Uzasadnienie
W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając w imieniu Ministra Finansów, na mocy upoważnienia wynikającego z § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), uznał przedstawione przez wnioskodawcę stanowisko w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie opodatkowania dochodów osoby prawnej będącej wspólnikiem spółki komandytowo – akcyjnej z tytułu otrzymywania dywidendy za nieprawidłowe.
W piśmie z dnia 1 września 2011 r. skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa zawartego w interpretacji indywidualnej z dnia [...] r.
Dyrektor Izby Skarbowej w P. w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 20 września 2011 r. stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych.
Skarżąca w skardze z dnia 18 października 2011 r. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz o zasądzenie od Ministra Finansów kosztów postępowania według norm prawem przypisanych.
Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zawiesił postępowanie sądowe. Podstawą zawieszenia była kwestia przedstawienia przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 2025/09, składowi siedmiu sędziów NSA do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne, budzące poważne wątpliwości, tj.: "Czy w stanie prawnym obowiązującym w 2008 r. przychód (dochód) spółki kapitałowej posiadającej status akcjonariusza spółki komandytowo-akcyjnej podlega opodatkowaniu w dniu otrzymania dywidendy wypłaconej akcjonariuszom na podstawie uchwały walnego zgromadzenia o podziale zysku, tj. na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. - o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.), czy też, zgodnie z zasadami określonymi w art. 5 ust. 1 i 2 i art. 25 ust. 1 u.p.d.o.p., w miesięcznych zaliczkach ?". Rozstrzygnięcie powyższego zagadnienia prawnego zdaniem Sądu miało istotne znaczenie w rozpoznawanej sprawie, co uzasadniało zawieszenie niniejszego postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Skarżąca spółka pismem z dnia 23 stycznia 2012 r. wniosła zażalenie na wskazane postanowienie. W uzasadnieniu zarzuciła naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez jego błędną wykładnię. Zdaniem spółki wadliwe jest stanowisko Sądu, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajdzie wyrażona w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podstawa prawna zawieszenia, gdyż stosunek uchwały względem niniejszej sprawy nie może być uznany jako stosunek zależności w rozumieniu wskazanego przepisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 195 § 2 p.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo.
Według wskazanego przepisu, uchylenie zaskarżonego postanowienia przez Sąd, który je wydał, jest możliwe wtedy, gdy zażalenie jest "oczywiście uzasadnione". Tak określona podstawa uchylenia wskazuje, że mogą nią być objęte zarówno przyczyny formalne, które zadecydowały o wydaniu zaskarżonego postanowienia, jak i względy merytoryczne. W każdym jednak wypadku istotne jest to, by zasadność zażalenia była "oczywista", to znaczy nie wzbudzająca wątpliwości i zauważalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy zaskarżonego postanowienia (por. postanowienie SN z 20 maja 1999 r., sygn. II UZ 58/99, OSNP 2000, Nr 15, poz. 602).
Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie zaszła przesłanka opisana we wspomnianym przepisie, ponieważ zażalenie okazało się oczywiście uzasadnione.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 postanowienia. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 225 p.p.s.a.