Uzasadnienie
Wyrażając zamiar wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2016 r., oddalającego skargę A.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie odmowy udzielenia pomocy finansowej, skarżący A.B. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego). We wniosku wskazał, że nie ma żadnego majątku, źródła dochodu, od grudnia 2015 r. utrzymywał się ze środków opieki społecznej, przyznanych mu ze względu na umiarkowany stopień inwalidztwa i niemożność podjęcia pracy. Podał, że jest osobą samotną, obecnie przebywa w areszcie śledczym i stracił zasiłek stały. Wnioskodawca wskazał, że posiada zaległości w płatnościach: czynszu (od stycznia 2016 r.), rachunków za energię elektryczną, gaz i media.
Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), natomiast w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2).
Wniosek o ustanowienie pełnomocnika procesowego – radcy prawnego - zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że skarżący jest osobą prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe w lokalu komunalnym, nie posiadającą majątku. Skarżący obecnie przebywa w areszcie śledczym i nie osiąga żadnego dochodu, zaś przed aresztowaniem nie posiadał innych źródeł dochodu niż z tytułu świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Brak majątku, w tym oszczędności, a także dochodu uzasadnia ustanowienie skarżącemu radcy prawnego z urzędu.
Umorzenie postępowania w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych jest konsekwencją stwierdzonego braku podstaw prawnych do rozpoznania wniosku o prawo pomocy w powyżej wskazanym zakresie. Skarżący żąda zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie dotyczącej postępowania z zakresu pomocy i opieki społecznej, a więc w sprawie, w której strona na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. objęta jest ustawowym zwolnieniem od kosztów sądowych. Postępowanie w sprawie zwolnienia strony od kosztów sądowych należało więc umorzyć, gdyż jego prowadzenie w tym zakresie było zbędne (art. 249 a p.p.s.a.).
Uznając zatem, że skarżący wykazał, iż nie posiada możliwości pokrycia we własnym zakresie kosztów działania pełnomocnika procesowego ustanowionego z wyboru, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.
Rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania w zakresie, w jakim dotyczyło ono zwolnienia od kosztów postępowania, podjęto na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 249a p.p.s.a. i art. 239 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.