Uzasadnienie
W dniu 8 października 2012 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga A. G., M. P. i A. P. na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia.
Wezwaniami uznanymi za skutecznie doręczone z dniem 30 stycznia 2013 r. (k.30, k.28, k.
27) Sąd wezwał skarżących o nadesłanie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi informacji, czy skierowali przed wniesieniem skargi do Sądu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, w trybie art. 37 § 1 kpa oraz o ewentualne nadesłanie kopii tego wezwania.
Termin do udzielenia informacji oraz do ewentualnego nadesłania kopii wezwania upłynął z dniem 6 lutego 2013 r.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący A. G. przesłał pismo z dnia [...] lipca 2012 r. (zatytułowane "monit"), którego adresatem jest Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Skarżący pismem tym zwrócił się do organu o podanie terminu zakończenia postępowania. Skarżący zaznaczył także, że podany przez Ministra w piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r. termin zakończenia sprawy do dnia [...] kwietnia 2012 r. został już znacznie przekroczony. Dalej skarżący podniósł, że zwrócił się do organu o zajęcie stanowiska i podanie przyczyn opóźnienia. Z kolei pomimo upływu terminu zakreślonego przez Sąd skarżące – M. P. i A. P. nie odpowiedziały na wezwanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Podkreślić należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej "p.p.s.a."), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OSK 1401/08 (Lex Omega nr 466382) brak w aktach organu dokumentu świadczącego o wyczerpaniu przez skarżącego środków zaskarżenia stanowi podstawę do wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a.
W przypadku skarg na bezczynność organu wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r., nadanym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 6, poz.
18) na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Jak wynika z analizy akt rozpoznawanej sprawy skarżący A. G. przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia wyczerpał tryb przewidzianego w art. 37 § 1 kpa – wystąpił do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. A zatem jego skarga jest dopuszczalna. Z kolei skarżące M. P. i A. P. pomimo wezwania nie uzupełniły w terminie braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dokumentu świadczącego o wyczerpaniu środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi, tym samym ich skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji