowodów w sprawie. Jako nowe okoliczności i dowody w sprawie wskazała:
- 1) orzeczenie z [...] października 2017 r. o stopniu niepełnosprawności, na dowód niepełnosprawności istniejącej od [...] kwietnia 2015 r. do [...] października 2020 r.
- 2) zaświadczenie lekarza sądowego z listy lekarzy sądowych Sądu Okręgowego w [...] z [...] października 2017 r., nr [...] na dowód swego stanu zdrowia,
- 3) pismo Powiatowego Urzędu Pracy w [...] na dowód, iż została pozostawiona bez środków do życia od 10 października 2016 r. do chwili obecnej, pomimo niezdolności do pracy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest instytucją wyjątkową. Podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego zostały wskazane w art. 271-273 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 t.j.) powoływanej dalej jako P.p.s.a.
Wniesienie skargi o wznowienie postępowania powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania, mającego na celu zbadanie jego dopuszczalności, a następnie, w razie pozytywnego zakończenia pierwszego etapu - zbadanie jego zasadności.
Skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom formalnym stawianym pismom strony (art. 46 P.p.s.a.), a ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia (art. 279 P.p.s.a.).
Podanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271-274 P.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie, natomiast uzasadnienie podstaw wznowienia powinno zawierać w szczególności powołanie okoliczności powodujących istnienie wskazanej podstawy wznowienia.
Art. 277 P.p.s.a. stanowi, że skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.
W myśl art. 280 P.p.s.a., Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (§ 1).
Badanie, o którym mowa w tym przepisie, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie, a zatem na obecnym etapie postępowania Sąd nie ustala, czy podnoszone podstawy wznowienia są merytorycznie uzasadnione. Chodzi wyłącznie o stwierdzenie, czy zostały zachowane warunki, które umożliwiają jej rozpatrywanie. Podkreślić należy, że nawet sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271 – 274 P.p.s.a. nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeśli już z samego uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi.
Podstawa wznowienia postępowania powinna zostać odniesiona do przebiegu postępowania zakończonego postanowieniem z 28 lutego 2017 r. Powinna być skonkretyzowana i uzasadniona. Wskazując zatem na podstawy wznowienia należy podać w jakim zakresie ich uwzględnienie może zmienić podstawę orzekania, wpływając tym samym na treść rozstrzygnięcia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 15 maja 1968 r., sygn. akt I CO 1/68, OSNCP 1969/2/36 i z 24 maja 1984 r., sygn. akt II Co 1/82, OSPiKA 1984/2/27, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2004 r., sygn. akt GSK 5/04, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny M. Praw. 2004/12/str. 535).
Podkreślenia wymaga, że skoro postanowieniem z 28 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 210/17 Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną, to bez znaczenia dla tej sprawy są powołane przez skarżącą dowody w postaci: orzeczenia o niepełnosprawności, zaświadczenia czy pisma. Nie mają one żadnego związku z postanowieniem o odrzuceniu skargi z powodu jej niedopuszczalności. Wobec tego skarga o wznowienie postępowania sądowego, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu.
Z przedstawionych powyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.