Uzasadnienie
Skarżący (ur. w 1955 r.) wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata wskazując w uzasadnieniu wniosku, że przemawia za tym jego sytuacja życiowa i materialna. Zaznaczył też, że nie ma wykształcenia prawniczego.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie, posiada udział w połowie mieszkania, które zajmuje, poza tym nie dysponuje żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej 5.000 zł. Miesięcznie ponosi wydatki na utrzymanie mieszkania (czynsz, prąd, gaz) w łącznej kwocie około 330 zł i na telefon 12 zł. Koszty te pokrywa rodzina. Zaznaczył, że żywi się u siostry albo u córki, prawnie robi u córki. Nie spłaca kredytów.
W wyniku wezwania do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów wnioskodawca oświadczył nadto, że jedynymi środkami utrzymania jest pomoc rodziny (siostra i córka), która zapewnia wyżywienie i opłaca rachunki. Wnioskodawca nie korzysta ze wsparcia Pomocy Społecznej.
Do pisma załączona została kopia zaświadczenia z 16 maja 2016 r. o statusie skarżącego jako bezrobotnego od 8 listopada 2011 r., bez prawa do zasiłku.
Mając na uwadze powyższe, przedmiotowy wniosek należało ocenić jako zasadny. Podstawą prawną rozpoznania wniosku jest regulacja zawarta w art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu, a więc w zakresie całkowitym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W ocenie referendarza sądowego, powyższe okoliczności zostały wykazane. Za przyznaniem prawa pomocy w zakresie całkowitym przemawia fakt, że wnioskodawca nie posiada żadnych dochodów – korzysta tylko i wyłącznie z pomocy rodziny. Od kilku lat jest też bezrobotny. Mając na uwadze wiek (61 lat), z pewnością trudno mu znaleźć zatrudnienie. Nie dysponuje też majątkiem, z którego mógłby pozyskać środki pieniężne.
W związku z tym postanowiono jak w sentencji, na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1, art. 249a oraz 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a.