Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 maja 2013 r. J. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie odstąpienia od żądania zwrotu bonifikaty udzielonej przy zakupie mieszkania komunalnego.
Na podstawie akt sprawy ustalono, że pismem z dnia 30 września 2012 r. J. O. wniosła o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie odstąpienia w trybie art. 68 ust. 2c ustawy o gospodarce nieruchomościami od żądania zwrotu bonifikaty udzielonej przy zakupie lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w W. przy ul. [...].
Pismem z dnia 21 stycznia 2013 r. Biuro Polityki Lokalowej Urzędu W. poinformowało o braku podstaw do wydania decyzji administracyjnej.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało zażalenie J. O. na bezczynność Prezydenta W. w rozpoznaniu wniosku z dnia 30 września 2012 r. za bezzasadne.
Odpowiadając na przedmiotową skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarga nie dotyczy działalności organów administracji podlegającej kontroli sądowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej ppsa) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej ustawy, tj. w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Wniesienie skargi na bezczynność jest przy tym uzasadnione nie tylko przypadkiem niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także przypadkiem odmowy wydania aktu o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a (decyzja, postanowienie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, interpretacje podatkowe), mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku.
Tymczasem bezczynność Prezydenta W., objęta skargą, ma dotyczyć nierozpatrzenia przez organ wniosku J. O. o odstąpienie od żądania zwrotu bonifikaty udzielonej na zakup lokalu mieszkalnego. Zasady gospodarowania przez gminę nieruchomościami wchodzącymi w skład gminnych zasobów nieruchomości, w szczególności rozporządzania nimi, określa ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Treść przepisu art. 68 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami daje organowi wykonawczemu jednostki samorządu terytorialnego (art. 4 pkt 9 ustawy) uprawnienia do zastosowania bonifikaty przy sprzedaży nieruchomości, określając przypadki kiedy bonifikata może być zastosowana i warunki, które muszą być zachowane, aby można było jej udzielić (zgoda właściwych organów). Postanowienia art. 68 określają zarówno przypadki i warunki udzielania bonifikaty, jak i przypadki kiedy może mieć miejsce zwrot tej bonifikaty.
W ocenie Sądu przepis art. 68 ustawy zawiera kompletną regulację w zakresie udzielania i żądania zwrotu bonifikaty. Zarówno udzielenie bonifikaty jak i jej zwrot są wynikiem autonomicznego rozstrzygnięcia uprawnionych organów. W istocie więc to właściciel nieruchomości (w przypadku gminy – organ wykonawczy gminy, po uzyskaniu wcześniej zgody rady gminy) decyduje o tym, czy żądać zwrotu udzielonej bonifikaty. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ww. ustawy rozporządzanie nieruchomościami gminy odbywa się, co do zasady, poprzez dokonywanie czynności o charakterze cywilnym, takie jak sprzedaż, zamiana, dzierżawa, najem itp. Organ gminy, rozporządzając nieruchomościami, działa więc jako podmiot stosunków cywilnoprawnych, a nie organ władzy publicznej. Oznacza to, że sprawy dotyczące rozporządzania nieruchomościami (w tym również orzekanie o odstąpieniu od żądania zwrotu bonifikaty) przez jednostkę samorządu terytorialnego nie są sprawami z zakresu administracji publicznej (administracyjnymi) i rozstrzygnięcia w tym przedmiocie bądź brak czynności organu nie podlegają ocenie sądu administracyjnego od żądania zwrotu bonifikaty udzielonej przy zakupie mieszkania komunalnego.
Pogląd ten jest niekwestionowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. post. WSA w Białymstoku II SA/Bk 286/06, publ. LEX nr 192858, post. NSA z dnia 4 marca 2003 r., sygn. akt II SAB/Kr 151/01, publ. OSP 2004/6/72 post. WSA w Białymstoku z dnia 6 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 286/06, publ. LEX nr 192858).
Należy zauważyć, że wyrokiem z dnia [...] września 2011 r., sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w [...] oddalił powództwo skarżącej skierowane przeciwko Miastu W. o nakazanie złożenia oświadczenia woli o odstąpieniu od żądania zwrotu bonifikaty. Apelacja skarżącej od tego wyroku została oddalona.
Mając na względzie przedstawioną powyżej argumentację uznać zatem należało, że skarga ta dotyczy bezczynności organu administracji publicznej w zakresie czynności cywilnoprawnej, a nie bezczynności w podjęciu aktu lub czynności administracyjnej.
Skoro zatem skarga wniesiona w niniejszej sprawie, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., nie dotyczy żadnego z przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a P.p.s.a., a żaden z przepisów ustaw szczególnych nie przewiduje w tym zakresie kontroli sądów administracyjnych, uznać należało, że sąd administracyjny nie jest właściwy do orzekania w niniejszej sprawie, gdyż przedstawiony przez skarżącą spór na tym etapie ma charakter cywilnoprawny.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.