Uzasadnienie
W skardze na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego. W uzasadnieniu zgłoszonego wniosku o wstrzymanie skarżąca powołała się ogólnie na przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Przewidziana w procedurze sądowoadministracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.
Odstępstwa na rzecz wspomnianego wyjątku ustawodawca przewidział w przepisie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.: - dalej p.p.s.a.) stanowiąc, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonalności sąd wydaje na wniosek skarżącego, co oznacza brak podstaw prawnych do działania w tym postępowaniu przez sąd z urzędu. Dyrektywę tę należy interpretować szeroko, tj. jako odnoszącą się nie tylko do wnioskowego trybu wszczynania omawianego postępowania, ale również, jako zwalniającą sąd z poszukiwania z urzędu ewentualnego ryzyka następstw o jakich mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak podkreśla się w orzecznictwie, argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (czynności) musi w sposób przekonujący wskazywać na konkretne relacje pomiędzy brakiem wstrzymania wykonania tego aktu (czynności), a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 296/14, LEX nr 1447312). Nie wystarczy zatem ograniczenie się we wniosku do powołania treści przepisu (samego tylko powołania przesłanek), albowiem uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń, świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II FZ 763/14, LEX nr 1470059).
W stanie faktycznym sprawy, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca ogólnie powołała się na przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., nie konkretyzując, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji miałoby rzutować na sytuację skarżącej w kontekście niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub niepowetowanych skutków.
Tak zredagowany wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie mógł zasługiwać na uwzględnienie, albowiem, skarżąca nie uprawdopodobniła w nim ryzyka następstw o jakich mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak już zostało podkreślone, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu nie może sprowadzać się tylko do samych twierdzeń strony o takich właśnie skutkach, a rzeczą wnioskodawcy jest dostarczenie w tym zakresie odpowiednich dokumentów, na podstawie których można by ustalić realny wpływ zaskarżonej decyzji na sytuację majątkową strony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II OZ 994/13, LEX nr 1447324). Uzupełniająco należy wyjaśnić (jakkolwiek treść wniosku tych okoliczności nie rozwija), że zarówno sama wysokość zobowiązania podatkowego jaka wynika z zaskarżonej decyzji, jak i trudna sytuacja materialna wnioskodawcy (w stopniu uzasadniającym przyznanie prawa pomocy) nie przesądzają o zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli wnioskodawca nie uprawdopodobni niebezpieczeństwa wystąpienia w tych okolicznościach przesłanki wystąpienia niebezpieczeństwa znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
W kontekście tym podnieść należy, że przesłanki przyznania prawa pomocy nie są tożsame z przesłankami wstrzymania wykonalności (te ostatnie mają bardziej "nadzwyczajny" charakter). Sama zatem okoliczność, że skarżącej zostało przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (fakt znany Sądowi z urzędu), przy - jak podkreślono - ogólnikowym uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie, nie stanowi sytuacji, która sama z siebie uzasadniałaby objęcie wnioskodawcy tymczasową ochroną w postaci wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym postanowił jak w sentencji.