Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2016 r., przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika J. M. został wyznaczony adw. M. K., który zastępował skarżącego przed tutejszym Sądem.
Na rozprawie w dniu 4 października 2016 r. aplikant adwokacki, występujący jako substytut wyznaczonego pełnomocnika, wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oświadczając, że koszty te nie zostały przyznane w całości ani w części.
Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W pierwszej kolejności powołać trzeba przepisy przejściowe i końcowe rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Na podstawie § 23 rozporządzenie to weszło w życie z dniem 5 listopada 2016 r., przy czym zgodnie z § 22, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W niniejszej sprawie postępowanie w pierwszej instancji wszczęte zostało jeszcze pod rządami poprzednio obowiązującego rozporządzenia i zakończyło się wyrokiem wydanym 4 października 2016 r. W związku tym stawkę wynagrodzenia za zastępowanie strony skarżącej przed tutejszym Sądem określają dotychczasowe przepisy.
Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji:
- a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę maksymalną obliczoną na podstawie § 8,
- b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 1200 zł,
- c) w innej sprawie - 480 zł.
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia było postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W tym stanie rzeczy w sprawie opłatę maksymalną za udzieloną pomoc prawną określa § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia i wynosi ona 480 zł.
Co za tym idzie, działającemu w niniejszej sprawie pełnomocnikowi z urzędu przyznać należało wynagrodzenie w powyższej kwocie, która podlega podwyższeniu o kwotę 110,40 zł, stanowiącą wartość podatku od towarów i usług według stawki 23% - na podstawie § 4 ust. 3 rozporządzenia.
Końcowo wyjaśnić wypada, że wniosek co do kosztów pomocy prawnej został źle sformułowany – do protokołu rozprawy wniesiono bowiem o zwrot kosztów postępowania sądowego. Należą do nich koszty sądowe oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika, ale tylko takie, które strona już poniosła (art. 205 § 2 p.p.s.a.). We wniosku pełnomocnika z urzędu winno być natomiast sformułowane żądanie przyznania kosztów (wynagrodzenia) pomocy prawnej, która nie została jeszcze opłacona.
W niniejszej sprawie referendarz przychylił się do przedmiotowego wniosku tylko z uwagi na zawarcie wraz z nim oświadczenia, że koszty te nie zostały pełnomocnikowi opłacone.
Wobec tego postanowiono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów rozporządzenia oraz art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.