Uzasadnienie
Pismem z 5 października 2019 r. M. Z., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], ozn. hip. [...].
Uprzednio wyrokiem z 29 maja 2018 r., sygn. akt I SAB/Wa 141/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. Z. i K. Z. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie użytkowania wieczystego do nieruchomości [...]: w pkt 1) zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] – w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; w pkt 2) stwierdził, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 3) orzekł o zwrocie kosztów postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej jako p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Sytuacja, o której mowa w powołanym przepisie, zachodzi wówczas, gdy wcześniej złożona skarga, w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami, jest rozpoznawana merytorycznie lub nastąpiło już wcześniejsze merytoryczne prawomocne rozpoznanie skargi (res iudicata), w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami. Przy ustalaniu tożsamości sprawy należy brać pod uwagę element podmiotowy i przedmiotowy, przy czym tożsamość podmiotowa, to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej.
Stąd badając, czy wskazana zasada została naruszona, sąd administracyjny analizuje: co jest przedmiotem sprawy i jakie występują strony. Jeżeli dojdzie do przekonania, że sprawa "o to samo" między tymi samymi stronami została już rozstrzygnięta, zobowiązany jest do odrzucenia skargi (por. postanowienie NSA z 3 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 387/11 oraz postanowienie NSA z 28 lipca 2017 r. sygn. akt I OZ 1133/17; dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt I SAB/Wa 141/18, po rozpoznaniu skargi M. Z. i K. Z. zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] – w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Wyrok ten stał się prawomocny od dnia 9 sierpnia 2018 r.
Z treści powołanego wyroku wynika, że przedmiotem kontroli Sądu była bezczynność Prezydenta [...] w rozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do opisanej wyżej nieruchomości. Natomiast przedmiotem obecnie rozpoznawanej sprawy jest skarga M. Z. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania tego samego wniosku dotyczącego tej samej nieruchomości i złożonego przez tą samą osobę. Przedmiot obu spraw jest zatem tożsamy.
Ponadto zauważyć należy, że zarówno w sprawie I SAB/Wa 141/18, jak i w obecnie rozpoznawanej sprawie zachodzi tożsamość podmiotowa, gdyż podmiotem prawa i obowiązków był organ – Prezydent [...] oraz skarżąca - M. Z. Z powyższego wynika, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność jest tożsama zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym, ze skargą rozpoznaną powyższym prawomocnym wyrokiem z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt
I SAB/Wa 141/18. Sprawa taka została już więc prawomocnie osądzona.
Zaznaczyć należy, że w myśl z art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Podkreślenia wymaga, że to właśnie w tym postępowaniu Sąd ocenia, czy po wydaniu wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organ załatwił sprawę, czy też wciąż pozostaje bezczynny lub w dalszym ciągu przewlekle prowadzi sprawę. Jednocześnie Sąd uwzględniając skargę w tym przedmiocie ocenia, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, po wydaniu wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 19 października 2018 r., sygn. akt I OZ 965/18, stwierdził, że w przypadku wydania prawomocnego wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, w tej samej sprawie nie jest dopuszczalne kierowanie kolejnych skarg na bezczynność bądź przewlekłość; opieszałość organu podlega natomiast skardze w trybie art. 154 p.p.s.a. na niewykonanie wyroku sądu.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., postanowił sentencji. O zwrocie wpis od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
- - ---------------------- 3