Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] oddalił skargę.
Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2016 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego oraz umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.
Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony radca prawny – A. B. W dniu 10 lutego 2017 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynęła opinia w przedmiocie braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, odpis opinii dla skarżącego oraz wniosek pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu, tj. za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, w kwocie odpowiadającej 75 % stawki wskazanej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) tj. 360 zł powiększonej o należny podatek VAT w kwocie 79,20 zł, stosownie do treści przepisu § 14 ust. 1 pkt 2 lit b) Rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (DZ.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.). Pełnomocnik oświadczył, że koszty pomocy prawnej w niniejszej sprawie nie zostały uiszczone w całości, ani w części.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 t.j.) zwanej dalej P.p.s.a. wyznaczony adwokat, radcy prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r.
w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715), które weszło w życie z dniem 2 listopada 2016 r.
W niniejszej sprawie, opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej została sporządzona w dniu 9 lutego 2017 r. i wpłynęła do Sądu w dniu 10 lutego 2017 r. (data stempla biura podawczego). Z uwagi na to, że postępowanie w drugiej instancji zainicjowane wniesioną opinią o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej zostało wszczęte po wejściu w życie ww. rozporządzenia (2 listopada 2016 r.) zastosowanie w sprawie będą miały przepisy ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r., powoływanego dalej jako "rozporządzenie".
Przepis § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stanowi, że za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka wynosi - 50 % opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam radca prawny – 75 % tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia opłaty w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja, czy też postanowienie Urzędu Patentowego - wynoszą 240 zł.
Stosownie do § 4 ust. 3 ww. rozporządzenia opłatę, o której mowa w ust. 1 i 2, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towaru i usług. Obecnie stawka ta wynosi 23 %.
W niniejszej sprawie radca prawny – A. B. został ustanowiony po wydanym przez Sąd wyroku oddalającym skargę, a zatem nie prowadził sprawy w pierwszej instancji. W ramach pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w drugiej instancji pełnomocnik sporządził i wniósł opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Zasadne jest zatem przyznanie pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia w wysokości 75 % opłaty określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia, czyli opłatę w wysokości 180 zł. Na mocy § 4 ust. 3 rozporządzenia, ustalona opłata ulega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (23 %).
W konsekwencji w radcy prawnemu – A. B. należy się wynagrodzenie w wysokości 180 zł z tytułu nieopłaconej pomoc prawnej udzielonej z urzędu oraz kwota 41,40 zł stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług – łącznie kwota 221,40 zł. Biorąc pod uwagę nakład pracy radcy prawnego uznano, że brak jest podstaw do ustalenia opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. § 4 ust. 1 rozporządzenia.
Z powyższych względów, w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a postanowiono jak w sentencji.