Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 stycznia 2013 r. odrzucił skargę A.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Odpis powyższego postanowienia wraz z pouczeniem o możliwości i trybie wniesienia skargi kasacyjnej oraz o konieczności jej sporządzenia przez adwokata lub radcę prawnego, jak również o możliwości złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, doręczony został pełnomocnikowi skarżącej – B.G., w dniu 6 lutego 2013 r.
Pomimo pouczenia, skarżąca wniosła od powyższego postanowienia osobiście sporządzoną skargę kasacyjną, która odrzucona została postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2013 r.
Pismem z dnia 12 marca 2013 r. skarżąca wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 22 lutego 2013 r.
Zarządzeniem z dnia 18 marca 2013 r. Sąd zobowiązał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych powyższego wniosku poprzez nadesłanie zażalenia na postanowienie z dnia 22 lutego 2013 r., w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 2 kwietnia 2013 r.
W dniu 9 kwietnia 2013 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Postanowieniem z dnia 23 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 2177/12 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Pismem z dnia 28 czerwca 2013 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. poinformowała, że na pełnomocnika A.J. wyznaczono r.pr. I.L.
W dniu 11 lipca 2013 r. pełnomocnik skarżącej – r.pr. I.L. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 25 stycznia 2013 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że skarżącą, nie będąca prawnikiem, nie zrozumiała pouczenia sądu i uznała, iż sformułowanie, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego oznacza fakultatywność, a nie konieczność. Będąc zatem przekonana, co do możliwości wniesienia środka odwoławczego, nie mając przy tym środków finansowych umożliwiających zapłatę za poradę prawną, złożyła osobiście sporządzoną skargę kasacyjną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanawia o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). Jednocześnie art. 87 § 2 i 4 P.p.s.a. nakłada na stronę obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu oraz równoczesnego z wnioskiem dokonania czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie z kolei z art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W pierwszej kolejności należało zatem zbadać kwestię terminowości wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej.
Przepis art. 175 § 1 P.p.s.a. wprowadza wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego. Zgodnie z art. 177 § 1 P.p.s.a. termin do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem.
W niniejszej sprawie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2013 r. o odrzuceniu skargi wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o możliwości i trybie wniesienia skargi kasacyjnej, o konieczności jej sporządzenia przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym, jak również o możliwości wystąpienia przez stronę z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 6 lutego 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k-25 akt sądowych). Termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął zatem w dniu 8 marca 2013 r. Z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika, skarżąca wystąpiła jednak dopiero w dniu 9 kwietnia 2013 r., a zatem ponad miesiąc po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, a z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia takiej skargi w dniu 11 lipca 2013 r.
Nawet gdyby uznać, jak podnosi to pełnomocnik skarżącej – r.pr. I.L. we wniosku o przywróceniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, że skarżąca nie zrozumiała pouczenia sądu o konieczności sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika, to wskazać należy, że o powyższym wymogu dowiedziała się ona z postanowienia z dnia 22 lutego 2013 r. odrzucającego sporządzoną przez nią osobiście skargę kasacyjną. Jak natomiast wskazała pełnomocnik skarżącej – B.G. we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 22 lutego 2013 r., z uzasadnieniem tego postanowienia zapoznała się w dniu 10 marca 2013 r., a zatem najpóźniej od tej daty zaczął biec 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Skarżąca dwukrotnie została przy tym pouczona przez Sąd o możliwości wystąpienia z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy (pisma z dnia 4 lutego 2013 r. – k-23 i z dnia 22 lutego 2013 r. – k-37).
Jak jednak wskazano powyżej, wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu złożony został przez skarżącą dopiero w dniu 9 kwietnia 2013 r., a zatem ponad dwa miesiące po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Skoro zatem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej złożony został w dniu 11 lipca 2013 r., a termin do jego wniesienia rozpoczął bieg najpóźniej w dniu 10 marca 2013 r., to wniosek ten należało uznać za spóźniony.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 88 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.