Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 kwietnia 2014 r. Fabryka Maszyn i Odlewów Żeliwnych "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] reprezentowana przez adwokata G. E. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Gospodarki w przedmiocie doręczenia decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], utrzymującej w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...], nie stwierdzającej nieważności orzeczenia nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1949 r. w sprawie przejęcia przedsiębiorstw na własność Państwa, w części dotyczącej przedsiębiorstwa: Fabryka Maszyn i Odlewów Żelaznych "[...]"[...], ul. [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadku:
- 1. decyzji administracyjnych;
- 2. postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty;
- 3. postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4. innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a. pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.
Wskazać należy, że zarzut bezczynności formułowany w skardze do sądu administracyjnego może dotyczyć wyłącznie przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., a zatem tych aktów i czynności, składających się na działalność administracji publicznej, które są zaskarżalne i podlegają kontroli sądu administracyjnego.
Zdaniem Sądu czynność doręczenia orzeczenia nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a P.p.s.a. Nie stanowi też czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Ten ostatni przepis odnosi się bowiem do działań materialno-technicznych organu, wywołujących określone tam skutki prawne.
Czynność doręczenia, o której mowa w art. 109 k.p.a. nie jest żadną z form wyżej wymienionych. Niewątpliwie czynność ta nie przyznaje, nie stwierdza nie uznaje uprawnienia lub obowiązku, gdyż fakt doręczenia ma jedynie ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia odwołania. Doręczenia nie można przy tym utożsamiać z wydaniem decyzji.
Prawidłowość doręczenia może być oceniana w toku postępowania odwoławczego. Może być też przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności danego aktu. Niewykonanie takiej czynności nie jest natomiast bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Nie podlega zatem kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi, o jakiej mowa w tym przepisie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1788/12, z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 1194/12, z 19 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 438/08, z 18 października 2006 r., sygn. akt II OSK 1360/06, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W świetle powyższych rozważań, nie budzi wątpliwości Sądu, że czynność doręczenia decyzji nie jest czynnością z zakresu administracji, podlegającą kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji postanowienia.