Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt I SO/Wa 4/12 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał Z. G. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. W następstwie powyższego Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu adwokata D. K. Podkreślić również należy, że zarówno rozpoznanie wniosku, jak i wyznaczenie pełnomocnika z urzędu nastąpiło jeszcze przed wniesieniem przez skarżącego skargi do sądu.
W dniu 11 czerwca 2012 r., adwokat D. K. zwrócił się zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego informując, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości ani w części. Dodał, że w sprawie podejmował następujące czynności: przeglądał akta postępowania, wielokrotnie kontaktował się z klientem.
W ocenie referendarza sądowego zgłoszony wniosek jest przedwczesny i podlega oddaleniu.
Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) regulujący kwestie zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego stanowi generalną regułę w myśl której wymienionym w tym unormowaniu pełnomocnikom, w tym adwokatowi, należy się wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną świadczoną z urzędu. Unormowanie to nie zawiera jednak postanowień dotyczących zasad orzekania w tej materii. Dlatego w tym zakresie należy odwołać się do regulacji mających za przedmiot orzekanie o kosztach postępowania. Jest to uzasadnione szczególnie tym, że wynagrodzenie fachowego pełnomocnika wchodzi w zakres kosztów postępowania - o czym przesądza art. 205 § 2 p.p.s.a. Zatem per analogiam taki sam status posiadać musi wydatek ponoszony przez Skarb Państwa w zastępstwie za stronę korzystającą z prawa pomocy. Zasady zwrotu kosztów postępowania uregulowane zostały w rozdziale 1 Działu V p.p.s.a. (art. 199 - 210).
Z unormowań tych wynika, że prawodawca przewidział możliwość orzekania o kosztach w orzeczeniu uwzględniającym skargę lub określonym w art. 201, 203 i 204. Tym samym brak jest podstaw do orzekania o kosztach w innych niż wymienione w art. 209 p.p.s.a. orzeczeniach kończących postępowanie w danej instancji. Powyższe stanowi bowiem wyraz zasady koncentracji kosztów postępowania.
Odnosząc powyższe unormowania do trybu i zasad wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy należy stwierdzić, że również koszty nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu winny być rozliczone dopiero w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji. (por. również postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2010 r. sygn. akt I FZ 154/10, lex nr 740720, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I FSK 511/10. lex nr 658289).
Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie nie zapadło jeszcze żadne z orzeczeń wymienionych w art. 209 p.p.s.a. W związku z powyższym, na obecnym etapie postępowania sądowego zgłoszony przez adwokata D. K. wniosek z dnia 5 czerwca 2012 r., jest przedwczesny.
W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.