Uzasadnienie
P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] listopada 2015r. nakazującą rozbiórkę samowolnie wybudowanego domku letniskowego wraz z zadaszonymi tarasami oraz przydomowej oczyszczalni ścieków.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli I. W. i M. S. Skarżący zwrócili się jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpatrzenia skargi przez sąd wskazując, że w przypadku jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), cytowanej dalej: p.p.s.a., sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że znaczna szkoda to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak m.in. NSA w postanowieniu z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 752/14, WSA w Białymstoku w postanowieniu z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06; oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - CBOSA).
Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja nakazująca Skarżącym rozbiórkę samowolnie wybudowanego domku letniskowego wraz z zadaszonymi tarasami oraz przydomowej oczyszczalni ścieków. W ocenie Sądu wniosek Skarżących zasługuje na uwzględnienie, bowiem rozbiórka obiektu budowlanego lub jego części jest zdarzeniem, którego konsekwencje co do zasady są trudne do odwrócenia. Wykonanie decyzji administracyjnych nakazujących rozbiórkę obiektów zazwyczaj prowadzi do powstania trwałych skutków w postaci likwidacji obiektu i zazwyczaj do zniszczenia części użytych do budowy materiałów budowlanych.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że rozbiórka obiektu budowlanego przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej ze swej istoty wiąże się z potencjalnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a to z tego powodu, że nakaz rozbiórki może okazać się wadliwy. W razie uwzględnienia skargi skutki nieuzasadnionej rozbiórki dotkną właściciela obiektu, a ewentualnie udzielona mu ochrona okaże się iluzoryczna (tak: NSA w postanowieniach: z dnia 25 maj 2015r., sygn. akt II OSK 1261/15, z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt II OZ 828/10, z dnia 27 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 1047/09 i z dnia 27 października 2005 r., sygn. akt II OZ 897/05 – wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z przytoczonych względów przyjmuje się również, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie rozbiórki nie wymaga szczegółowego uzasadnienia (tak m.in. NSA w postanowieniu z dnia 21 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 515/10).
Tym samym należy uznać, że w przedmiotowej sprawie zachodzą wskazane wyżej przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.