Uzasadnienie
Pismem nadanym listem poleconym w placówce operatora wyznaczonego w dniu 30 marca 2012 r. (według datownika na kopercie), pełnomocnik skarżącego – T. K. (matka skarżącego) wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: WSA) we Wrocławiu, na opisaną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. W treści skargi pełnomocnik strony zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę, organ podatkowy wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie, gdyby Sąd przychylił się do wniosku strony o przywrócenie terminu.
Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił stronie przywrócenia terminu do złożenia skargi. W terminie ustawowym do złożenia zażalenia strona nie zaskarżyła ww. postanowienia Sądu.
W dniu 27 kwietnia 2015 r. WSA we Wrocławiu odrzucił skargę skarżącego z uwagi na wniesienie jej po ustawowym terminie. Na to postanowienia matka skarżącego, jako pełnomocnik strony, wniosła skargę kasacyjną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Działając w ramach uprawnień z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd uznał, że skarga kasacyjna podlega odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność.
Zgodnie z brzmieniem art. 175 § 1 i § 3 p.p.s.a., skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, a w sprawach obowiązków podatkowych i w sprawach własności przemysłowej może być sporządzona także przez odpowiednio doradcę podatkowego i rzecznika patentowego. Z obowiązku tego zwolnione są jedynie osoby enumeratywnie wyliczone w § 2 cyt. przepisu, tj. sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem. Przepisu art. 175 § 1 p.p.s.a. nie stosuje się również, gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Sporządzenie natomiast skargi kasacyjnej z naruszeniem art. 175 § 1–3 p.p.s.a. jest brakiem kasacji, który nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 p.p.s.a. i powoduje konieczność jej odrzucenia na podstawie art. 178 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej (por. przykładowo postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl).
Jak wynika z akt sprawy, T. K., działająca w niniejszej sprawie jako pełnomocnik skarżącego, została prawidłowo pouczona o prawie, terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej, w szczególności zaś o konieczności sporządzenia jej przez profesjonalnego pełnomocnika. Pomimo takiego pouczenia, skarga kasacyjna została sporządzona i wniesiona przez nieprofesjonalnego pełnomocnika, tj. matkę skarżącego. Jednocześnie trzeba zauważyć, że T. K. nie wykazała, iż należy do podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi kasacyjnej, w rozumieniu art. 175 § 1–3 p.p.s.a.
Na marginesie należy dodać, że w sprawie został ustanowiony dla skarżącego – w ramach prawa pomocy – pełnomocnik z urzędu – adw. T. L., któremu Sąd doręczył odpis postanowienia z dnia 27 kwietnia 2015 r. o odrzuceniu skargi. Do chwili orzekania przez tutejszy Sąd ww. pełnomocnik nie wniósł jednak skargi kasacyjnej.
Okoliczność ta skutkowała uznaniem takiej skargi kasacyjnej za niedopuszczalną, co z kolei obligowało Sąd do jej odrzucenia, o czym – na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 p.p.s.a. – orzeczono w sentencji postanowienia.