Uzasadnienie
Skarżący – M.Z. w dniu 20 października 2015 r. (data nadania w placówce pocztowej [...]) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej.
Postanowieniem z dnia 21 lipca 2016 r., Sąd odrzucił skargę jako wniesioną z uchybieniem 30-dniowego terminu do jej wniesienia.
Pismem z dnia 16 sierpnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wskazał, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 8 sierpnia 2016 r., kiedy zapoznał się z treścią postanowienia Sądu z dnia 21 lipca 2016 r. Podkreślił, że od tego dnia zaczął biec siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.
W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi była wadliwa interpretacja przez skarżącego pouczenia o terminie wniesienia skargi. Pełnomocnik podniósł, że skarżący został błędnie pouczony, że do terminu tego nie wilcza się niedziel. Dlatego wnosząc skargę w dniu 20 października 2015 r. był przekonany, że termin upływa w dniu 24 października 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Instytucję przywrócenia terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym normują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a. Stosownie do treści art. 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Wnosząc o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a.).
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego podał, że o uchybieniu terminu dowiedział się w momencie otrzymania postanowienia o odrzuceniu skargi, tj. w dniu 8 sierpnia 2016 r. W dniu 16 sierpnia 2016 r. wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W związku z czym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należało uznać za wniesiony w terminie, a zatem dopuszczalny. Przechodząc natomiast do oceny jego zasadności zauważyć należy, iż w orzecznictwie sądowym i w literaturze nie budzi wątpliwości, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Brak winy warunkujący uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu oznacza, że do niedochowania terminu doszło pomimo dołożenia przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej.
Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu jest skutkiem przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002r., sygn. akt V SA 793/02, M. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się na przykład: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienia NSA z dnia 8 lipca 2008r., sygn. akt. II OZ 712/08 i z dnia 9 czerwca 2011r., sygn. akt I OZ 402/11 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy należy rozumieć w sposób obiektywny – jest to dołożenie przez stronę należytej staranności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000r., sygn. akt I CKN 1261/99 publ. Biuletyn SN 2000/5/12).
W niniejszej sprawie w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącego jako okoliczności mające świadczyć o braku winy w uchybieniu terminu wskazał na błędne pouczenie skarżącego, że do 30-dniowego terminu do wniesienia skargi nie wilcza się niedziel. Z tego względu skarżący był przekonany, że termin do wniesienia skargi upływał w dniu 24 października 2015 r.
W ocenie Sądu okoliczności te nie świadczą jednak o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi w rozumieniu art. 86 § 1 P.p.s.a. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe i czytelne pouczenie o tym, iż może być zaskarżona w terminie 30 dni od daty jej doręczenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Jasna i niebudząca wątpliwości treść tego pouczenia nie dawała podstaw do twierdzenia, że termin 30 dni ulegnie wydłużeniu, w sytuacji, gdy w trakcie jego biegu wystąpi niedziela - dzień ustawowo wolny od pracy. Ta reguła ma zastosowanie jedynie wtedy, gdy ostatni dzień terminu do dokonania danej czynności wypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy. Powyższe wynika z zasady obliczania terminów, wyrażonej w art. 83 § 1 i § 2 P.p.s.a.
W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzję skarżący otrzymał w dniu 17 września 2015 r. Z uwagi na to, że 30 – dniowy termin na wniesienie skargi przypadał na dzień 17 października 2015 r. tj. sobotę, za ostatni dzień terminu następnego po dniach wolnych od pracy, uważa się poniedziałek, tj.19 października 2015 r. Zaznaczyć należy, że skarżący przy podobnie skonstruowanym pouczeniu zawartym w decyzji organu I instancji nie miał problemu z obliczeniem terminu do wniesienia odwołania.
Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu i na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.