Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "Kolegium/organ"), po rozpatrzeniu odwołania E. C. (dalej jako "Skarżąca"), decyzją z 31 grudnia 2021 r., nr KO-1227/4103/666/21, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy L. (dalej również jako "Wójt/organ I instancji) z 5 listopada 2021 r., nr GOPS.5112.16.14.2021 odmawiającą przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Zaskarżona decyzja Kolegium została wydana w następującym stanie sprawy.
Pismem z 22 września 2021 r. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku rezygnacją z zatrudnienia w związku ze sprawowaniem osobistej opieki nad niepełnosprawną matką – H. G., legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Do wniosku dołączono orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w P. z 10 września 2021 r. nr PZO.35523.44.11.5.2021 zaliczające H. G. do znacznego stopnia niepełnosprawności. Z orzeczenia tego wynika, że niepełnosprawność istnieje od 6 września 2018 r., a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 20 sierpnia 2021 r., a także wymóg stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.
Decyzją z 5 listopada 2021 r. Wójt Gminy L. odmówił Skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawną matką H. G. Organ I instancji omówił i ocenił charakter opieki sprawowanej nad matką przez Skarżącą i doszedł na tej podstawie do wniosku, że Skarżąca nie może podjąć zatrudnienia nawet w niewielkim wymiarze czasu pracy z uwagi na konieczność sprawowania osobistej oraz całodobowej opieki na niepełnosprawną matką. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał jako podstawę prawną decyzji odmownej przepis art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych i wyjaśnił, że skoro niepełnosprawność u H. G. istnieje od 6 września 2018 r., a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 20 sierpnia 2021 r. to, niepełnosprawność u ww. osoby powstała po ukończeniu 25 roku życia, co nie spełnia warunków określonych w w/w przepisie.
Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej wniesionego od powyższej decyzji organu I instancji, Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta.
W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium wskazało, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu I instancji co do wyników wykładni przepisu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zdaniem Kolegium, oparcie rozstrzygnięcia na dosłownym rozumieniu przywołanego przepisu prowadzi do pominięcia powszechnie obowiązującej wykładni zawartej w nim normy prawnej, wynikającej z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt 38/13 (Dz. U. z 2014 r., poz. 1443), w którym Trybunał orzekł, że art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Skutkiem wyroku, wskazanym przez sam Trybunał, jest niekonstytucyjność części normy wynikającej z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Mając na uwadze zasadę legalizmu (art. 6 k.p.a.), organ I instancji nie miał podstaw do stosowania art. 17 ust. 1b ww. ustawy w sposób, który różnicował prawo do świadczenia ze względu na czas powstania niepełnosprawności.
Powyższe naruszenie prawa materialnego było jednak, zdaniem Kolegium, bez znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, ponieważ w opinii organu, i tak powinna zostać wydana decyzja odmowna z uwagi na brak związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy sprawowaną przez Skarżącą opieką, a nie podejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a także rezygnacją z takich form aktywności zawodowej. Kolegium wskazało bowiem, że zakres sprawowanej przez Skarżącą opieki nad matką nie wyklucza możliwości podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Kolegium zwróciło uwagę, że zakres czynności pielęgnacyjnych wykonywanych przez Skarżącą przy matce koncentruje się głównie w zakresie wypełniania obowiązku alimentacyjnego. Świadczenie pielęgnacyjne nie może być natomiast traktowane jak wynagrodzenie za wykonywanie obowiązku alimentacyjnego wobec rodziców. Świadczenie to jest rekompensatą za utratę możliwości zarabiania przez osoby, które choć zdolne do pracy, to poświęcają życie zawodowe dla opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny.
Kolegium zwróciło uwagę, że Skarżąca wykonuje wobec matki następujące czynności: pomaga matce w sprzątaniu, w praniu, w utrzymywaniu higieny osobistej oraz przygotowywaniu posiłków. Ponadto uczestniczy w wizytach lekarskich oraz podaje podopiecznej leki. Jednak w ocenie Kolegium opieka, którą wykonuje Skarżąca nie jest sprawowana w sposób ciągły. Większość czynności, które wskazano związane z przygotowaniem posiłków, czy sprzątaniem domu, praniem należą do zwykłych prac domowych, które wykonywane są przez osoby pracujące w każdej rodzinie. Są to czynności dnia codziennego, związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego, które nie mogą być uznane za opiekę w rozumieniu art. 17 u.ś.r. Umawianie wizyt lekarskich, czy uczestniczenie w tych wizytach nie może być uznany za przeszkodę w podjęciu zatrudnienia lub innej pracy i da się pogodzić z wykonywaniem pracy.
Kolegium wskazało, że nie neguje, że z orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności H. G. wynika konieczność stałej lub długotrwałej opieki nad osobą niepełnosprawną, to jednak dla ustalenia przesłanki związku przyczynowo-skutkowego w danym przypadku konieczne jest ustalenie i rozstrzygnięcie czy rodzaj i ilość czynności z zakresu faktycznie sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, wykonywanych przez osobę ubiegającą się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, uniemożliwia tej osobie podjęcie i wykonywanie pracy zarobkowej.
W ocenie Kolegium, z analizy akt sprawy wypływa natomiast jednoznaczny wniosek mianowicie, że Skarżąca nie sprawuje takiej opieki nad matką, która uprawniałaby do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, ponieważ zakres i częstotliwość wykonywanych przez Skarżącą względem matki czynności opiekuńczych nie wiąże się bowiem z koniecznością niepodejmowania lub rezygnacji przez Skarżącą z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.
Skargę zawartą w piśmie z 24 stycznia 2022 r. na powyższą decyzję Kolegium wniosła Skarżąca. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że zaskarżona decyzja jest niesprawiedliwa i krzywdząca, podważająca jednocześnie zaufanie do instytucji państwowych, powołanych do świadczenia pomocy obywatelom w trudnych sytuacjach życiowych. Skarżąca podniosła, że sprawowanie stałej opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, czyli taką jak H. G., z bardzo ograniczonymi możliwościami poruszania się, problemami z utrzymaniem równowagi, z pamięcią, z wieloma schorzeniami wieku starczego, nie da się pogodzić z pracą zarobkową. Wskazała także, że choć decyzja organu I instancji potwierdziła spełnienie wszystkich przesłanek wynikających z przepisów prawa, to jednak błędna wykładnia przepisu art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych przez Kolegium sprawiła, że zakwestionowano zakres sprawowanej przez Skarżącą opieki nad matką.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
W piśmie z 17 czerwca 2022 r. pełnomocnik Skarżącej uzupełnił skargę z 24 stycznia 2022 r. i zaskarżył w całości decyzję Kolegium z 31 grudnia 2021 r., nr KO/1227/4103/666/21, zarzucają naruszenie następujących przepisów prawa, tj.:
- 1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wykazania w sposób niebudzący wątpliwości, że Skarżąca nie opiekuje się matką w sposób ciągły, a wykonywane przez nią czynności nie uniemożliwiają jej podjęcia zatrudnienia;
- 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 615 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że istnienie innych członków rodziny osoby legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, może stanowić negatywną przesłankę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego Skarżącej.
Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z 31 grudnia 2021 r. oraz decyzji Wójta Gminy L. z 5 listopada 2021 r. w sprawie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oraz o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Kolegium z uwzględnieniem powyższych kryteriów Sąd stwierdza, że nie narusza ona przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Podstawę materialną zaskarżonej decyzji Kolegium stanowi art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111, dalej jako "u.ś.r."), zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (dalej jako "k.r.o.") ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie pod względem legalności jest decyzja Kolegium z 31 grudnia 2021 r., nr KO-1227/4103/666/21, utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy L. z 5 listopada 2021 r., nr GOPS.5112.16.14.2021 odmawiającą przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy, wnioskowanego na niepełnosprawna matkę – H. G. Powodem odmowy przyznania Skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego było uznanie przez organ I Instancji, że ustalona data powstania niepełnosprawności u H. G. przekreśla spełnienie przesłanki przyznania wnioskowanego świadczenia określonej w art. 17 ust. 1b u.ś.r., tj. powstanie niepełnosprawności u osoby wymagającej opieki w wieku nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Organ I instancji uznał przy tym, że Skarżąca sprawuje taki rodzaj opieki nad niepełnosprawną matką, która uprawniałaby do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego.
Kolegium dokonało odmiennej oceny przedmiotowej sprawy stwierdzając, że w zakresie oceny znaczenia momentu powstania niepełnosprawności u H. G., okoliczność ta nie ma znaczenia dla przyznania świadczenia. Kolegium nie podzieliło również stanowiska organu I instancji, że świadczenie pielęgnacyjne może zostać przyznane Skarżącej z uwagi na zakres opieki (czynności) jaką Skarżąca sprawuje nad matką. Odmowę przyznania wnioskowanego świadczenia Kolegium uargumentowało tym, iż zakres oraz rodzaj czynności podejmowanych przez Skarżącą w ramach opieki nad niepełnosprawną matką nie koliduje z możliwością podjęcia zatrudnienia przez Skarżącą. W opinii organu, brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy sprawowaną przez Skarżącą opieką, a nie podejmowaniem przez nią zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a także rezygnacją z takich form aktywności zawodowej.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela powyższy pogląd Kolegium. Sąd nie będzie jednak szerzej omawiał zagadnienia momentu powstania niepełnosprawności u H. G. (6 września 2018 r.) z uwagi na brak znaczenia tej okoliczności dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
W rozpoznawanej sprawie, istota sporu sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia, czy na przeszkodzie przyznaniu Skarżącej przedmiotowego świadczenia stoi dyspozycja przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., mianowicie czy istnieje niemożność podjęcia zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) przez Skarżącą w związku ze wspomnianą opieką.
Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, którą Sąd aprobuje, istotą opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., jest zapewnienie zaspokojenia normalnych, codziennych potrzeb osoby, nad którą jest sprawowana, zapewnienie jej egzystencji, której bez pomocy osób trzecich nie jest w stanie sobie sama zapewnić (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z 3 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 535/19). Nadto, warunku "stałej lub długotrwałej" opieki nie można rozumieć jako wykonywania opieki nieustannie i przez 24 godziny na dobę, lecz ma to być opieka stała w sensie trwałości, a długotrwała w sensie rozciągłości w czasie (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 maja 2021 r., sygn. akt III SA/Gd 145/21; wyrok WSA w Lublinie z dnia 16 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 728/20). Określenia "stała lub długoterminowa" wskazują, według Naczelnego Sądu Administracyjnego, że nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby, a zatem sporadycznie (wyrok NSA z 2 lutego 2017 r. sygn. I OSK 2201/15, Lex 2240790).
Podkreślić zatem należy, że ustawową przesłanką przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji faktycznej takiej, jak w niniejszej sprawie, wynikającą z art. 17 ust. 1 u.ś.r., jest niepodejmowanie lub rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą w taki sposób, że opiekun pozostaje w ciągłej dyspozycji podopiecznego, co wynika z faktu, że podopieczny nie jest w stanie normalnie bez opiekuna funkcjonować. Uwzględniając powyższe, podzielić należy zatem stanowisko, że osoba sprawująca opiekę nad osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności nie musi wykonywać czynności opiekuńczych przez 24 godziny na dobę. Ważne bowiem jest aby opiekun pozostawał w ciągłej dyspozycji swego podopiecznego, przez co należy rozumieć także sytuację, w której oprócz sprawowania opieki, wykazuje gotowość niesienia pomocy zarówno w dzień, jak i w nocy, przy czym chodzi tu o opiekę stałą lub długoterminową.
Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest zapewnienie odpowiednich świadczeń dla członków rodzin osób niepełnosprawnych, którzy poświęcając się dla najbliższych rezygnują z zatrudnienia, aby stale się nimi opiekować.
Sąd wyjaśnia również, co do zasady należy zgodzić się z poglądem, że w ramach niniejszego postępowania organy administracji nie mają kompetencji do weryfikowania określonego w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności wymogu stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby na osobą niepełnosprawną w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Chodzi tutaj konkretnie o sytuację, w której organ administracji podważałby ustalenia właściwej komisji do spraw orzekania o niepełnosprawności zawarte w takim orzeczeniu. Nie zmienia to jednak faktu, że organy mogą i powinny dokonać jednoznacznych ustaleń w zakresie tego, czy opiekun osoby niepełnosprawnej rzeczywiście zapewnia "stałą lub długoterminową" opiekę osobie, która tego wymaga. Nie chodzi tutaj bowiem o kwestionowanie samej treści orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, czego jak wskazano powyżej organy czynić nie mogą, lecz o ustalenie czy to co opiekun robi dla osoby niepełnosprawnej faktycznie uniemożliwia mu podjęcie jakiejkolwiek aktywności zawodowej.
Mówiąc innymi słowami, należy ustalić stopień w jakim opiekun poświęca się dla tej osoby kosztem własnego życia zawodowego. Zdaniem Sądu, ustalenia dokonane w niniejszej sprawie przez Kolegium zmierzały właśnie w takim kierunku.
Ponieważ celem uregulowania z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. jest udzielenie pomocy państwa osobie, która podejmuje się sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną i tym samym, na czas tej opieki, dobrowolnie pozbawia się potencjalnego dochodu, musi zatem istnieć związek między rezygnacją bądź niepodejmowaniem zatrudnienia a podjęciem opieki. Świadczenie pielęgnacyjne jest niejako surogatem wynagrodzenia za pracę, które jest uzyskiwane przez uprawnionego nie od pracodawcy z tytułu świadczenia pracy, a na podstawie decyzji administracyjnej, w związku z koniecznością rezygnacji przez wnioskującego z zatrudnienia z powodu opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Celem ustawodawcy było zapewnienie osobie rezygnującej z zatrudnienia lub go niepodejmującej, ekwiwalentu zatrudnienia, którego nie może podjąć lub kontynuować ze względu na sprawowanie opieki nad niepełnosprawną osobą (vide: wyrok WSA w Gdańsku z 21 lipca 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 35/22).
W ocenie Sądu, to co ustalono w toku niniejszego postępowania przeczy twierdzeniom Skarżącej jakoby opiekowała się niepełnosprawną matką w sposób, jaki wynika z dyspozycji art. 17 ust. 1 u.ś.r. Zdaniem Sądu, prawidłowo zatem Kolegium uznało, że w realiach niniejszej sprawy nie ma bezpośredniego związku między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem) przez Skarżącą, a sprawowaną opieką.
Zgromadzony dotychczas w sprawie materiał dowodowy potwierdził bowiem, że częstotliwość oraz zakres sprawowanej przez Skarżącą opieki nad matką nie wyklucza możliwości podjęcia przez Skarżącą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Matka Skarżącej porusza się samodzielnie z pomocą laski, samodzielnie korzysta z toalety, również posiłki spożywa samodzielnie. Choć H. G. jest osobą schorowaną, nie jest jednak osobą na stałe leżącą, wymagającą karmienia czy pampersowania. Co prawda Skarżąca pomaga matce przy niektórych czynnościach pielęgnacyjnych, ale odnotować należy, że matka Skarżącej pomimo podeszłego wieku jest w tym aspekcie życia zasadniczo samodzielna. Z zakresu sprawowanej przez Skarżącą opieki i czynnościami z tym związanymi wynika generalny wniosek, że są one wykonywane przez Skarżącą w zależności od potrzeb H. G., a nie w sposób absorbujący Skarżącą w takim wymiarze czasu, że Skarżąca nie może podjąć jakiejkolwiek aktywności zawodowej, nawet dorywczej.
Także w zakresie dokonanej oceny co do nieznacznego rozmiaru zaangażowania Skarżącej w pomoc przy załatwianiu spraw urzędowych czy wizyt lekarskich, zdaniem Sądu, nie sposób doszukać się dowolności ze strony Kolegium. W ocenie Sądu, trudno zatem uznać powyższe działania jako przykład ponadprzeciętnej aktywności Skarżącej, uniemożliwiającej jej podjęcie jakiejkolwiek pracy.
Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu, zakres sprawowanej przez Skarżącą opieki nad matką nie można określić jako wykluczający możliwość podjęcia przez Skarżącą jakiegokolwiek zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, choć niewątpliwie Skarżąca wspiera i pomaga matce. Świadczenie pielęgnacyjne nie jest jednak przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, gdyż to wynika z prawnego i moralnego obowiązku, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania i nie może być traktowane jako zastępcze źródło dochodu. Z taką sytuacją, zdaniem Sądu, nie mamy do czynienia w tym przypadku. Zakres czynności wykonywanych przez Skarżącą, jak też ich wymiar czasowy, nie pozostawia zatem wątpliwości, że Skarżąca nie sprawuje stałej i długotrwałej opieki nad H. G., tak jak wymaga tego dyspozycja art. 17 ust. 1 u.ś.r. Zasady doświadczenia życiowego wskazują przy tym, że pomoc Skarżącej nie jest na tyle absorbującą aby połączenie jej z pracą zawodową było niemożliwe.
Tym samym, prawidłowe jest stanowisko Kolegium, że w niniejszej sprawie nie zachodzi bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy między niepodejmowaniem przez Skarżącą zatrudnienia a koniecznością opieki nad matką. Ponadto trudno doszukać się tego związku również z tego powodu, że jak podała sama Skarżąca w oświadczeniu z 24 września 2021 r., pomiędzy 2017 r. a 31 marca 2020 r. przedmiotowa opieka była świadczona przez męża Skarżącej oraz jej syna. Skarżąca rozpoczęła opiekę nad matką od 31 marca 2020 r., co jej zdaniem, uniemożliwiło tym samym kontynuowanie dotychczasowego zatrudnienia przez Skarżącą. Tymczasem jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy świadectwa pracy z 31 marca 2020 r. stosunek pracy Skarżącej ustał z powodu jego rozwiązania za wypowiedzeniem przez pracodawcę, a nie przez Skarżącą. A zatem to nie pomoc matce spowodowała w jej sytuacji konieczności rezygnacji z aktywności zawodowej, lecz okoliczności które nie miały żadnego związku ze sprawowaną opieką nad matką.
W konsekwencji należy więc uznać, że podstawa odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest prawidłowa, znajduje potwierdzenie w materialne dowodowym zebranym w sprawie oraz w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Stwierdzić należy także, że organ dokonał właściwej oceny materiału dowodowego, nie naruszając tym samym podstawowych zasad postępowania określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., natomiast swoje rozstrzygnięcia właściwie i rzeczowo umotywował, stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a.
To z kolei doprowadziło do słusznego wniosku, że Skarżąca nie spełnia przesłanki, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Sąd nie znalazł przy tym podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.