Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczyz 29 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 273/20

Uzasadnienie

Burmistrz K. K. (zwany dalej "Burmistrzem") decyzją z [...] listopada 2010 r. nr [...], na wniosek Gminy K. K. zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonych przy ul. [...] w K. K., stanowiących działki nr [...] oraz stanowiących działki nr 480/10i 480/11.

W puncie 2 decyzji rozstrzygnięto, że w związku z roszczeniem wynikającym z art. 209a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm., zwanej w skrócie "u.g.n.") niezbędna jest regulacja granic nieruchomości polegająca na:

1. a) połączeniu działek nr 480/9 i nr [...] stanowiących własność Gminy K. K., a następnie podziale tak otrzymanej powierzchni na:
2. - działkę nr [...] – teren mieszkaniowy niezabudowany,
3. - działkę nr [...] – teren mieszkaniowy niezabudowany,
4. - działkę nr [...] – teren mieszkaniowy niezabudowany,
5. b) połączeniu działek nr [...] stanowiących własność Gminy K. K. (94/140 udziału) oraz G. i H. S. (46/140 udziału) – w działkę nr [...] – teren mieszkaniowy zabudowany.

P. z [...] marca 2018 roku E. S. i K. S. (zwanni dalej "Skarżącymi) wnieśli o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Burmistrza K. K. z [...] listopada 2010 r.

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali, iż decyzja podziałowa wydana została z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności:

1. - art. 105 ust. 1 i 2 u.g.n. poprzez niespełnienie warunku, iż powierzchnię każdej nieruchomości objętej scaleniem i podziałem pomniejsza się o powierzchnię każdej niezbędną do wydzielenia działek gruntu pod nowe lub pod poszerzenie dróg istniejących;
2. - art. 7 ust. 1 pkt 1, pkt 2 oraz pkt 14 ustawy o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2017r. poz. 1875 ze zm.) poprzez niezachowanie ładu przestrzennego, zasad gospodarki nieruchomościami oraz zadań obejmujących obowiązki w zakresie gminnych dróg i ulic przy podziale nieruchomości, a w szczególności w zakresie wydzielenia drogi mieszkańcom, stanowiącej dostęp do drogi publicznej oraz zabezpieczenia bezpieczeństwa ruchu pojazdów i obywateli (mieszkańców) oraz ochrony przeciwpożarowej budynków;
3. - art. 4 ust. 3 a w związku z art. 209a u.g.n. dotyczącego realizacji celu roszczenia, polegającego na tym, iż zatwierdzenie podziału nastąpiło niezgodnie z definicją działki budowlanej z powodu braku dostępu tych działek do drogi publicznej (ani do drogi -ulicy Polnej, ani do innej drogi tj. ul. [...]), ponieważ Gmina nie posiada dokumentacji, jak przebiega ul. [...], brak także załącznika graficznego. Działki otoczone są działką 480/8, sklasyfikowaną w ewidencji geodezyjnej jako B-tereny mieszkaniowe, a nie jako droga dr-czy to gminna, czy wewnętrzna;
4. - § 14 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.) przez niezachowanie przy podziale nieruchomości minimalnej szerokości gruntu, tj. nie mniej niż 3 m, a w przypadku ciągu pieszo jezdnego nie mniej niż 5 m ruchu pieszych oraz ruchu i postoju pojazdów;
5. - § 12 i § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych Administracji z dnia 24 lipca 2009 roku w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2009 r. nr 124, poz. 1030 ze zm.) przez niezachowanie przy podziale nieruchomości minimalnej szerokości terenu jako dróg pożarowych nie mniej niż 4 m.;

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwanej dalej "Kolegium") po rozpoznaniu wniosku Skarżących decyzją z [...] listopada 2018 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K. K. z [...] listopada 2010 r.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy (na wniosek Skarżących) Kolegium decyzją z [...] stycznia 2019 rr. Nr [...] utrzymało w mocy swoją decyzję z [...] listopada 2018 r.

Przywołują treść art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (w skrócie "k.p.a.") i art. 157 k.p.a. Kolegium stwierdziło, że w stosunku do decyzji Burmistrza nie występują przesłanki, które zgodnie z ww przepisami przemawiałyby za stwierdzeniem jej nieważności.

Kolegium ustaliło, że w dacie wydania decyzji tj. [...] listopada 2010 r. obowiązywały przepisy ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Podstawę materialną decyzji stanowiły przepisy art. 95 pkt 4, art. 96 ust. 1 art. 97 ust.1 i 1a u.g.n.

W ocenie organu nie znalazły potwierdzenia podnoszone przez Skarżących okoliczności związane z brakiem dostępu wydzielonych działek do drogi publicznej, brakiem dokumentacji dotyczącej przebiegu ul. [...]. Ponadto z samej treści decyzji wynika, iż wpisano w niej objęte procedurą podziałową działki o nr [...] jako znajdujące się przy ul. [...] zgodnie z danymi zawartymi w Ewidencji Gruntów i Budynków prowadzoną przez Starostę Sępoleńskiego. Działki objęte procedurą podziałową zarówno przed podziałem, jak i po podziale posiadają dostęp do drogi publicznej oznaczonej jako działka nr [...] przez działkę gminną oznaczoną nr [...], która mimo sklasyfikowania w ewidencji pod numerem B, wykorzystywana jest jako droga wewnętrzna do działek nr [...] i 480/15.

Kolegium oceniło, że w wyniku postępowania podziałowego oraz zbycia części nieruchomości, nie zostało ograniczone użytkowanie poszczególnych nieruchomości ani też dostęp do drogi publicznej. Jak wynika z akt sprawy działki nr [...] (przed podziałem nr [...]) były wydzielone po obrysie budynków, co utrudniało ich właścicielom swobodne korzystanie z ich własności. Podział i sprzedaż części nieruchomości gminnych przyległych do przedmiotowych budynków niewątpliwie przyczynił się do poprawy funkcjonalności i racjonalnego korzystania. Teren gminy w tym obszarze (działka nr [...]) stanowi tylko i wyłącznie dojazd do nieruchomości zabudowanych znajdujących się na tym obszarze, tj. działek nr [...] i 480/2.

Na podstawie dowodów zgromadzonych w sprawie Kolegium ustaliło, że skarżący są współwłaścicielami działek o nr [...] które są przyległe do drogi publicznej – ulicy [...].

Okoliczności związane z obsługą komunikacyjną skarżący potwierdzili między innymi w sprawie związanej o ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego na działce nr [...], czego konsekwencją było wydanie decyzji Burmistrza K. K. z [...] września 2009 roku Nr [...].

W ocenie Kolegium chybione są także zarzuty naruszenia § 14 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych Administracji z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Organ wskazał, że przepisy rozporządzenia z dnia [...] kwietnia 2002 r. wydanego na podstawie ustawy z dnia [...] lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), stosownie do § 2 ust. 1 tegoż rozporządzenia - stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych. Podział nieruchomości, w tym także podział istniejącego już na niej budynku nie mieści się w regulacji rozporządzenia technicznego, ponieważ nie stanowi projektowania, budowy, przebudowy ani też zmiany sposobu użytkowania budynku.

W wyniku rozpatrzenia wniesionej przez E. S. i K. S. skargi na decyzję Kolegium z [...] stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 29 sierpnia 2019 r. (sygn. II SA/Bd 246/19) uchylił decyzję Kolegium z [...] stycznia 2019 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Koliegum z [...] listopada 2018 r.

Sąd wskazał, że czynności organu w sprawie wszczęcia postępowania nieważnościowego na żądanie strony przebiegają w dwóch etapach, z których pierwszy zainicjowany wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczy oceny dopuszczalności wszczęcia postępowania, a drugi rozpoczyna się postanowieniem o wszczęciu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności określonego aktu. Na etapie pierwszym organ administracji dokonuje wstępnego badania dopuszczalności wniosku ustalając, czy wniosek został złożony przez legitymowany podmiot, czy podmiot ten posiada zdolność do czynności prawnych (przyczyny o charakterze podmiotowym) oraz czy wskazana została podstawa dochodzenia nieważności rozstrzygnięcia lub czy już/jeszcze istnieje akt, którego stwierdzenia nieważności dotyczy wniosek (przyczyny o charakterze przedmiotowym). Brak któregokolwiek elementu koniecznego do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, prowadzić będzie do zastosowania przepisu art. 61a § 1 k.p.a. tj. odmowy wszczęcia tego postępowania.

Sąd podniósł, że stwierdzenie nieważności decyzji powinno być poprzedzone przeprowadzeniem szczególnie wnikliwego postępowania, w pierwszej kolejności w zakresie posiadania lub nie interesu prawnego, czyli posiadania lub nie - przymiotu strony.

Sąd wskazał, że Skarżący nie byli stroną postępowania zakończonego decyzją Burmistrza zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości z [...] listopada 2010 r. We wniosku z [...] marca 2018 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza nie wykazali własnego interesu prawnego, a organ tej kwestii nie wyjaśnił.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] grudnia 2019 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K. K. z dnia [...] listopada 2010 r.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało na poglądy dotyczące wystąpienia sytuacji rażącego naruszenia prawa.

Kolegium wskazało na przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, które miały zastosowanie przy wydawaniu decyzji przez Burmistrza.

Organ wskazał, że nie znalazły potwierdzenia okoliczności związane z brakiem dostępu wydzielonych działek do drogi publicznej i brakiem dokumentacji dotyczącej przebiegu ul. [...]. W wyniku postępowania podziałowego oraz zbycia części nieruchomości nie zostało także ograniczone użytkowanie poszczególnych nieruchomości ani dostęp do drogi publicznej.

Kolegium stwierdziło, że Skarżący są właścicielami działek nr [...], przyległych do drogi publicznej – ul. [...].

Kolegium wskazało także, że chybione są zarzuty naruszenia § 14 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych Administracji z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych.

Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że brak jest przesłanek pozwalających na przyjęcie, że przy podejmowaniu decyzji Burmistrza doszło do jej podjęcia z rażącym naruszeniem prawa.

Kolegium wskazało, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z [...] sierpnia 2019 r. nie przesądził rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Sąd przedstawił jedynie wytyczne jakie Kolegium powinno zastosować podejmując kolejną decyzję. Kolegium wobec tego zreasumowało, że wnioskodawcy nie byli stroną postępowania zakończonego decyzją Burmistrza z [...] listopada 2010 r. a we wniosku z [...] marca 2018 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza własnego interesu prawnego nie wykazali. Kolegium podzieliło ten pogląd Sądu. Wobec tego Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza.

W skardze do Sądu na decyzję Kolegium z [...] grudnia 2019 r. E. S. i K. S. wnieśli o jej uchylenie zarzucając naruszenie:

1. 1) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej w skrócie p.p.s.a.) poprzez niezrealizowanie oceny prawnej i wskazań wyroku WSA w Bydgoszczy z 29 sierpnia 2019 r. II SA/Bd 246/19,
2. 2) art. 10 § 1 i art 79a § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (w skrócie "k.p.a.") przez naruszenie obowiązku powiadomienia stron o prawie zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, w szczególności brak wskazania przesłanek zależnych od strony, o których mowa w przepisie art. 79a
3. 3) art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. przez niewyłączenie wbrew brzmieniu ustawy ze składu orzekającego zaskarżonej decyzji C. S., który orzekał w tej sprawie zakończonej decyzją z [...] listopada 2018 r. sygn. akt: SKO-4213/29/2018 i zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r.
4. 4) art. 95 ust. 4 u.g.n. stanowiącego podstawę prawną decyzji Burmistrza z [...] listopada 2010 r., w zakresie interpretacji przepisu prawa, którego treść w ust. 4 dotyczy wyłączenia ograniczeń w podziale nieruchomości, niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu wyłącznie "realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów niniejszej ustawy lub z odrębnych ustaw. W dalszej konsekwencji Gmina dokonała sprzedaży całej nieruchomości, a nie tylko jej części, co pogorszyło usytuowanie pozostałych mieszkańców i w znaczący sposób ograniczyło im dostęp do drogi publicznej (około 25 osób - tj. 7 rodzin, w tym dzieci), ponadto zlikwidowano mieszkańcom chodnik z kostki polbruk, wybudowany przez nich z własnych środków finansowych, zniszczono także część drogi asfaltowej, komunikującej mieszkańców nieruchomości, położonych przy ul. [...], 20 i 18 z drogą publiczną (P1104). Zdaniem skarżących, w tym przypadku wyłączenie ograniczeń dotyczących ustaleń planu miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy nie powinno mieć miejsca, co uwidocznił trudny stan faktyczny po podziale nieruchomości, który pogorszył i ograniczył ład przestrzenny w tym miejscu, czego konsekwencją jest fakt, iż droga dojazdu do nieruchomości pozostałych mieszkańców, w tym skarżących jest wąskim pasem gruntu (mniej niż 3m) na działce [...], sklasyfikowanej jako B — tereny mieszkaniowe, nie mającej przymiotu drogi,
5. 5) art. 97 ust. 1a u.g.n. stanowiącego podstawę prawną decyzji Burmistrza z [...] listopada 2010 r. poprzez niewypełnienie treści przepisu prawa w tym artykule, polegającego na tym, iż do wniosku o podział nieruchomości należy dołączyć między innymi decyzję o warunkach zabudowy
6. 6) art. 105 ust. 1 i 2 u.g.n. poprzez niespełnienie warunku, iż powierzchnię każdej nieruchomości objętej scaleniem i podziałem pomniejsza się o powierzchnię niezbędną do wydzielenia działek gruntu pod nowe lub pod poszerzenie dróg istniejących,
7. 7) art. 7 ust. 1 pkt 1, pkt 2 oraz pkt 14 ustawy o samorządzie gminnym poprzez niezachowanie ładu przestrzennego, zasad gospodarki nieruchomościami oraz zadań obejmujących obowiązki w zakresie gminnych dróg i ulic przy podziale nieruchomości, w szczególności w zakresie wydzielenia drogi mieszkańcom, stanowiącej dostęp do drogi publicznej oraz zapewnienia bezpieczeństwa ruchu pojazdów i obywateli (mieszkańców) oraz ochrony przeciwpożarowej budynków,
8. 8) art. 4 ust. 3a w związku z art. 209a u.g.n. dotyczącego realizacji celu roszczenia polegającego na tym, iż zatwierdzenie podziału nieruchomości nastąpiło niezgodnie z definicją działki budowlanej z powodu braku dostępu tych działek (tj. przez podziałem 480/9, 480/12 i 480/10, 480/11 oraz po podziale 1072/1, 1072/2, 1072/3) do drogi publicznej (ani do drogi - ulicy [...], ani do innej drogi (tj. ul. [...]),
9. 9) § 14, pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez nie zachowanie przy podziale nieruchomości minimalnej szerokości gruntu, tj. nie mniej niż 3m. a w przypadku ciągu pieszo jezdnego nie mniej niż 5m dla ruchu pieszych oraz ruchu i postoju pojazdów
10. 10) -§ 12 i § 13 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 roku w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych przez niezabezpieczenie przy podziale nieruchomości minimalnych szerokości terenu jako dróg pożarowych nie mniej niż 4m. w celu zapewnienia mieszkańcom nieruchomości położonych przy ul. [...], 20 i 18, możliwości dojazdu służb pożarowych i innych służb ratunkowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest zasadna.

Jak wyżej wskazano Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z [...] sierpnia 2019 r. sygn. II SA/Bd 246/19 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] stycznia 2019 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję tegoż Kolegium z [...] listopada 2018 r. nr [...]. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał miedzy innymi, że stwierdzenie nieważności decyzji powinno być poprzedzone przeprowadzeniem szczególnie wnikliwego postępowania, w pierwszej kolejności w zakresie posiadania lub nie interesu prawnego, czyli posiadania lub nie - przymiotu strony.

Zgodnie natomiast z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie oraz bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Tak więc skład orzekający w tej sprawie był związany wskazaniami wyrażonymi w wyżej przytoczonym wyroku.

Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem w zaskarżonej decyzji organ administracyjny dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy. Naruszono również art. 153 p.p.s.a. poprzez poprowadzenie postępowania wbrew zaleceniom Sądu.

W obecnie zaskarżonej decyzji z [...] grudnia 2019 r. Kolegium w istocie powtórzyło prezentowaną w poprzednich decyzjach merytoryczną ocenę istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z [...] listopada 2018 r.

Tymczasem z wyroku Sądu z [...] sierpnia 2019 r. wynika, że formułowanie takiej merytorycznej oceny jest przedwczesne. Najpierw bowiem należy dokonać oceny dopuszczalności wszczęcia postępowania. Jak wskazał Sądu - na tym etapie postępowania organ winien ustalić, czy wniosek został złożony przez legitymowany podmiot, czy podmiot ten posiada zdolność do czynności prawnych (przyczyny o charakterze podmiotowym) oraz czy wskazana została podstawa dochodzenia nieważności rozstrzygnięcia lub czy już/jeszcze istnieje akt, którego stwierdzenia nieważności dotyczy wniosek (przyczyny o charakterze przedmiotowym). Brak któregokolwiek elementu koniecznego do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, prowadzić będzie do zastosowania przepisu art. 61a § 1 k.p.a. tj. odmowy wszczęcia tego postępowania.

Przyczyną uchylenia poprzednich decyzji Kolegium było stwierdzenie przez Sąd w wyroku z [...] sierpnia 2019 r., że Kolegium nie wyjaśniło, czy Skarżący mają przymiot strony w obecnie prowadzonym postępowaniu nieważnościowym. Sąd stwierdził, że Skarżący nie byli stroną postępowania zakończonego decyzją Burmistrza zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości z [...] listopada 2010 r. a ponadto we wniosku z [...] marca 2018 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza nie wykazali własnego interesu prawnego. Zarzutem Sąd kierowanym do Kolegium było to, że organ tej kwestii - tj. czy Skarżący mają przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu nieważnościowym – nie wyjaśnił.

Sąd w niniejszej sprawie, kontrolując decyzję Kolegium z [...] grudnia 2019 r. stwierdza, że Kolegium tego zalecenia Sądu nie wypełniło, tj. nadal nie zbadało, czy Skarżący są stronami w świetle art. 28 k.p.a.. Kolegium powtórzyło jedynie za wyrokiem Sądu z [...] sierpnia 2019 r., że Skarżący nie byli stroną w postępowaniu zakończonym decyzją Burmistrza z [...] listopada 2019 r. oraz powtórzyło za wyrokiem Sądu, że Skarżący w swoim wniosku z [...] marca 2018 nie wykazali swojego interesu prawnego. Takie powtórzenie jest niewystarczające. Jak bowiem wskazał Sąd w wyroku z [...] sierpnia 2019 r. – organ winien wyjaśnić ww. kwestię, a więc przynajmniej wezwać Skarżących do wykazania, że mają interes prawny w postępowaniu nieważnościowym.

Należy przy tym zauważyć, że jeżeli dalsze badanie tej okoliczności doprowadzi Kolegium do wniosku, że Skarżący nie mają przymiotu strony w niniejszej sprawie, to Kolegium nie może merytorycznie badać podnoszonych przez nich zarzutów i ewentualnie odmówić stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z [...] listopada 2010 r., lecz właściwym w takim przypadku jest umorzenie postępowania neiważnościowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...] kwietnia 2014 r. sygn. I OSK 2409/12).

Niezasadny jest natomiast zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja Kolegium z [...] grudnia 2019 r. nie rozstrzygała o "zaskarżonej decyzji", w której wydaniu brał udział C. S.. Ten członek Kolegium brał wprawdzie udział w wydaniu decyzji Kolegium z [...] listopada 2018 r., jednakże decyzja z [...] listopada 2018 r. nie była "zaskarżoną decyzją", o której rozstrzygało Kolegium decyzją z [...] grudnia 2019 r.

W powyższej sytuacji odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi jest przedwczesne.

W ponownym postępowaniu Kolegium powinno przeprowadzić postępowanie wyjaśniające celem ustalenia, czy Skarżący mają przymiot strony w toczącym się postępowaniu nieważnościowym, w szczególności powinien wezwać Skarżących, aby wykazali powyższą okoliczność. Ustalenie, że Skarżącym nie przysługuje przymiot strony winien skutkować umorzeniem postępowania.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z z 2019 r. poz. 2325) należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach Sąd orzekła na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym mając na względzie wysokość wniesionego wpisu.