Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2015 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego.
Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony radca prawny K. B. Wyrokiem z dnia 12 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], jak również przyznał radcy prawnemu tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 295,20 zł.
W dniu 23 grudnia 2015 r. wpłynęła skarga kasacyjna od ww. wyroku Sądu wraz z zawartym w niej wnioskiem o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Pełnomocnik oświadczył, że pomoc polegająca na sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej, a także na reprezentowaniu skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie została zapłacona ani w całości, ani w części.
Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił sprostowania uzasadnienia wyroku. Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie, w którym zawarł wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu zażaleniowym. Jednocześnie oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części.
Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OZ 328/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na powyższe postanowienie.
W dniu 25 kwietnia 2016 r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika, w którym wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu.
Wyrokiem z dnia 21 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 730/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku Sądu. Po sprawdzeniu w aktach sądowych ustalono, że pełnomocnik skarżącego stawił się na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz.718 t.j.) zwanej dalej P.p.s.a. wyznaczony adwokat, radcy prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. Nr 490 j.t.). Uwzględniono przy tym treść § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805).Stosownie do treści § 22 ww. rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W niniejszej sprawie postępowanie w drugiej instancji zostało wszczęte w dniu 23 grudnia 2015 r. wniesioną skargą kasacyjną i nie zostało zakończone do czasu wejścia w życie (1 stycznia 2016 r.) przepisów rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. Do ustalenia zatem wysokości wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zastosowanie będą miały przepisy dotychczasowe, tj. rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. Nr 490 j.t.).
Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit a ww. rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawka wynosi 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 (240 zł), a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W myśl § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, opłaty o których mowa w ust. 1 należy podwyższyć o stawkę podatku od towaru i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującego w dniu orzekania o tych opłatach. Obecnie stawka ta wynosi 23 %. Ponadto, wniosek pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu powinien zawierać oświadczenie, o którym mowa w § 16 ww. rozporządzenia.
Jak wynika z akt sprawy pełnomocnik z urzędu został ustanowiony przed wydanym przez Sąd w dniu 12 października 2015 r. wyrokiem, a zatem prowadził sprawę w I instancji. gdyż Pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku Sądu oraz brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 21 lipca 2016 r. Wniosek pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zawiera oświadczenie, o którym mowa w § 16 ww. Rozporządzenia.
Z tego względu, za powyższe czynności w sprawie należało przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości 180,00 złotych (75 % stawki 240 zł) powiększone o podatek od towarów i usług w kwocie 41,40 złotych – łącznie kwotę 221,40 złotych.
Natomiast ze względu na to, że postępowanie zażaleniowe zostało wszczęte wniesionym w dniu 1 lutego 2016 r. zażaleniem, a zatem po wejściu w życie przepisów nowego rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. to zastosowanie do ustalenia wysokości wynagrodzenia dla pełnomocnika z urzędu za postępowanie zażaleniowe będą miały przepisy tego rozporządzenia.
Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego wyżej rozporządzenia opłata maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego wynosi 480 zł. Zgodnie natomiast z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d rozporządzenia opłata maksymalna w drugiej instancji w postępowaniu zażaleniowym wynosi 240 zł.
Zgodnie z § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Z uwagi na powyższe, należało ustalić opłatę w wysokości ½ opłaty maksymalnej wynoszącej 240 złotych, co daje kwotę w wysokości 120 złotych. Uwzględniono przy tym, stosownie do § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia, zarówno niezbędny nakład pracy wyznaczonego adwokata, jak i charakter sprawy i nie znaleziono podstaw do ustalenia opłaty wyższej niż ½ opłaty maksymalnej określonej w wyżej powołanych przepisach. Stosownie do § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłata ta ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług. W rozpoznawanej sprawie jest to kwota 27,60 złotych (23 % x 120 złotych), co łącznie stanowi kwotę w wysokości 147, 60 złotych.
Mając na uwadze powyższe przyznano pełnomocnikowi za sporządzenie i wniesienia skargi kasacyjnej oraz postępowanie zażaleniowe kwotę w wysokości 300 zł powiększoną o podatek o towarów i usług, tj. kwotę 69 zł, w sumie kwotę w wysokości 369 zł.
Z powyższych względów, na podstawie art. na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.