Uzasadnienie
Prezydent M. I., działając na podstawie art. 17, art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 390 ze zm., w skrócie "u.ś.r.") decyzją z dnia [...] lipca 2023 r., nr [...] odmowie M. M. (tj. Skarżącej) przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wnioskowanego na niepełnosprawnego w stopniu znacznym ojca - J. K..
Prezydent ustalił, że J. K. mieszka z byłą żona I. K. i synem M. K.. Po mieszkaniu porusza się przy pomocy balkonika, jest po udarze pnia mózgu, ma niedowład prawostronny, stan otępienia, nadciśnienie i cukrzycę oraz wymaga stałej opieki we wszystkich czynnościach dnia codziennego. Skarżąca sama sprawuje nad ojcem stałą, permanentną i regularną opiekę. W związku z chorobą ojca i pogarszającym się jego stanem zdrowia Skarżąca nie może podjąć żadnego zatrudnienia. Była zatrudniona do [...] kwietnia 2022 r.
Podjętą w tej sytuacji odmowę przyznania świadczenia Prezydent uzasadnił treścią art. 17 ust. 1b u.ś.r., tj. tym, że niepełnosprawność ojca Skarżącej nie powstała nie później, niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Prezydent stwierdził bowiem, iż z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w I. z [...] maja 2023 r. nr [...] wynika, że ustalony znaczny stopień niepełnosprawności J. K. datuje się od [...] maja 2023 r. Jednakże w orzeczeniu tym nie określono od kiedy istnieje niepełnosprawność, o czym świadczy zapis w pkt IV "nie da się ustalić".
W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca zarzuciła organowi pierwszej instancji wydanie decyzji z naruszeniem prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędne zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 1b pkt 1 i 2 u.ś.r. bez uwzględnienia okoliczności, iż na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 7 oraz art. 190 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Ponadto odwołująca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 oraz art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, poprzez przyjęcie, iż sam fakt zwrócenia się z przedmiotowym wnioskiem przez opiekuna dorosłej osoby wymagającej opieki, skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnienie słusznego interesu strony.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu odwoławczym, decyzją z [...] sierpnia 2023 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Powołując się na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt K 38/13 (Dziennik Ustaw z dnia 23 października 2014 r., poz. 1443) Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji błędnie uznał, iż wynikająca z art. 17 ust. 1b u.ś.r. przesłanka w postaci daty powstania niepełnosprawności może być podstawą odmowy przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym ojcem. Zdaniem organu w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, należy dokonywać z pominięciem tego kryterium, dlatego też, odmowa przyznania świadczenia, przez organ pierwszej instancji, na podstawie art. 17 ust. 1b u.ś.r. - z uwagi na to, że niezdolność do samodzielnej egzystencji chorego ojca strony istnieje od 68. roku życia - jest nieprawidłowa.
Niemniej jednak Kolegium uznało, iż Skarżąca nie spełnia wszystkich warunków ustawowych uprawniających do przyznania wnioskowanego świadczenia, gdyż z przywołanych przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych wynika, że podstawowym wymogiem do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub powodującej konieczność zrezygnowania z pracy. Świadczenie to bowiem ma być rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga, przy czym świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Nie może być ono traktowane jako zastępcze źródło dochodu. Opieka musi być stała, permanentna i regularna, a także sprawowana w takim zakresie, który wyklucza możliwość jednoczesnego wykonywania pracy.
W ocenie Kolegium chodzi więc o ustalenie, że opiekun musi być stale dyspozycyjny dla osoby niepełnosprawnej, czy też zajęcia związane z opieką może realizować w przypadku podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w rozumieniu art. 3 pkt 22 ustawy.
Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy Kolegium wskazało, iż z materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie wynika, że Skarżąca zrezygnowała i nie podejmuje zatrudnienia od [...] kwietnia 2022 r., co potwierdziła właściwym świadectwem pracy. Jak wynika z ustaleń pracownika socjalnego Skarżąca sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym ojcem: odwiedza chorego ojca minimum dwa razy dziennie celem pomocy w takich czynnościach jak: czynności higieniczne, przygotowanie posiłków, podanie leków, dokonanie zakupów, załatwienie spraw urzędowych, czy też posprzątanie mieszkania. Pracownik socjalny wskazał, iż ojciec Skarżącej porusza się samodzielnie (z trudnościami) w obrębie mieszkania. Prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe oraz zamieszkuje w jednym lokalu z byłą małżonką oraz synem, którzy nie zobowiązali się do świadczenia pomocy na rzecz niepełnosprawnego.
Ojciec Skarżącej w oświadczeniu z dnia [...] lipca 2023 r. potwierdził sprawowanie nad nim opieki przez córkę. Wskazał również, iż samodzielnie spożywa posiłki, dokonuje czynności higienicznych oraz potrafi się samodzielnie poruszać i ubrać. Wszystkie wykonywane czynności zależą od aktualnego samopoczucia osoby wymagającej opieki.
Ponadto Skarżąca w oświadczeniu z [...] lipca 2023 r. wskazała, że nie jest w stanie podjąć jakiegokolwiek zatrudnienia ze względu na konieczność podawania dwa razy dziennie posiłków oraz leków, jak i pomocy w utrzymaniu porannej i wieczornej toalety swojemu niepełnosprawnemu ojcu. Powyższe zostało również wykazane przez Skarżącą [...] lipca 2023 r. w opisie czynności wykonywanych podczas opieki nad niepełnosprawnym ojcem. Częstotliwość opieki świadczonej przez Skarżącą sprowadza się do dwukrotnej pomocy m.in. w utrzymaniu odpowiedniej higieny osobistej, przygotowaniu ubrań i ubierania oraz przygotowaniu i podaniu posiłków. Pozostałe czynności wykonywane są raz dziennie lub w razie potrzeby.
Zdaniem Kolegium wynika z tego, że świadczona przez Skarżącą opieka nad niepełnosprawnym ojcem jest opieką tylko przez część doby, zatem sporadyczną, a więc nie jest to w ocenie organu permanentny stan, który wymaga stałej opieki Skarżącej nad niepełnosprawnym ojcem.
Mając powyższe na uwadze, w ocenie Kolegium, zebrany w sprawie materiał dowodowy jest w pełni wystarczający dla stwierdzenia, że pomiędzy sprawowaną przez Skarżącą opieką nad ojcem, a niepodejmowaniem przez nią zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, nie istnieje wymagany art. 17 ust. 1 u.ś.r. związek, zatem brak jest podstaw do przyznania wnioskodawczyni świadczenia pielęgnacyjnego.
W skardze do Sądu M. M. wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy i dokonanie błędnej wykładni przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. poprzez:
- - zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez Organ, że brak jest związku pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez Skarżącą a sprawowaną przez nią opieką nad ojcem podczas gdy w sprawie taki związek przyczynowo - skutkowy istnieje,
- - zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez Organ, że zakres opieki świadczony przez Skarżącą nie wypełnia ww. dyspozycji podczas gdy w rozumieniu ww. przepisu osoba niepełnosprawna w stopniu znacznym wymaga - w zależności od rodzaju schorzenia oraz aktualnego stanu zdrowia opieki stałej lub długotrwałej, lecz niekoniecznie całodobowej.
Skarżąca zarzuciła też naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. faktycznego zakresu opieki Skarżącej nad ojcem, co skutkowało brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalniało organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu Strony.
Zdaniem Skarżącej Organ wymienił jedynie wąski zakres opieki jaką Skarżąca sprawuje nad niepełnosprawnym ojcem uznając, iż z uwagi na wykonywanie incydentalnych czynności przez J. K., Skarżąca może podjąć zatrudnienie. Co istotne, Organ przyjął, pomimo braku zakwestionowania przez Organ ustaleń pracownika socjalnego tj. że "ojciec Skarżącej porusza się samodzielnie (z trudnościami) w obrębie mieszkania" – że jest on osobą niewymagającą całodobowej opieki. Powyższe przeczy zasadom doświadczenia życiowego. Poruszanie się bowiem z trudem i to w obrębie swojego, znanego mieszkania już świadczy o potrzebie stałej opieki nad taką osobą, nie wskazując na inne dolegliwości ojca Skarżącej.
Tym samym brak związku przyczynowo skutkowego pomiędzy rezygnacją/niepodejmowaniem zatrudnienia przez Skarżącą, a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym ojcem Organ wywiódł w oderwaniu od stanu faktycznego sprawy.
Skarżąca zwróciła uwagę na dokumentację medyczneą J. K. z której wynika, m.in., że jest on po udarze pnia mózgu, ma niedowład prawostronny, stan otępienia, nadciśnienie i cukrzycę, porusza się o balkoniku. Przesądza to w ocenie Skarżącej o konieczności stałej pomocy osoby trzeciej w codziennym funkcjonowaniu osoby z taką niepełnosprawnością.
Skarżąca podniosła, iż przesłanka warunkująca uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego zostanie spełniona, jeżeli opiekun pozostaje w ciągłej dyspozycji swego podopiecznego, przez co należy rozumieć także sytuację, w której oprócz sprawowania opieki, wykazuje gotowość niesienia pomocy zarówno w dzień, jak i w nocy, co w niniejszej sprawie ma znacznie szerszy wymiar. Innymi słowy, stopień zaangażowania w pomoc osobie najbliższej, uniemożliwia opiekunowi podjęcie jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Chodzi tu o opiekę stałą lub długoterminową, a nie tylko o opiekę rozumianą jako wykonywanie czynności opiekuńczych bez przerwy przez 24 godziny na dobę (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Łd 218/20).
Skarżąca podkreśliła, że "o istnieniu związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki przesądza w istocie to, jaki jest rzeczywisty zakres tej opieki, jakie są potrzeby danej osoby niepełnosprawnej, wynikające z posiadanych przez nią konkretnych schorzeń" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt. III SA/Gd 58/21).
Zdaniem Skarżącej z utrwalonego stanowiska doktryny i judykatury wynika, że przy ocenie prawa opiekuna do świadczenia pielęgnacyjnego, niedopuszczalne jest kreowanie przez organy rozstrzygające "dodatkowych", nieznajdujących uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa, przesłanek uzyskania świadczenia, jak np.: brak możliwości poruszania się przez osobę niepełnosprawną, korzystanie z pieluchomajtek, występowanie, bądź nie określonych dolegliwości. Zasadniczym warunkiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej opieki nad niepełnosprawną w znacznym stopniu osobą bliską, która nie jest samodzielna i takiej opieki potrzebuje. Na gruncie niniejszej sprawy w ocenie Skarżącej ta przesłanka jest spełniona, ponieważ J. K. nie jest samodzielny w codziennych czynnościach, wymaga pomocy i nadzoru, a opiekę nad nim sprawuje Skarżąca (niezakwestionowane przez Organ I instancji).
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
W rozpoznawanej sprawie przedmiot sporu dotyczy tego, czy zachodzi bezpośredni związek przyczynowy między niepodejmowaniem przez Skarżącą zatrudnienia, a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom niż ojciec, matka, opiekun faktyczny dziecka albo osoba będąca rodziną zastępczą spokrewnioną (art. 17 ust. 1 pkt 1-3 u.ś.r.), na których to osobach, zgodnie z ustawą z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1359 ze zm.), ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem jest, że ojciec Skarżącej jest osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności. Tym niemniej okoliczności wykazane w aktach sprawy przemawiają za tym, że organy obu instancji prawidłowo stwierdziły, iż w niniejszej sprawie brak jest związku przyczynowego między niepodejmowaniem lub rezygnacją przez Skarżącą z zatrudnienia, a koniecznością sprawowania przez nią opieki nad niepełnosprawnym ojcem.
Jakkolwiek organy administracji nie posiadają medycznej wiedzy specjalistycznej uprawniającej do kwestionowania orzeczeń innych organów orzekających w przedmiocie stopnia niepełnosprawności, to mają one obowiązek dokonać oceny określonej przesłanki przyznania świadczenia w kontekście wszystkich okoliczności sprawy. Zgodnie bowiem z art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
W sprawie ustalono, że ojciec Skarżącej nie mieszka ze Skarżącą - mieszka z synem M. K. i byłą żoną. Po mieszkaniu porusza się o balkoniku, jest po udarze pnia mózgu, ma niedowład prawostronny, stan otępienia, nadciśnienie i cukrzycę. Skarżąca odwiedza ojca minimum dwa razy dziennie celem pomocy w takich czynnościach jak: czynności higieniczne, przygotowanie posiłków, podanie leków, dokonanie zakupów, załatwienie spraw urzędowych, czy też posprzątanie mieszkania.
Co do zasady słusznie organ wskazuje, że czynności opiekuńcze podejmowane przez Skarżącą względem ojca mogą być realizowane także przez osobę aktywną zawodowo, gdyż mają one charakter uniwersalny, tzn. nie dotyczą tylko grona osób, co do których istnieje konieczność zapewnienia opieki i pomocy w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Nie można wykluczyć sytuacji, że nawet tego rodzaju czynności muszą być wykonywane z taką częstotliwością, że uniemożliwiają podjęcie zatrudnienia. W przedmiotowej sprawie jednakże brak jest przesłanek, aby uznać, że taka właśnie sytuacja zachodzi, a to ze względu na obowiązek alimentacyjny ciążący także na synu Skarżącego, który wspólnie z nim zamieszkuje.
Należy zauważyć, że ustawa o świadczeniach rodzinnych nie zawiera definicji sprawowania opieki, ale z treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika, że aby można było mówić o opiece w rozumieniu ustawy, musi ona być stała lub długoterminowa. Nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez małą część doby. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy bowiem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia przez opiekuna jakiejkolwiek pracy zarobkowej (por. wyroki NSA: z 23 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1148/20; z 5 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 2454/11 oraz z 2 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2201/15). Przyjąć zatem należy, że okoliczności sprawy, pomimo istniejącej niepełnosprawności danego członka rodziny, wskazywać muszą na takie zaabsorbowanie czasu osoby sprawującej opiekę nad osobą niepełnosprawna, by podjęcie przez nią jakiejkolwiek aktywności zawodowej było niemożliwe (niewykonalne).
Istotne jest też to, że wykładnia art. 17 ust. 1 u.ś.r. prowadzi do wniosku, że zaprzestanie aktywności zawodowej przez opiekuna musi być spowodowane koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie zaś innymi przyczynami, głównie leżącymi po stronie osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Osoby te, decydując się na sprawowanie opieki, pozbawiają się możliwości uzyskiwania jakichkolwiek dochodów związanych z zatrudnieniem lub inną pracą zarobkową, stąd w takiej sytuacji mogą liczyć na wsparcie ze strony Państwa, bowiem świadczenie pielęgnacyjne przynajmniej częściowo ma na celu zrekompensowanie utraty dochodów wskutek zaprzestania lub niepodejmowania aktywności zawodowej, jednakże powodowanych koniecznością wykonywania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny (por. wyrok NSA z 7 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1549/19).
Ponadto, jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie m.in. w wyroku z dnia 14 stycznia 2022 r., sygn. III SA/Kr 1056/21 - jeżeli osoba wymagająca opieki ma oprócz osoby skarżącej jeszcze inne dzieci, z których część zamieszkuje w nieznacznej odległości od tej osoby, to mogą one wspomóc osobę skarżącą w opiece nad nią. Natomiast dzieci zamieszkujące w dalszej odległości, powinny wspomóc tę osobę w inny sposób tj. finansując pomoc w opiece nad nią. Podkreślić należy bowiem, że stosownie do treści art. 129 § 2 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, krewnych w tym samym stopniu, w tym wypadku dzieci, obowiązek alimentacyjny obciąża w częściach odpowiadających ich możliwościom zarobkowym i majątkowym. Okoliczność ta ma znaczenie dla oceny czy zachodzi bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją lub niepodejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez wnioskującego o świadczenie pielęgnacyjne, a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną.
Wprawdzie rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej jest warunkiem niezbędnym do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, ale jej spełnienie nie może być sprowadzane wyłącznie do współwystępowania rezygnacji z zatrudnienia z faktem opieki nad niepełnosprawną osobą, w stosunku do której na wnioskodawcy ciążą obowiązki alimentacyjne. Innymi słowy – w sytuacji kiedy rezygnacja z zatrudnienia nastąpiła nie tylko ze względu na potrzebę zapewnienia opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, ale także z powodu braku wywiązywania się innych członków rodziny z obowiązku alimentacyjnego względem tego niepełnosprawnego – to przyczyną rezygnacji z zatrudnienia jest konieczność zapewnienia opieki niepełnosprawnego współwystępująca z brakiem wywiązywania się z obowiązku alimentacyjnego przez inne zobowiązane względem niepełnosprawnego osoby. W takim przypadku istnieje jedynie pośredni a nie bezpośredni związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a podjęciem opieki nad niepełnosprawnym.
Z akt sprawy wynika, że w przedmiotowej sprawie taka właśnie sytuacja zachodzi. Niepełnosprawny ojciec zamieszkuje bowiem pod tym samym adresem z synem, który jednak "nie zobowiązuje się" do opieki nad ojcem (por. "Dodatkowe informacje" w wywiadzie środowiskowym). W takiej sytuacji należało zatem uznać, że konieczność rezygnacji przez Skarżącą z zatrudnienia jest spowodowana nie tylko koniecznością opieki nad niepełnosprawnym ojcem, ale także brakiem wywiązywanie się z obowiązku alimentacyjnego przez inną osobę zobowiązaną do alimentacji względem niepełnosprawnego w takim samym stopniu jak Skarżąca.
Podsumowując, zdaniem Sądu, zebrany materiał dowodowy jest w pełni wystarczający, aby stwierdzić, że pomiędzy sprawowaną przez Skarżącą opieką nad niepełnosprawnym ojcem, a rezygnacją przez nią z podjęcia zatrudnienia lub niepodejmowaniem zatrudnienia, nie istnieje bezpośredni związek przyczynowy.
Ze względu na powyższe, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, Sąd nie stwierdził aby zaskarżona decyzja w sposób istotny naruszyła prawo i w konsekwencji, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) oddalił skargę.