Uzasadnienie
J. P. i P. T. w skardze na niewykonanie przez Prezydenta miasta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 lutego 2015 r. sygn. akt I SAB/Wa 668/14, doprecyzowanej na rozprawie 18 kwietnia 2018 r., wnieśli o wymierzenie organowi grzywny w wysokości 20.000 zł, stwierdzenie rażącego naruszenia prawa, przyznania na rzecz Skarżących sumy pieniężnej po 5.000 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę Prezydent miasta W. wniósł o jej oddalenie i podniósł, że w dniu 18 grudnia 2017 r. zwrócił się do Biura Prawnego Urzędu miasta W. o rozważenie wystąpienia na drogę sądową z wnioskiem o zmianę postanowień spadkowych o nabyciu spadku po M. P., J. P. i W. P. na podstawie przepisów Kodeksu Napoleona dotyczących dziedziczenia przez Skarb Państwa spadków wakujących lub bezdziedzicznych. Ponadto wystąpiono do Skarżących o przedłożenie dokumentów potwierdzających uprawnienia skarżącego P. T. do ubiegania się o odszkodowanie. Organ wskazał także, że pewne opóźnienie w rozpatrywaniu sprawy spowodowane jest m.in. bardzo dużą ilością wpływających spraw odszkodowawczych za nieruchomości objęte działaniem dekretu, których waga, złożony charakter oraz stopień skomplikowania nie pozwala na dotrzymywanie terminów ich rozpatrzenia, przewidzianych w k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest uzasadniona, chociaż nie wszystkie jej wnioski podlegają uwzględnieniu.
Wyrokiem z 27 lutego 2015 r. sygn. I SAB/Wa 668/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta miasta W. do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] ozn. hip. "[...]" rej. [...] w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem wpłynęły do organu 27 maja 2015 r. Termin załatwienia sprawy upłynął więc 27 lipca 2015 r. Mimo tego Prezydent miasta W. nie załatwił sprawy do dnia orzekania w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z akt sprawy wynika, że wniesienie skargi w niniejszej sprawie poprzedzone zostało wezwaniem organu przez Skarżących do wykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność (pismo z 16.10.2017r.).
Tym samym należy uznać skargę na niewykonanie wyroku za zasadną. Wymierzając organowi grzywnę w wysokości 15.000 zł Sąd miał na uwadze długość okresu niewykonywania wyroku, który wynosi dwa lata i dziewięć miesięcy oraz fakt już uprzedniego, trzykrotnego, wymierzenia organowi grzywny z tego powodu, których wysokość nie zdyscyplinowała organu na tyle, by wykonał wyrok. Mianowicie w przedmiocie niewykonania wyroku zapadły wyroki tutejszego Sądu: 25 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 1882/15, którym wymierzono grzywnę w wysokości 2.000 zł, 1 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 1479/16 i 27 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 654/17, którymi wymierzono grzywny w wysokości po 10.000 zł.
Z tego też powodu bezczynność organu, która wystąpiła po wyroku z 27 lutego 2015 r. ma charakter rażącego naruszenia prawa co zostało również stwierdzone już w poprzednich wyrokach uwzględniających skargi na niewykonanie wyroku.
Nie oceniając zasadności czynności, które organ powołuje w odpowiedzi na skargę należy zauważyć, że nie dotyczą one okoliczności nowych dla organu, lecz znanych od dawna w sprawie i organ już wcześniej mógł się nimi zająć, tak więc nie usprawiedliwia to organu w kwestii oceny niewykonania wyroku z 27 lutego 2015 r.
Jednocześnie obecna bezczynność organu w niewykonywaniu wyroku z 27 lutego 2015 r. uzasadnia przyznanie od organu na rzecz Skarżących sumy pieniężnej w wysokości po 3.500 zł dla każdego z nich. Należy mieć na uwadze, że we wcześniejszych wyrokach dotyczących niewykonania wyroku z 27 lutego 2015 r. Sąd przyznał Skarżącym także kwoty w wysokości po 2.500 zł (wyrok z 1 grudnia 2016 r.) i po 3.000 zł (wyrok z 27 lipca 2017 r.) na rzecz każdego z nich. Rażący charakter zwłoki w rozpoznaniu sprawy pogłębia frustracje i absorbuje czas, co powołali na rozprawie 18 kwietnia 2018 r. Uzasadnia to przyznanie Skarżącym zadośćuczynienia z tego powodu.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 154 § 1, 2 i § 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie 1, 2 i 3 sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.