Uzasadnienie
Po uchyleniu ostateczną decyzją Wojewody P. z dnia [...]02.2004r. znak [...], decyzji Starosty A. z dnia [...]12.2003r. znak: [...], odmawiającej, w trybie art. 35 ust. 3 – Prawa budowlanego, wydania pozwolenia na budowę powyższej inwestycji, organ I instancji ponownie przeprowadził postępowanie administracyjne i decyzją z dnia [...]05.2004r. znak: [...], kolejny raz odmówił inwestorom udzielenia pozwolenia na budowę omawianej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wnioskodawcy nie usunęli wszystkich braków, wynikających z postanowienia z dnia [...]04.2004r., co uniemożliwiło wydanie decyzji, o pozwoleniu na budowę.
Wojewoda P. rozpatrując odwołanie inwestora, od powyższej decyzji z dnia [...]05.2004r. znak: [...], uchylił ją w całości decyzją z dnia [...]07.2004r. znak [...] i sprawę przekazał po raz kolejny organowi I instancji, celem ponownego jej rozpatrzenia.
Z uwagi na to, że wnioskodawcy nie wypełnili w pełni zobowiązania, wynikającego m.in. na uzyskaniu w tym przypadku, na własną rzecz i przedłożeniu organowi I instancji, ostatecznych decyzji, o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu budowy linii energetycznej i wyjazdu, nawet w przedłużonym terminie do dnia [...]10.2004r., określonym w piśmie organu I instancji z dnia [...]08.2004r. znak: [...], po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Starosta A. decyzją z dnia [...]11.2004r. znak: [...], odmówił inwestorom pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.
Wojewoda P. po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, w uzasadnieniu skarżonej decyzji z dnia [...]01.2005r. znak: [...], przedstawił wszystkie motywy podjętego rozstrzygnięcia, którym utrzymał w mocy decyzję z dnia [...]11.2004r. organu I instancji.
Skargę a powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku za pośrednictwem organu odwoławczego wywiodła – S. spółki jawnej K. C. i R. J. M. w N. W. E. zarzucając naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez całkowite pominięcie faktu, że w sprawie istniały okoliczności do zawieszenia postępowania przez organ I instancji oraz naruszenie art. 7,9 i 15 kpa poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszelkich okoliczności niezbędnych do załatwienia sprawy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezpodstawna, bowiem zaskarżona decyzja nie naruszyła prawa. Przepis art. 97 § 1 pkt 4 kpa nie ma w konkretniej sprawie żadnego zastosowania ponieważ rozpatrzenie sprawy i wydanie zakończonej decyzji nie zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub Sąd. Ponadto strona skarżąca nie zgłaszała w toku postępowania administracyjnego żadnego wniosku o zawieszenie, ani nie sygnalizowała o jakichkolwiek przeszkodach, które uniemożliwiały jej przedstawienie niezbędnej dokumentacji.
Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 07.07.1994 roku – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. Nr 207, poz. 2016 z 2003 roku z póżn.zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami w tym techniczno – budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawozdań oraz wykonanie projektu. W razie zaś stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust 3 cytowanej ustawy).
W konkretnej sprawie organ budowlany po dokonaniu sprawdzenia przedstawionej przez inwestora dokumentacji zażądał jej uzupełnienia postanowieniem z dnia [...]04.2004 roku, nr [...]. Inwestor nie wykonał obowiązków wynikających z treści wyżej wymienionego postanowienia, mimo że organ odwoławczy, uchylając decyzję organu I instancji decyzją z dnia [...]07.2004 roku, nr [...] – automatycznie wydłużył czas na uzupełnienie braków w dokumentacji. Jednak strona skarżąca w dalszym ciągu nie wykonała wiążących na niej obowiązków.
Dlatego też organ budowlany w myśl art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane – zasadnie odmówił udzielenia pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 roku).