Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczyz 16 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Bd 1280/22

Uzasadnienie

1. Burmistrz L., po rozpatrzeniu wniosku D. B., decyzją z dnia 8 września 2016 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech kurników, służących do chowu drobiu wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w ramach istniejącej zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolno–hodowlanym, o planowanej łącznej obsadzie zwierząt w gospodarstwie do 650 DJP (w tym 200 DKP już istniejących), zlokalizowanej na działce nr [...] pod adresem D. [...].

J. P. (dalej: "skarżący", "strona") nie został uznany za stronę tego postępowania i wobec tego nie doręczono mu ww. decyzji.

2. Postanowieniem z 25 maja 2017 r. Burmistrz wznowił postępowanie zakończone decyzją z dnia 8 września 2016 r. wskazując, że J. P. w piśmie z 13 stycznia 2017 r zawarł wniosek o wznowienie tego postępowania podnosząc jednocześnie, że bez własnej winy nie wziął udziału w postępowaniu.

Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, w którym trzykrotnie (7 sierpnia 2017 r., 12 marca 2018 r. i 14 września 2018 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchylało decyzje wydawane przez organ I instancji, Burmistrz L. decyzją z dnia 2 grudnia 2019 r. odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia 8 września 2016 r. ustalającej warunki zabudowy.

Zdaniem Burmistrza strefa oddziaływania projektowanej inwestycji swoim zasięgiem nie obejmuje nieruchomości skarżącego. Organ podniósł, że dokonując szczegółowej analizy ocenił także hipotetycznie możliwość oddziaływania planowanej inwestycji na działkę gruntu Skarżącego. Burmistrz ustalił, że nieruchomość, której dotyczy inwestycja położona jest za pasem drogi publicznej o szerokości 6 m w stosunku do nieruchomości skarżącego. Budynek mieszkalny skarżącego oddalony jest od pasa drogi o 50 metrów, a od ściany projektowanego obiektu inwestora o 220 metrów. Skarżący nie zamieszkuje na zabudowanej nieruchomości nr [...] albowiem budynek nie nadaje się do zamieszkania z uwagi na jego stan techniczny.

Burmistrz stwierdził w wyniku ustalenia zasięgu oddziaływania inwestycji, że żadna z nieruchomości położonych za pasem drogi publicznej nr [...] R. O. – K. nie leży w strefie oddziaływania planowanej inwestycji.

Odnośnie podnoszonej przez stronę kwestii oddziaływania hałasu i zmiany stanu powietrza Burmistrz wskazał, że oddziaływania te zostały opisane w raporcie oddziaływania na środowisko sporządzonym dla planowanej inwestycji.

Wobec tego zdaniem Burmistrza skarżący nie posiada interesu prawnego, a tym samym nie jest stroną postępowania.

1. 3. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Włocławku decyzją z dnia 29 stycznia 2020 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, że wniosek skarżącego o wznowienie postępowania został złożony z zachowaniem miesięcznego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Organ wskazał, że skarżący w treści żadnego z pism kierowanych do organów obu instancji nie wskazał terminu, w którym dowiedział się o wydaniu decyzji Burmistrza z dnia 8 września 2016 r. ustalającej warunki zabudowy, wobec czego okoliczność ta została ustalona w postępowaniu dowodowym, w którym przesłuchano świadków. Z ich zeznań wynikało, że skarżący dowiedział się o decyzji najwcześniej 8 września 2016 r., a najpóźniej w październiku 2016 r. Z uwagi na brak jakiegokolwiek dowodu, który potwierdzałby dokładną datę dowiedzenia się przez skarżącego o treści decyzji Burmistrza, Kolegium z ostrożności przyjęło termin późniejszy tj. październik 2016 r.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że skarżący jest właścicielem działek nr [...] i nr [...]. Z załączonych do akt sprawy dokumentów - dotyczących zarówno postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, jak też postępowania w przedmiocie wydania dla tej inwestycji decyzji środowiskowej – wynika, że oddziaływanie inwestycji nie obejmuje działek należących do skarżącego. Wskazując na treść raportu o oddziaływaniu na środowisko Kolegium podniosło, że oddziaływanie planowanej inwestycji (hałas, emisja substancji do powietrza i zapachu) zamyka się w granicach działki inwestycyjnej. Inwestycja nie oddziałuje na działki skarżącego nr [...] i nr [...], zatem brak było podstaw do uznania go za stronę postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

1. 4. W skardze do tut. Sądu skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji oraz decyzji Burmistrza L. z dnia 8 września 2016 r.

W uzasadnieniu skarżący kwestionując prawidłowość sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko podniósł, że zarówno odór jak i hałas nie zamkną się w granicy planowanej inwestycji. Jego zdaniem kurniki wraz z infrastrukturą oddalone ok. 100 metrów od jego działki będą na nią w sposób znaczny i negatywny oddziaływać. Wobec tego powinien być uwzględniony jako strona postępowania.

1. 5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
2. 6. Wyrokiem z dnia 23 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 386/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku z dnia 29 stycznia 2020 r. oraz poprzedzająca ją decyzję Burmistrza L. z dnia 2 grudnia 2019 r., a także postanowienie Burmistrza L. z dnia 25 maja 2017 r.

W motywach rozstrzygnięcia Sąd wyjaśnił, że skarżący już w piśmie z 15 września 2016 r. żądał uznania go za stronę toczącego się postępowania. Z prezentaty na piśmie wynika, że zostało ono złożone organowi I instancji 16 września 2016 r., a więc w terminie do wniesienia odwołania od decyzji z 8 września 2016 r. (ze zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika, że decyzję tę doręczono stronom postępowania najwcześniej 13 września 2016 r.). WSA w Bydgoszczy przypomniał, że osoba, która nie brała udziału w postępowaniu, a uważa, że jest jego stroną może wnieść odwołanie od decyzji wydanej przez organ I instancji. W takim przypadku termin czternastu dni do wniesienia odwołania dla tej osoby liczy się od dnia doręczenia decyzji ostatniej ze stron biorących udział w postępowaniu.

Sąd podkreślił, że do obowiązków organów administracji należy prawidłowa kwalifikacja prawna wniosków wnoszonych przez strony, dopuszczalnych na danym etapie prowadzonego postępowania. W sytuacji, gdy pismo strony nie zawiera wyraźnego wniosku o zastosowanie konkretnego przepisu prawa, obowiązkiem organu jest rozważenie (przy uwzględnieniu słusznego interesu strony oraz dbałości by nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa) wszystkich możliwych środków dopuszczonych przepisami prawa, służących należytemu załatwieniu sprawy. Organ administracji powinien uwzględnić intencję strony, a nie literalną treść pisma, jeżeli miałoby to przysłużyć się słusznemu interesowi obywatela.

7. W wyniku wywiedzionej przez organ skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 października 2022 r. sygn. akt II OSK 1667/21 uchylił w całości powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Bydgoszczy.

W motywach rozstrzygnięcia NSA stwierdził, że z treści pisma skarżącego z dnia 15 września 2016 r. nie sposób wyprowadzić wniosku, że stanowi ono odwołanie od decyzji Burmistrz L. z 8 września 2016 r. W tym zakresie Sąd wskazał, że z akt sprawy nie wynika w sposób nie budzący wątpliwości, aby na dzień składania tego pisma skarżący w ogóle wiedział o wydaniu wspomnianej decyzji. Po drugie, w świetle dalszych czynności podejmowanych przez skarżącego, takich jak złożenie podania o wznowienie, a nie zażaleń lub ponagleń w sprawie nadania biegu jego odwołaniu, oczywiste jest, że sam skarżący nie traktował pisma z 15 września 2016 r. jako odwołania. Twierdzeń takich skarżący nie sformułował zresztą również w skardze na decyzję Kolegium z 29 stycznia 2020 r. Innymi słowy, Sąd pierwszej instancji dokonał wykładni pisma z 15 września 2016 r. dalej idącej, niż wynika to z późniejszych oświadczeń skarżącego.

Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania NSA wskazał, że zagadnienie dotyczące tego, czy skarżący powinien być stroną postepowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji Burmistrza L. z 8 września 2016 r. powinno być rozstrzygnięte przez Sąd I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

8. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2023r. poz. 259 - dalej "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

9. Na wstępie wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wydając niniejszy wyrok był, na podstawie art. 190 p.p.s.a., związany wyrokiem NSA z dnia 20 października 2022 r. sygn. akt II OSK 1667/21.

Stosownie do przepisu art. 190 p.p.s.a. wykładnia prawa - ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że WSA jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do wykładni - oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Przez wykładnię - ocenę prawną, o której mowa w art. 190 p.p.s.a. rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję tej oceny. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia jego wadliwości, np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.

Niewątpliwie wskazana wykładnia – ocena prawna to osąd o prawnej wartości sprawy i może ona dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na wojewódzkim sądzie administracyjnym, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1602/12, Lex nr 145763).

W powyższym wyroku NSA przesądził, że pismo skarżącego z dnia 15 września 2016 r. nie stanowiło odwołania od decyzji Burmistrza L. z dnia 8 września 2016 r. Zatem za prawidłowe należy uznać stanowisko organu, że pismo skarżącego z dnia 2 listopada 2016 r. należało potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Burmistrza L. z dnia 8 września 2016.

W kontekście powyższego wskazania zatem wymaga, że zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1. 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;
2. 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;
3. 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27;
4. 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;
5. 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;
6. 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;
7. 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2);
8. 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Stosownie do art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Zasadnie organy uznały, że skoro przeprowadzone postepowanie wykazało, że skarżący dowiedział się o wydaniu decyzji z dnia 8 września 2016 r. w miesiącu październiku 2016 r., to miesięczny termin do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. został w niniejszej sprawie zachowany.

10. Zasadnicze zagadnienie prawne, które musi zostać rozstrzygnięte w ramach niniejszego postępowania sprowadza się zatem do odpowiedzi na pytanie, czy skarżącemu winien przysługiwać przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy zakończonym ostateczną decyzją B. z dnia 8 września 2016 r., ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie trzech kurników służących do chowu drobiu wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w ramach istniejącej zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolno–hodowlanym, o planowanej łącznej obsadzie zwierząt w gospodarstwie do 650 DJP (w tym 200 DKP już istniejących), zlokalizowanej na działce nr [...] pod adresem D. [...].

Przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wskazują kręgu podmiotów będących stronami postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Wobec powyższego zastosowanie znajduje przepis art. 28 K.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny strony powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany wniosek, żądanie czy skargę. Nie budzi żadnych wątpliwości, że przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy posiada inwestor oraz podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, mogą go także posiadać właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich, co potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych (por. uchwała NSA z 25 września 1995 r., VI SA 13/95, ONSA 1995/4, poz. 154, wyroki NSA z 23 maja 2005 r. sygn. akt OSK 1618/04 z 29 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1959/06, z 3 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 206/10).

Inne podmioty, w tym właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, ale znajdujących się w obszarze analizowanym, mogą być stronami tego postępowania tylko wtedy, gdy wykażą swój interes prawny na podstawie art. 28 k.p.a. W takim przypadku o interesie prawnym tych osób decydował będzie zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (por,. wyrok NSA z 8 września 2004 r. sygn. akt OSK 394/04; wyrok WSA w Warszawie z 11 marca 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 2860/19, wyrok NSA z 8 stycznia 2020 r. sygn. akt II OSK 1094/18). Źródłem interesu mogą być przepisy administracyjnego prawa materialnego, a w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy także przepisy prawa cywilnego dotyczące własności, użytkowania wieczystego lub ograniczonych praw rzeczowych (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 1605/18).

Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego (por. wyrok WSA w Warszawie z 29 marca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2401/05). Pojęcie "interes prawny", na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, a mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązujący, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok NSA z 12 lipca 2007 r. sygn. akt I OSK 1559/06).

A zatem, mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot (osoba) jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 1999 r., sygn. akt IV SA 1285/98). W orzecznictwie dostrzega się także, że nie zawsze właściciel (użytkownik wieczysty) działki nawet bezpośrednio graniczącej z działką lub terenem, którego dotyczy postępowanie w sprawie warunków zabudowy, będzie uzyskiwał przymiot strony takiego postępowania (przy czym niewątpliwie będzie to sytuacja najczęstsza).

Nie można bowiem z góry wykluczyć takich okoliczności sprawy, gdy ze względu na charakter inwestycji, jej usytuowanie na działce wynikające z ustalonych linii zabudowy, wielkość terenu objętego decyzją, czy też specyfikę działki sąsiedniej i jej usytuowanie względem terenu inwestycji, planowana zmiana sposobu zabudowy lub zagospodarowania terenu nie będzie w żaden sposób oddziaływać na sferę praw i obowiązków właścicieli nieruchomości sąsiedniej (por. wyrok NSA z 2 lutego 2022 r. sygn. akt II OSK 78/19). W szczególności, z uwagi na istotę decyzji o warunkach zabudowy w ramach postępowania poprzedzającego jej wydanie, nie podlegają ocenie kwestie potencjalnych i przyszłych uciążliwości dla sąsiadów. Same warunki zabudowy, które w ogóle nie przesądzają o tym, że konkretna inwestycja zostanie zrealizowana, nie mogą być ocenienie w kategorii faktycznych immisji i oddziaływania na nieruchomości sąsiednie.

Te okoliczności są oceniane w ramach postępowania o udzielenia pozwolenia na budowę (zgody budowlanej) na podstawie szczegółowych ustaleń projektu i oceny czy obiekt budowlany spełnia warunki techniczne jak np. zacienienie czy hałas (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2022 r. sygn. akt II OSK 290/19).

1. 11. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, zdaniem Sądu skarżący nie wykazał tak pojmowanego swojego interesu prawnego.

Po pierwsze należy wskazać, że skarżący jest właścicielem działek nr [...] obręb D., które nie graniczą z działką inwestycyjną o nr [...].

Po drugie planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym przeprowadzone zostało postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zakończone ostateczną decyzją Burmistrza L. z dnia 10 czerwca 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. W powyższej decyzji Burmistrz stwierdził, że projektowana inwestycja nie będzie powodować uciążliwości, związanych z emisją hałasu i zanieczyszczeń do powietrza oraz nie wpłynie na ograniczenie sposobu zagospodarowania terenów sąsiednich. Emisja zanieczyszczeń poza terenem zakładu nie będzie przekraczać dopuszczalnych wartości. Na terenie gospodarstwa źródłem hałasu będzie: ruch maszyn i urządzeń, w tym wentylacyjnych, system rozprowadzania pasz, budynki inwentarskie, a także agregat prądotwórczy. W celu ograniczenia emisji hałasu prowadzone będą okresowe przeglądy instalacji wentylacyjnej oraz związanej z przygotowaniem o rozprowadzaniem pasz.

Dodatkowo, prace uciążliwe pod względem emisji hałasu, np. rozładunek pasz, transport surowców, wywóz obornika zamierza się realizować w porze dziennej. Inwestycja wraz z instalacjami, które usytuowane zostaną na jej terenie, nie będzie przekraczać dopuszczalnych poziomów dźwięku w środowisku w porze dziennej i nocnej, poza terenami przedsięwzięcia. Na etapie eksploatacji inwestycji przewiduje się zastosowanie rozwiązań technologicznych i organizacyjnych spełniających wymagania najbardziej efektywnej techniki w osiągnięciu wysokiego poziomu ochrony środowiska. Odchody zwierzęce (pomiot kurzy) zostanie zagospodarowany rolniczo lub skierowany na płytę obornikową którą inwestor zlokalizuje w miejscowości B., oddalonej o ok. 3,2 km. od lokalizacji inwestycji. O. na płytę obornikową transportowany będzie luzem, zabezpieczony w sposób, który uniemożliwi jego rozsypywanie się, pylenie i zamoknięcie. zbiornika, skąd wywożone będą za pośrednictwem specjalistycznych firm do oczyszczalni ścieków.

Wody opadowe i roztopowe z terenów utwardzonych, nie narażonych na zanieczyszczenia oraz z dachów kierowane będą na tereny zielone należące do Inwestora. Ponadto inwestor zobowiązał się do zachowania odległości 107 m w linii prostej od ostatniego kurnika na działce [...] do najbliższej zabudowy. Nasadzenia czterech rzędów zieleni izolacyjnej różnej wysokości wzdłuż drogi powiatowej, oraz że działka [...] i sąsiednie będące w posiadaniu inwestora będą wykorzystywane rolniczo.

Projektowane zamierzenie spowoduje wzrost ilości utrzymywanego drobiu, jednakże nie przewiduje się znaczącego oddziaływania skumulowanego. W obliczeniach emisji i rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w powietrzu oraz hałasu zostało uwzględnione oddziaływanie istniejącego i projektowanego obiektu inwentarskiego. Wyniki obliczeń nie wykazały, iż rozbudowa fermy będzie powodowała przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu oraz dopuszczalnych poziomów dźwięku na terenach chronionych akustycznie.

W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że skarżący nie był stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy sokoro, działki skarżącego nie sąsiadują z nieruchomością, której dotyczył wniosek o ustalenie warunków zabudowy, budynek mieszkalny znajdujący się na działce nr [...] jest niezamieszkały z uwagi na jego stan techniczny i oddalony jest od pasa drogi o 50 metrów, a od ściany projektowanego obiektu inwestora o 220 metrów, a ustalenia poczynione w ramach postępowania środowiskowego wskazują, iż nieruchomości skarżącego zlokalizowane są poza zasięgiem oddziaływania planowanej inwestycji. W tym miejscu należy zauważyć, że wprawdzie o interesie prawnym osób przesądza zasięg oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości, ale ciężar wykazania takiego interesu obarcza podmiot, który się nań powołuje. Organ administracji nie ma obowiązku szukać tych stron, które potencjalnie mogą leżeć w obszarze oddziaływania inwestycji.

Ponadto wyjaśnić należy stronie, że wartości odorowe nie są normowane w przepisach, więc skarżący winien indywidualnie wykazać, że jego nieruchomość, mimo że nie przylega bezpośrednio do nieruchomości inwestycyjnej, to leży w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Podkreślenia wymaga, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów (ekspertyz) dotyczących potencjalnego przekroczenia stężeń substancji chemicznych, które będą się przedostawać do powietrza na skutek działania planowanej inwestycji oraz utrudniać mu będą dotychczasowe użytkowanie jego nieruchomości. Wobec faktu, że skarżący nie wykazał, że przedmiotowa inwestycja narusza konkretne przepisy prawa materialnego, które stanowią o posiadaniu przez niego przymiotu strony w postępowaniu, a jedynie przedstawił argumenty wskazujące na interes faktyczny, rozstrzygnięcie organu odwoławczego Sąd uznał za prawidłowe.

Wskazania również wymaga, że decyzja o warunkach zabudowy określa jedynie, czy dana inwestycja jest w danym miejscu możliwa, a jeśli tak jakie warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy są dopuszczalne. Z faktu jej wydania nie można wyprowadzać istnienia ograniczeń w sposobie zagospodarowania nieruchomości sąsiednich. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi także praw do terenu oraz nie narusza prawa własności ani uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 u.p.z.p.). Samo wydanie decyzji nie tworzy zatem zmiany w sferze praw rzeczowych (art. 140 i art. 144 k.c.). Dopiero na etapie postępowania dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę organ architektoniczno-budowlany bada spełnienie warunków planowanej inwestycji pod kątem jej oddziaływania na sąsiednie działki, czy istnieją w związku z tą inwestycją ograniczenia w sposobie zagospodarowania nieruchomości sąsiednich. Organ rozstrzygający w sprawie warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje innych organów, w tym organu architektoniczno-budowlanego, który ocenia, czy przedmiotowy obiekt spełnia warunki określone w Prawie budowlanym i przepisach wykonawczych (por. wyrok WSA w Poznaniu z 16 lipca 2020 r., IV SA/Po 109/20).

Zdaniem Sądu przeprowadzone postępowanie nie naruszało ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury, w tym art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a., bowiem decyzja wydana w sprawie oparta jest na dokładnie i wyczerpująco ustalonym stanie faktycznym, który znajduje pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, a nadto jej uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Organy zastosowały właściwą podstawę prawną, którą prawidłowo zinterpretowały oraz należycie wyjaśniły w pisemnych motywach rozstrzygnięcia.

Ponadto Kolegium dochowało zasady z art. 15 k.p.a., bowiem dokonało ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzając kompleksową ocenę całego zebranego materiału dowodowego oraz ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu. W ocenie Sądu organ w sposób właściwy ustalił wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. Powyższe stanowi o prawidłowym przeprowadzeniu postępowania. Natomiast okoliczność, że ocena zgromadzonych dowodów doprowadziła organy do odmiennych wniosków od oczekiwanych przez skarżącego w realiach rozpatrywanej sprawy, nie może uzasadniać zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

10. Reasumując zdaniem Sądu za w pełni zasadne należy uznać stanowisko organów administracji, iż na tle powyższych okoliczności sprawy nie sposób stwierdzić, aby skarżący był stroną, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Burmistrza L. z dnia 8 września 2016 r. Tym samym organy obu instancji trafnie oceniły, że nie wystąpiła w sprawie przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Powyższa ocena obligowała z kolei organ I instancji do wydania decyzji w trybie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. o odmowie uchylenia własnej decyzji z dnia 8 września 2016 r., a organ II instancji do utrzymania tej decyzji w mocy.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Końcowo należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie uroszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.