Uzasadnienie
W sprawie, prawomocnym postanowieniem z dnia 11 lipca 2016 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej D. P. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, odmówił natomiast przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Następnie, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 7 września 2016 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Na skutek ww. wezwania, skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 23 listopada 2016 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie zainicjowane kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy uznając, że podana tam sytuacja nie uległa istotnej zmianie mogącej uzasadniać przyznanie prawa pomocy również w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Wobec powyższego, pełnomocnikowi skarżącej został doręczony w dniu 31 stycznia 2017 r. odpis ww. prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 7 września 2016 r., celem jego wykonania.
W odpowiedzi na to wezwanie, został złożony kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, po którego rozpoznaniu, referendarz sądowy postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2017 r. umorzył postępowanie, gdyż skarżąca nie wykazała okoliczności, które uzasadniałyby zmianę uprzedniego, prawomocnego rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy.
Odpis tego postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 25 kwietnia 2017 r.
W sporządzonym przez skarżącą osobiście piśmie wniesionym w dniu 11 maja 2017 r., skarżąca zakwestionowała ww. postanowienie referendarza sądowego z 10 kwietnia 2017 r. Sprzeciw został odrzucony postanowieniem z dnia 29 maja 2017 r., z uwagi na jego wniesienie po terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
W świetle art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W świetle § 3 cytowanego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Po uprawomocnieniu się rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy (nie przyznano skarżącej zwolnienia od kosztów sądowych), pełnomocnik skarżącej został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, zgodnie z prawomocnym zarządzeniem z dnia 7 września 2016 r. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi w dniu 31 stycznia 2017 r., a zatem termin do wykonania wezwania upłynął bezskutecznie w dniu 7 lutego 2017 r. Zamiast wpływu kwoty wpisu, Sąd odnotował wpływ kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Tymczasem, co należy podkreślić, na bieg terminu do uiszczenia wpisu sądowego nie mógł mieć wpływu ponowny wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych. Kwestia zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych była już rozstrzygnięta prawomocnym postanowieniem referendarza.
Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, prawomocne rozstrzygnięcie kwestii prawa pomocy posiada również moc wiążącą wobec sądu, który je wydał. W takiej sytuacji kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonany w terminie określonym w wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie wywiera wpływu na bieg terminu określonego w art. 220 p.p.s.a. Inne rozumienie powyższego uregulowania dawałoby stronom postępowania możliwość nieograniczonego w czasie przewlekania postępowania sądowoadministracyjnego poprzez składanie kolejnych wniosków o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienia NSA z 23 marca 2009 r. I FZ 60/09; z 11 stycznia 2008 r. II FZ 616/07; z 7 kwietnia 2016 r. II FZ 135/16 oraz postanowienie WSA w Poznaniu z 20 stycznia 2016 r. I SA/Po 1403/15; publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tej sytuacji należy przyjąć, że pomimo upływu wyznaczonego terminu w dniu 7 lutego 2017r., wpis nie został uiszczony.
W tym stanie rzeczy, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym Sąd postanowił jak w sentencji.