Uzasadnienie
Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju decyzją nr [...] z [...] listopada 2019 r. - po rozpoznaniu odwołania Prezydenta [...] działającego w imieniu Skarbu Państwa - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...] z [...] marca 2019 r. stwierdzającą nabycie z mocy prawa, z dniem 31 grudnia 1993 r. przez Polskie [...] Spółka Akcyjna w [...] cz. oraz Polskie [...] - Regionalna Rozgłośnia w [...]"[...]" Spółka Akcyjna w (...) cz., prawa współużytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w [...], w dzielnicy [...], oznaczonego jako działka nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] oraz nabycie z mocy prawa, z dniem 31 grudnia 1993 r. przez Polskie [...] Spółka Akcyjna w [...] cz. oraz Polskie [...] - Regionalna Rozgłośnia w [...] "[...]" Spółka Akcyjna w [...] cz. prawa współwłasności budynku trafostacji znajdującego się na ww. gruncie.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Pismem z [...] czerwca 2018 r. Polskie [...] Spółka Akcyjna oraz Polskie [...] - Regionalna Rozgłośnia w [...] "[...]" Spółka Akcyjna wystąpiły do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie nabycia na podstawie art. 66 ustawy z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, prawa współużytkowania wieczystego gruntu położonego w [...], w dzielnicy [...], oznaczonego jako działka nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] ha oraz prawa współwłasności budynku trafostacji znajdującego się na tej działce, w udziałach odpowiednio [...] cz. oraz [...] cz.
Po rozpoznaniu tego wniosku Wojewoda [...] decyzją z [...] marca 2019 r., nr [...] - działając na podstawie art. 66 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2019 r. poz. 361), dalej jako ustawa - stwierdził:
- I. Nabycie z mocy prawa z dniem 31 grudnia 1993 r. przez Polskie [...] Spółka Akcyjna w [...] cz. oraz Polskie [...] - Regionalna Rozgłośnia w [...] "[...]" Spółka Akcyjna w [...] cz., prawa współużytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w [...], w dzielnicy [...], oznaczonego jako działka nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] ha, uregulowanego w księdze wieczystej [...].
Oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste następuje na okres dziewięćdziesięciu dziewięciu lat tj. do dnia 31 grudnia 2092 r.
Nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntu następuje bez wniesienia pierwszej opłaty.
- II. Ustalam cenę gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, opisanego w pkt I decyzji w wysokości: [...] zł (słownie złotych: [...]).
- III. Ustalam z dniem 1 stycznia 2020 r. opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego ww. gruntu wynoszącą 3 % ceny określonej w punkcie II decyzji w wysokości: [...] zł (słownie złotych: [...]).
Do wniesienia powyższej opłaty zobowiązuję:
- - Polskie [...] Spółka Akcyjna w [...] cz. tj. w kwocie: [...] zł (słownie złotych: [...])
- - Polskie [...] - Regionalna Rozgłośnia w [...] "[...]" Spółka Akcyjna w [...] cz. tj. w kwocie: [...]zł (słownie złotych: [...]).
- IV. Opłaty roczne należne Skarbowi Państwa strony zobowiązane są wnosić w terminie do 31 marca każdego roku na rachunek bankowy Zarządu Mienia Skarbu Państwa, wskazany do wnoszenia opłat z tytułu użytkowania wieczystego gruntów Skarbu Państwa.
Od nie zapłaconych w terminie opłat naliczane będą odsetki za zwłokę w wysokości przewidzianej przepisami prawa.
Wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste gruntu podlega aktualizacji nie częściej niż raz na 3 lata, jeżeli wartość tej nieruchomości ulegnie zmianie.
Aktualizacji ceny gruntu i opłat za użytkowanie wieczyste dokonuje Prezydent [...], stosownie do art. 77 ust. 1 powołanej na wstępie ustawy.
W zakresie opłat rocznych za użytkowanie wieczyste gruntu Prezydent [...] stosownie do art. 11 ust. 1 powyższej ustawy działa jako statio fisci Skarbu Państwa.
- V. Nabycie z mocy prawa z dniem 31 grudnia 1993 r. przez Polskie [...] Spółka Akcyjna w [...] cz. oraz Polskie [...] - Regionalna Rozgłośnia w [...]"[...]" Spółka Akcyjna w [...] cz. prawa współwłasności budynku trafostacji znajdującego się na ww. gruncie następuje nieodpłatnie.
- VI. Ostateczna decyzja stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej oraz w ewidencji gruntów i budynków.
W uzasadnieniu podniósł, że stosownie do treści art. 66 ww. ustawy grunty stanowiące własność Skarbu Państwa, będące w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu 1 marca 1993 r., w zarządzie Polskiego [...] i [...], z dniem zarejestrowania spółek [...] Spółka Akcyjna, Polskie [...] Spółka Akcyjna oraz spółek [...], stają się z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego tych spółek. Nabycie użytkowania wieczystego następuje bez ustalenia pierwszej opłaty. Budynki i inne urządzenia oraz lokale znajdujące się na gruntach stanowiących własność Skarbu Państwa, będących w dniu wejścia w życie ustawy w zarządzie [...], z dniem zarejestrowania spółek stają się z mocy prawa własnością tych spółek. Nabycie własności następuje nieodpłatnie. Nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków stwierdza się decyzją wojewody. W decyzji tej określa się również warunki użytkowania wieczystego, z zachowaniem zasad określonych w art. 236 k.c. Zgodnie z art. 236 k.c. oddanie gruntu Skarbu Państwa w użytkowanie wieczyste następuje na okres dziewięćdziesięciu dziewięciu lat.
W dalszej części uzasadnienia podniósł, że zgodnie z treścią księgi wieczystej [...] działka nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] ha stanowi własność Skarbu Państwa. Jest ona usytuowana wewnątrz działki nr [...] zabudowanej budynkiem głównym rozgłośni Polskiego [...] pozostającej w ciągłym posiadaniu Polskiego [...] od 1948 r. Również działka nr [...] pozostaje od 1948 r. w nieprzerwanym posiadaniu Polskiego [...] - znajduje się na niej budynek trafostacji wybudowanej przez Polskie [...] w 1948 r. w celu zasilania w energię elektryczną budynku rozgłośni. Trafostacja znajduje się w wykazie naniesień budowlanych znajdujących się na gruncie przy ul. [...] z dnia [...] września 1989 r.
Zatem przedmiotowa nieruchomość w dniu 1 marca 1993 r. pozostawała w zarządzie Polskiego [...] i [...].
Następnie na podstawie zarządzenia Nr [...] Przewodniczącego Komitetu do Spraw [...] i [...] z [...] września 1993 r. nieruchomość przy ul.[...] wraz z obiektem trafostacji pozostawała w zarządzie Polskiego [...] a na podstawie zarządzenia Nr [...] Przewodniczącego Komitetu do Spraw [...] i [...] z dnia [...] listopada 1993 r. częściowo we współzarządzie Regionalnej Rozgłośni [...].
Natomiast z dniem 31 grudnia 1993 r. tj. z dniem zarejestrowania spółek Polskie [...] Spółka Akcyjna oraz Polskie [...] - Regionalna Rozgłośnia w [...] "[...]" Spółka Akcyjna przedmiotowa nieruchomość stała się z mocy prawa przedmiotem prawa użytkowania wieczystego a znajdujący się na gruncie budynek przeszedł z mocy prawa na własność Spółek.
Pismem z [...] marca 2019 r. Prezydent [...] działający w imieniu Skarbu Państwa, wniósł odwołanie od powyższej decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2019 r.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 66 ustawy - poprzez nieustalenie w decyzji warunków użytkowania wieczystego, a w konsekwencji naruszenie art. 62 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 121), dalej jako u.g.n. oraz art. 239 k.c. - poprzez nieustalenie terminu i sposobu zagospodarowania i korzystania zgodnie z celem na który nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste. Zarzucił również, że organ nie zebrał całego niezbędnego materiału dowodowego i nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.
Po rozpatrzeniu odwołania Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju decyzją nr [...] z [...] listopada 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] nr [...] z [...] marca 2019 r..
Na wstępie uzasadnienia przytoczył treść art. 66 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji wskazując, że tryb uwłaszczenia uregulowany w tym art. jest trybem szczególnym (lex specialis) w stosunku do trybu uwłaszczenia, o którym mowa w przepisie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (wcześniej art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości) - gdyż reguluje on zasady nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego przez państwową jednostkę organizacyjną "[...]".
Następnie stwierdził, iż w niniejszej sprawie zostały spełnione materialnoprawne przesłanki uwłaszczenia - bowiem niekwestionowaną okolicznością jest fakt, że 1 marca 1993 r. przedmiotowy grunt stanowił własność Skarbu Państwa oraz pozostawał w zarządzie "[...]".
Natomiast istota sporu sprowadza się do poprawności rozstrzygnięcia sformułowanego w zaskarżonej decyzji Wojewody [...] i jego kompletności.
Zdaniem skarżącego ww. decyzja nie zawiera koniecznego elementu jakim jest określenie warunków użytkowania wieczystego oraz terminu i sposobu zagospodarowania i korzystania z nieruchomości, zgodnie z celem na który nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste.
Odnosząc się do tych zarzutów Minister stwierdził, że są one niezasadne.
Ponownie podkreślił, że tryb uwłaszczenia uregulowany w art. 66 ustawy jest trybem szczególnym (lex specialis) w stosunku do trybu uwłaszczenia, o którym mowa w art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazuje on jedynie, że nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali, o których mowa w tym przepisie stwierdza się decyzją Wojewody, w której określa się również warunki użytkowania wieczystego, z zachowaniem zasad określonych w art. 236 k.c. Wspomniany zaś art. 236 k.c. określa zasady związane z ustalaniem czasu trwania użytkowania wieczystego, stanowiąc, iż oddanie gruntów Skarbu Państwa w użytkowania wieczyste następuje na okres 99 lat, w wypadkach wyjątkowych na lat 40. Zatem w przepisie art. 6 (prawidłowo 66) ustawy nie został sformułowany obowiązek określenia w decyzji administracyjnej sposobu i terminu zagospodarowania nieruchomości zgodnie z celem, na który nieruchomość gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste.
Skoro ustawodawca nie formułuje wprost obowiązku określenia w decyzji uwłaszczeniowej wydanej na podstawie art. 66 ustawy celu, na jaki nieruchomość oddana jest w użytkowanie wieczyste - to brak jest przesłanek, aby zarzucić organowi I instancji naruszenie dyspozycji tego przepisu.
Dodał, że będący postawą wydania zaskarżonej decyzji przepis art. 66 ustawy - w przeciwieństwie do przepisu art. 200 u.g.n. - nie zawiera odesłania do zasad określonych w art. 62 tej ustawy, który stanowi, że w umowie o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste ustala się sposób i termin jej zagospodarowania, w tym termin zabudowy, zgodnie z celem, na który nieruchomość gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste.
Zatem w przypadku powstania prawa użytkowania wieczystego nie w drodze umowy a z mocy prawa, w drodze decyzji administracyjnej - co ma miejsce w przedmiotowej sprawie - zasady określone w art. 62 u.g.n. powinny być stosowane odpowiednio, a nie wprost.
Poza tym trzeba uwzględnić fakt, że prawo użytkowania wieczystego w przypadku tzw. "uwłaszczenia" jest wynikiem przekształcenia z mocy samego prawa przysługującego państwowej osobie prawnej prawa zarządu gruntem Skarbu Państwa albo gruntem stanowiącym własność gminy, ze skutkiem na dzień 5 grudnia 1990 r. Istota przekształcenia prawa zarządu ex lege przesądza o tym, że prawo użytkowania wieczystego powstaje w tych okolicznościach faktycznych, jakie istnieją w dniu przekształcenia, a więc i w tym samym celu, jakiemu służyła oddana w zarząd nieruchomość.
Tym samym, na gruncie przedmiotowej sprawy nie można stwierdzić, że brak określenia w zaskarżonej decyzji Wojewody [...] warunków użytkowania wieczystego, a w szczególności celu, na jaki grunt zostaje oddany w użytkowanie wieczyste świadczy o wadliwości rozstrzygnięcia organu i instancji, skoro przepis będący podstawą prawną wydania tej decyzji nie formułuje takiego obowiązku.
Ponadto - jak wynika z analizy całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie - nieruchomość stanowiąca działkę nr [...], pozostająca w posiadaniu Polskiego [...] od 1948 r. zabudowana jest budynkiem trafostacji zasilającym budynek główny rozgłośni Polskiego [...] w energię elektryczną. Dlatego też w nie budzi wątpliwości fakt, że przedmiotowa nieruchomość wykorzystywana jest dla potrzeb rozgłośni Polskiego [...].
Podsumowując Minister stwierdził, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] jest prawidłowa i zawiera niezbędne warunki użytkowania wieczystego powstającego z mocy prawa tj. przedmiot użytkowania wieczystego, ustalenie ceny gruntu, określenie opłaty rocznej a także okres użytkowania wieczystego.
Zatem nie można zgodzić się z zarzutami odwołania - jakoby organ wojewódzki nie dokonał ustalenia terminu i sposobu zagospodarowania nieruchomości, zgodnie z celem na który nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste - bowiem w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie był do tego zobowiązany. Nie można mu również zarzucić braku wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i zaniechania zebrania niezbędnego materiału dowodowego.
Biorąc powyższe pod uwagę, Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] listopada 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2019 r.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta [...] domagając się jej uchylenia w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2019 r. naruszającej przepisy prawa,
- 2) art. 66 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2019 r. poz. 361) - poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, polegające na nieustaleniu w decyzji warunków użytkowania wieczystego,
- 3) art. 62 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 239 kodeksu cywilnego w zw. z art. 66 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji - poprzez nie określenie w decyzji sposobu zagospodarowania nieruchomości
W uzasadnieniu skargi podniósł, że decyzja wojewody wydana w trybie art. 66 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji winna odpowiadać wymogom decyzji administracyjnej i określać warunki użytkowania wieczystego nieruchomości, z zachowaniem zasad art. 235 § 1-3 k.c.
Stwierdził, ze prawo użytkowania wieczystego jest prawem celowym w tym znaczeniu, że nieruchomości gruntowe oddaje się w użytkowanie wieczyste na ściśle określony cel. Oznacza to, że użytkownik wieczysty nie może korzystać z nieruchomości w sposób dowolny, lecz wyłącznie w sposób oznaczony, zgodny z celem użytkowania wieczystego. Wskazanie celu, na jaki nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste ma doniosłe konsekwencje prawne, co do określenia zasad, na jakich obecny użytkownik wieczysty, jak również ewentualny następca prawny, będą korzystali z nieruchomości.
Ponadto precyzyjne określenie celu, na który nieruchomość oddana została w użytkowanie wieczyste umożliwia organom działającym w imieniu Skarbu Państwa prowadzenie w sposób racjonalny i efektywny szeregu postępowań m.in. w zakresie badania tytułu prawnego użytkownika wieczystego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ustalania stawki procentowej opłaty rocznej zgodnie z art. 72 u.g.n., kontrolowania wykonywania przez użytkownika wieczystego prawa użytkowania wieczystego zgodnie z warunkami na jakich nabył prawo użytkowania wieczystego, pobierania dodatkowych opłat z tytułu niezagospodarowania nieruchomości w przewidzianych terminach, jak również rozwiązania umowy użytkowania wieczystego. Wskazanie celu na jaki nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste umożliwia organom działającym za Skarb Państwa sprawowanie właściwego nadzoru nad wykonywaniem prawa użytkowania wieczystego, jak również ochronę własności państwowej.
Na zakończenie stwierdził, że zgodnie z art. 12 u.g.n. Starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej jest zobowiązany do gospodarowania nieruchomościami w sposób zgodny z zasadami prawidłowej gospodarki.
W związku z tym trudno uznać za takie gospodarowanie - przyzwolenie na istnienie w obrocie prawnym decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa użytkowania wieczystego nie wskazującej celu, na jaki nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Odniósł się też się do zarzutów zawartych w skardze - stwierdzając, iż stanowią one w istocie polemikę ze stanowiskiem zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie nie mogą prowadzić do zmiany przedmiotowego rozstrzygnięcia. Podkreślił, iż powtórna analiza całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie dała podstaw do stwierdzenia, aby organ nadzorczy naruszył w toku postępowania odwoławczego jakiekolwiek przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane po uwzględnieniu i wszechstronnej analizie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz oparte zostało na stanowisku prezentowanym w orzecznictwie zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.). sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Należy też wyjaśnić że zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron nie zażąda przeprowadzenia rozprawy - taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.
Dokonując pod tym kątem oceny Sąd uznał, że skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja, jak również decyzja organu I instancji naruszają prawo w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z [...] listopada 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2019 r. stwierdzającą nabycie z mocy prawa, z dniem 31 grudnia 1993 r. przez Polskie [...] Spółka Akcyjna w [...] cz. oraz Polskie [...] - Regionalna [...] w [...] "[...]" Spółka Akcyjna w [...] cz., prawa współużytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w [...], w dzielnicy [...], oznaczonego jako działka nr [...] oraz nabycie z mocy prawa, z dniem 31 grudnia 1993 r. przez Polskie [...] Spółka Akcyjna w [...] cz. oraz Polskie [...] - Regionalna [...] w [...] "[...]" Spółka Akcyjna w [...] cz. prawa współwłasności budynku trafostacji znajdującego się na ww. gruncie.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 66 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2019 r. poz. 361), dalej jako ustawa.
Zgodnie z jego treścią grunty stanowiące własność Skarbu Państwa, będące w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu 1 marca 1993 r., w zarządzie Polskiego [...] i [...], z dniem zarejestrowania spółek [...] Spółka Akcyjna, Polskie [...] Spółka Akcyjna oraz spółek [...] regionalnej, stają się z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego tych spółek. Nabycie użytkowania wieczystego następuje bez ustalenia pierwszej opłaty. Budynki i inne urządzenia oraz lokale znajdujące się na gruntach stanowiących własność Skarbu Państwa, będących w dniu wejścia w życie ustawy w zarządzie [...], z dniem zarejestrowania spółek stają się z mocy prawa własnością tych spółek. Nabycie własności następuje nieodpłatnie. Nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków stwierdza się decyzją wojewody. W decyzji tej określa się również warunki użytkowania wieczystego, z zachowaniem zasad określonych w art. 236 k.c.
Minister uznał, że w art. 66 ustawy nie został wprost sformułowany obowiązek określenia w decyzji administracyjnej sposobu i terminu zagospodarowania nieruchomości zgodnie z celem, na który nieruchomość gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste. Ponadto przepis ten nie zawiera odesłania do zasad określonych w art. 62 u.g.n. - który stanowi, że w umowie o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste ustala się sposób i termin jej zagospodarowania, w tym termin zabudowy, zgodnie z celem, na który nieruchomość gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste. Stwierdził zatem, że w przypadku powstania prawa użytkowania wieczystego nie w drodze umowy a z mocy prawa, w drodze decyzji administracyjnej, jak w przedmiotowej sprawie - zasady określone w art. 62 u.g.n. powinny być stosowane odpowiednio, a nie wprost.
W związku z powyższym brak określenia w decyzji Wojewody [...] warunków użytkowania wieczystego - nie świadczy o jej wadliwości, skoro przepis będący podstawą prawną wydania tej decyzji nie formułuje takiego obowiązku.
Stanowisko Ministra trzeba uznać za błędne.
Prawo użytkowania wieczystego jest prawem celowym, nieruchomości gruntowe oddaje się w użytkowanie wieczyste na ściśle określony cel - co oznacza, że użytkownik wieczysty nie może korzystać z nieruchomości w sposób dowolny, lecz wyłącznie w sposób oznaczony, zgodny z celem użytkowania wieczystego.
Ponadto wskazanie celu, na jaki nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste, umożliwia właściwym organom sprawowanie nadzoru nad wykonywaniem tego prawa.
W ocenie Sądu ww. art. 66 ustawy wyraźnie stanowi, że w decyzji tej określa się również warunki użytkowania wieczystego, z zachowaniem zasad określonych w art. 236 k.c. Zatem nakaz określenia tych warunków wynika wprost z literalnej treści tego przepisu.
W związku z powyższym takie sformułowanie tego przepisu świadczy o tym, że nie można uznać, iż ustalenie w decyzji okresu 99 lat na jaki oddaje się gruntu w użytkowanie wieczyste (czyli spełnienie obowiązku z art. 236 k.c.) - jest wypełnieniem jego normy. Ustalenie to jest tylko dopełnieniem istoty tego przepisu - nakazującego określenie warunków użytkowania wieczystego.
Kwestię użytkowania wieczystego regulują przepisy kodeksu cywilnego (art. 232-243) oraz przepisy ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
Z art. 239 k. c. wynika, że sposób korzystania z gruntu Skarbu Państwa [...] przez wieczystego użytkownika powinien być określony w umowie.
Zgodnie zaś z art. 62 u.g.n.- w umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste ustala się sposób i termin jej zagospodarowania, w tym termin zabudowy, zgodnie z celem, na który nieruchomość gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste.
Wobec powyższego oczywistym jest fakt, że cel gospodarczy użytkowania wieczystego musi być określony w umowie lub - poprzez analogię - w decyzji administracyjnej.
Skoro zatem Wojewoda [...] w swojej decyzji - wbrew literalnej treści art. 66 ustawy - nie określił warunków użytkowania wieczystego, to decyzja ta została wydana z ewidentnym naruszeniem tego przepisu. Zatem Sąd nie mógł zaaprobować stanowiska Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju utrzymującego w mocy tę nieprawidłową decyzję
Prowadząc ponownie postępowanie Wojewoda [...] uwzględni przedstawiony powyżej pogląd Sądu.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 120 w zw. z art. 119 pkt 2 oraz art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.