Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z [...] maja 2016 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] lutego 2016 r., nr [...], odmawiającą A. B. przyznania zasiłku celowego na dofinansowanie opłat za czynsz, energię elektryczną i gaz.
Z ustaleń organu wynika, że w dacie wydania decyzji przez organ I instancji A. B. przebywał w areszcie śledczym, a okres tymczasowego aresztowania orzeczony był do [...] marca 2016 r. Natomiast organ odwoławczy uzyskał informację, że tymczasowe aresztowanie zastosowano wobec skarżącego do 17 czerwca 2016 r. Z tych ustaleń wynika bezsprzecznie, że A. B. zarówno w dacie wydania decyzji przez organ I instancji, jak i w dacie orzekania przez Kolegium, przebywał w areszcie śledczym w związku z tymczasowym aresztowaniem. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej fakt tymczasowego aresztowania wyklucza możliwość przyznania świadczenia z pomocy społecznej. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że organy administracji publicznej obowiązane są go stosować i nie ma możliwości orzekania na zasadzie uznania administracyjnego.
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. A. B. wniósł o zobowiązanie organu do opłacenia od 22 grudnia 2015 r. czynszu, gazu i energii elektrycznej, związanych z mieszkaniem komunalnym, w którym Skarżący mieszkał do czasu aresztowania, tj. do 22 grudnia 2015 r. Z uwagi na przyznaną grupę inwalidzką od 2011 r. korzystał z pomocy finansowej OPS. Podał, że jest osobą samotną, a mieszkanie komunalne jest jedynym jego lokum i w sytuacji braku opłat może je stracić z powodu zadłużenia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 163 ze zm.), osobie tymczasowo aresztowanej zawiesza się prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Za okres tymczasowego aresztowania nie udziela się świadczeń. Z przepisu tego wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że osobie tymczasowo aresztowanej nie udziela się, czyli nie przyznaje się, świadczeń z pomocy społecznej, zaś już przyznane świadczenia z pomocy społecznej zawiesza się na okres tymczasowego aresztowania. Przepis ten ma charakter kategoryczny i jest obligatoryjny dla organów pomocy społecznej. Rozstrzygnięcie w zakresie świadczeń z pomocy społecznej dla osób tymczasowo aresztowanych nie zostało pozostawione uznaniu administracyjnemu, lecz uregulowane w sposób obligatoryjny, nakazujący organowi rozstrzygnięcie w przedmiocie pomocy społecznej wnioskowanej przez osoby tymczasowo aresztowane.
W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że Skarżący A. B. został tymczasowo aresztowany [...] grudnia 2015 r. i przebywał w areszcie śledczym zarówno w dacie orzekania przez organ I instancji, jak i w dacie orzekania przez organ odwoławczy i pozostawał tam nadal również w dacie wyrokowania w niniejszej sprawie przez Sąd. Stosownie więc do powołanego przepisu art. 13 ust. 2 za okres tymczasowego aresztowania nie jest możliwe przyznanie świadczeń z pomocy społecznej na uregulowanie opłat za lokal mieszkalny, w którym mieszkał do czasu aresztowania za czas jego pobytu w areszcie śledczym. Prawidłowo, więc orzekły organy obu instancji, odmawiające przyznania Skarżącemu pomocy finansowej na sfinansowanie opłat związanych z mieszkaniem komunalnym.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.