Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2007r. nr [...] Wojewoda P., po rozpatrzeniu odwołania M. G. od decyzji Starosty Z. z dnia [...] września 2007r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Miastu Z. pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na przebudowie i budowie układu komunikacyjnego w centrum miasta Z.– etap III w zakresie: budowy jezdni, chodników, oświetlenia ulicznego i kanalizacji deszczowej, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia:
Wnioskiem z dnia 20 lipca 2007r. Zastępca Burmistrza Miasta Z. wystąpił do Starosty Z. z wnioskiem o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji " Przebudowa i budowa układu komunikacyjnego w centrum miasta Z.– etap III w zakresie: budowy jezdni, chodników, oświetlenia ulicznego i kanalizacji deszczowej na działkach o nr [...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...]". We wniosku inwestor zawarł również prośbę o nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
W dniu 17 sierpnia 2007r. M. G., właściciel działki o nr [...] znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji, złożył w Starostwie Powiatowym w Z. pismo "Oświadczenie – protest", w którym sprzeciwił się budowie ulicy na podstawie załączonego do dokumentacji – projektu. Zarzucił, że odległość planowanej drogi od jego domu, w którym zamieszkuje wraz z rodziną, wynosi 1,70 m, a powinna wynosić minimum 10 m, co narusza obowiązujące prawo budowlane. W dniu 30 sierpnia 2007r. do organu wpłynęło kolejne pismo M. G., w którym stwierdził, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę planowanej ulicy będzie złamaniem prawa.
Odpowiadając na te zastrzeżenia pismem z dnia 14 września 2007 r. organ pierwszej instancji wyjaśnił, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa warunki zabudowy nowych obiektów, a nie zawiera regulacji dotyczących istniejącej zabudowy, dlatego też nie wielkość działki, ale ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego decydują o możliwości budowy nowych obiektów. Dalej wskazano, że odszkodowania za ewentualne uszkodzenia w trakcie budowy drogi – istniejących budynków, można dochodzić od zarządcy drogi w trybie kodeksu cywilnego. Dodatkowo wyjaśniono, że w stosunku do działki o nr [...]/[...], na której znajduje się budynek M. G. została wydana decyzja o wywłaszczeniu na rzecz Miasta Z. z przeznaczeniem na budowę ulicy P., a Miasto uzyskało decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, która stała się ostateczna.
Po tak przeprowadzonym postępowaniu Starosta Z. decyzją z dnia [...] września 2007 r. Nr [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 i 108 k.p.a., zatwierdził projekt budowlany i udzielił Miastu Z. pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na przebudowie i budowie układu komunikacyjnego w centrum miasta Z.– etap III w zakresie: budowy jezdni, chodników, oświetlenia ulicznego i kanalizacji deszczowej na działkach o nr [...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że zgodnie z art. 35 ust.4 ustawy Prawo budowlane, starosta nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stronie, która złożyła kompletny wniosek wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w przypadku zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.
Z decyzją Starosty Z. nie zgodził się M. G. Zarzucił, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z ustawą prawo budowlane i naraża na niebezpieczeństwo utraty zdrowia i życia ludzi mieszkających obok. Zezwala, bowiem na budowę drogi przeznaczonej dla ruchu ciężkich pojazdów w odległości 1,70 m od domu skarżącego, podczas gdy w rozumieniu budownictwa nowobudowana droga jest też obiektem budowlanym i odległość jej też powinna wynosić nie mniej niż 10 m od istniejących zabudowań. Podniósł, że co do zasady nie był przeciwny zamiarowi budowy drogi, a tylko z powodu działań Zarządu Miasta, który chciał pozbawić go słusznego odszkodowania za wywłaszczoną działkę, budowa uległa zwłoce.
Rozpatrując przedmiotowe odwołanie organ odwoławczy zważył, co następuje
Projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją Starosty Z. jest opracowany zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy Prawo budowane i przepisami wykonawczymi, tj. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003r. w sprawie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.
Dalej wyjaśniono, że projekt zagospodarowania terenu nie jest sprzeczny z planem zagospodarowania przestrzennego miasta Z. w tym rejonie, zatwierdzonym uchwałami Rady Miejskiej w Zambrowie nr 199/XXX!/01 z dnia 9 października 2001r. oraz nr 132/XXV/04 z dnia 21 grudnia 2004r.
Dokonując z kolei oceny nadania decyzji z dnia [...] września 2007r. rygoru natychmiastowej wykonalności, organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zachodziła potrzeba zastosowania tak nadzwyczajnego środka. Brak, bowiem rygoru natychmiastowej wykonalności mógłby skutkować ewentualnym wstrzymaniem budowy i niemożliwością zakończenia i oddania do użytku całego układu komunikacyjnego w centrum miasta Z. Ponadto, zdaniem organu, mogłoby nastąpić zagrożenie wstrzymania współfinansowania projektowanej inwestycji ze środków Unii Europejskiej, a być może i cofnięcie tych środków, co spowodowałoby niepowetowaną stratę dla Miasta Z. Odnosząc się z kolei do poruszanej w odwołaniu kwestii odszkodowania za działkę skarżącego wywłaszczoną pod planowaną inwestycję, wyjaśniono, że organ administracji architektoniczno – budowlanej nie jest właściwy do jej rozstrzygania, albowiem nie są to sprawy objęte postępowaniem w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniósł M. G., zarzucając, że przy przebudowie ulicy P. doszło do naruszenia minimalnych odległości drogi od budynku mieszkalnego, w którym zamieszkuje wraz z rodziną. Powtarzając w większości argumentację przedstawioną w odwołaniu wniósł o stwierdzenie, ze decyzja o budowie drogi została wydana z naruszeniem obowiązujących praw i wyciągnięcie konsekwencji z tego tytułu względem inicjatorów budowy oraz o odpowiednie zabezpieczenie swojego domu przed spalinami, nadmiernym hałasem oraz bezpośrednim uderzeniem. Końcowo stwierdził, że broni tylko swojej rodziny i swojego mienia przed urzędnikami organu, którzy lekceważą nawet wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 grudnia 2005r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 605/05.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że zarzuty skargi nie dotyczą merytorycznych kwestii związanych ze skarżoną decyzją.
Na rozprawie sądowej w dniu 28 sierpnia 2008r. skarżący poinformował, że droga wybudowana jest w bezpośrednim sąsiedztwie jego działki o nr [...]/[...], ale aktualnym jej właścicielem jest Urząd Miasta w Z., który na mocy aktu notarialnego z dnia [...] czerwca 2008r. odkupił od skarżącego przedmiotową działkę za kwotę 350 000 zł. Zgodnie z postanowieniami zawartej umowy skarżący zobowiązany jest opuścić budynek mieszkalny wybudowany na wspomnianej działce do 31 maja 2009r.
Pełnomocnik uczestnika postępowania w piśmie procesowym złożonym na rozprawie sądowej w dniu 2 grudnia 2008r. wniósł o oddalenie skargi, argumentując, że aktualnym właścicielem nie jest już skarżący, ale Urząd Miasta w Z. Dodatkowo wyjaśniono, że ustawa o drogach publicznych wskazuje wyłącznie minimalne odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni obiektów budowanych przy drogach, natomiast nie reguluje minimalnych odległości drogi od obiektu budowlanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej: p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest zbadanie, czy organy administracji publicznej, w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni się to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, ale rozstrzygając o zasadności skargi Sąd nie jest związany jej zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 p.p.s.a.).
W świetle powołanych kryteriów wniesiona przez M. G. skarga podlegała oddaleniu, albowiem skarżący utracił przymiot strony, a tym samym interes prawny, który uzasadniał wniesienie niniejszej skargi.
Zgodnie z unormowaniem art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, cytowanej dalej: p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Analiza treści powołanego przepisu prowadzi do wniosku, iż o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak, więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje.
Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Powołany przepis, jako przepis o charakterze lex specialis w stosunku do normy wyrażonej w art. 28 k.p.a., nakazuje przy ustalaniu kręgu podmiotów, którym przypisać można w postępowaniu status strony, odnieść się do zawartego w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane pojęcia obszaru oddziaływania obiektu budowlanego. Pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu rozumieć należy teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.
Zatem podmiot, przypisując sobie przymiot strony, wykazać musi, że nieruchomość będąca jego własnością znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, która wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu; istnieć musi przy tym przepis prawa powszechnie obowiązującego, który o takim ograniczeniu stanowi. Wyznaczenie obszaru oddziaływania dla inwestycji jest oczywiście uzależnione od rodzaju inwestycji oraz zakresu ograniczeń, jakie inwestycja będzie generować.
W rozpoznawanej sprawie interes prawny skarżącego do udziału w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Miastu Z. pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na przebudowie i budowie układu komunikacyjnego w centrum miasta Z. w zakresie: budowy jezdni, chodników, oświetlenia ulicznego i kanalizacji deszczowej, wynikał z tego, że należąca do skarżącego działka o nr [...]/[...] znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej inwestycji, a więc w obszarze jej bezpośredniego oddziaływania.
Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, skarżący na mocy aktu notarialnego Rep. A numer [...] z dnia [...] czerwca 2008r. dokonał sprzedaży przedmiotowej działki o nr [...]/[...] na rzecz Urzędu Miasta Z. za kwotę [...] złotych. Co prawda, zgodnie z §5 ww. aktu, skarżący zobowiązany jest wydać przedmiotową działkę do 31 maja 2009r., tym niemniej prawo do jej własności skarżący przeniósł na rzecz Urzędu Miasta w Z. w dniu podpisania aktu, tj. 10 czerwca 2008r. Uwzględniając powyższe okoliczności stwierdzić należy, że w wyniku zawartej umowy sprzedaży skarżący utracił przymiot strony postępowania w rozumieniu w art. 28 ust.2 ustawy Prawo budowlane.
W konsekwencji, skoro skarżący nie może już skutecznie popierać skargi, a nowy właściciel działki o nr [...]/[...] (Urząd Miasta Z.) w piśmie procesowym z dnia 1 grudnia 2008r. wniósł o jej oddalenie, tym samym Sąd nie ma podstaw do merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów zawartych w skardze.
Stwierdzenie, bowiem w toku postępowania, że wnoszący skargę nie legitymuje się interesem prawnym powoduje oddalenie skargi (tak: NSA w uchwale z dnia 11 kwietnia 2005r., OPS 1/2004, ONSA i WSA 2005/4/62). Za takim rozstrzygnięciem opowiedział się również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 czerwca 2007r. (II FSK 1337/06, Lex nr 384145) stwierdzając, że w przypadku, gdy ustalenie, co do braku legitymacji skarżącego jest rezultatem badania jego interesu prawnego, w rozumieniu art. 50 §1 p.p.s.a., sąd administracyjny powinien wydać wyrok oddalający skargę, a nie postanowienie o odrzuceniu skargi.
Mając na uwadze powyższe i fakt, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a skarżącemu nie można przypisać interesu prawnego, Sąd, na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.