Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata oraz umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.
Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w [...], na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony adwokat – K. S. Postanowieniem z dnia 21 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...].
W dniu 17 sierpnia 2016 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynęła opinia pełnomocnika w przedmiocie braku podstaw do zaskarżenia postanowienia z dnia 21 lipca 2016 r.
Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Na skutek wniesionego sprzeciwu postanowieniem z dnia 27 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zmienił postanowienie referendarza sądowego i przyznał ze środków budżetowych na rzecz adwokata K. S. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 147,60 zł.
W dniu 30 sierpnia 2016 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia skargi.
Postanowieniem z dnia 12 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik wniósł zażalenie. W zażaleniu zawarł wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości, ani w części.
Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2016 r. sygn. akt I OZ 1712/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na powyższe postanowienie.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r.
w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714), które obowiązuje od dnia 2 listopada 2016 r. W § 22 ww. rozporządzenia wskazano, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Wcześniej obowiązywało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. W § 22 tego rozporządzenia wskazano, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W niniejszej sprawie postępowanie w drugiej instancji zostało wszczęte wniesioną w dniu 17 sierpnia 2016 r. (data stempla biura podawczego), opinią w przedmiocie braku podstaw do zaskarżenia postanowienia z dnia 21 lipca 2016 r. odrzucającego skargę. Zastosowanie w niniejszej sprawie będą zatem miały przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801) powoływanego dalej jako "rozporządzenie".
Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d) rozporządzenia opłata maksymalna w postępowaniu zażaleniowym wynosi 240 zł.
Zgodnie z treścią § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2 – 4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
W myśl zaś § 4 ust. 3 opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Obecnie stawka ta wynosi 23%.
W rozpoznawanej sprawie, pełnomocnik sporządził i wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 12 września 2016 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, należało zatem ustalić opłatę w wysokości ½ opłaty maksymalnej wskazanej w § 21 ust. 1 pkt 2 lit d), rozporządzenia, tj. w kwocie 120 zł. Opłata ta ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług, wynoszącą w rozpoznawanej sprawie 27,60 zł, co w konsekwencji daje kwotę 147,60 zł.
Z powyższych względów, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d) oraz § 4 ust. 1 - 3 powołanego Rozporządzenia, orzeczono jak w sentencji postanowienia.