Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia [...] r. Sąd wezwał skarżącą do uzupełnienia braku skargi poprzez uiszczenie wymaganego wpisu sądowego w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od doręczenia wraz z pouczeniem (pkt 5 pouczenia) o możliwości złożenia w tym terminie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitego lub częściowego zwolnienia od kosztów sądowych.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, w/w zarządzenie zostało doręczone skarżącej osobiście w dniu [...] r.
Zgodnie z pouczeniem, wyznaczony stronie siedmiodniowy termin do opłacenia skargi, bądź złożenia wniosku w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych rozpoczął swój bieg w dniu [...] r. i upływał w dniu [...] r.
Tymczasem, jak to wynika z przedstawionego przez skarżącą – na wezwanie Sądu- zwrotnego potwierdzenia odbioru w/w przesyłki, skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych w dniu [...] r., a zatem dzień po terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej u.p.s.a.).
Zgodnie z powołanym przepisem, skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd.
Powołany przepis znajduje zastosowanie w trzech przypadkach. Po pierwsze, w sytuacji gdy strona wezwana do uiszczenia wpisu nie uiści jego pomimo wezwania a jednocześnie nie zgłosi w tym terminie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, po drugie, gdy wezwanie to okaże się bezskuteczne po odmownym rozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, wreszcie po trzecie, gdy skarga nie została opłacona a jednocześnie nie został rozpoznany - złożony na tym etapie - wniosek strony o przyznanie prawa pomocy z uwagi na jego złożenie już po upływie 7-dniowego terminu do opłacenia skargi. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Skarżąca, na etapie wezwania do opłacenia skargi złożyła bowiem co prawda wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, ale wniosła go uchybieniem 7-dniowego terminu do opłacenia skargi, co, w przypadku dochowania tego terminu miało by ten skutek procesowy, że bieg terminu do opłacenia skargi został by przerwany, a w konsekwencji, uchroniłby stronę przed negatywnymi konsekwencjami w postaci odrzucenia skargi z powodu jej nieopłacenia, przynajmniej do czasu rozpoznania wniosku w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych.
Stanowisko to jest powszechnie aprobowane w orzecznictwie gdzie podkreśla się, że jeżeli strona po doręczeniu jej wezwania do uiszczenia opłaty sądowej, ale przed upływem siedmiodniowego terminu, złoży wniosek o zwolnienie jej od kosztów sądowych, pierwotne wezwanie traci aktualność; gdy nastąpi odmowa zwolnienia, wezwanie powinno być powtórzone po uprawomocnieniu się odmowy (por. postanowienie NSA z dnia 26 kwietnia 2005 r., sygn. akt II FZ 125/05 ONSAiWSA 2006/1/12 oraz postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 114/07).
A contrario, złożenie wniosku w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych po upływie 7-dniowego terminu do opłacenia skargi skutkuje stwierdzeniem, iż bieg tego terminu jako nieprzerwany upłynął bezskutecznie powodując w konsekwencji, iż skarga nie została opłacona w terminie wyznaczonym w wezwaniu Sądu.
Mając na uwadze wskazane okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie dyspozycji art. 220 § 3 u.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.